27.6.16

I am in a Mom Funk, το παραδέχομαι!

Δεν ξέρω πόσος καιρός πάει που δεν έχω ξεδιπλώσει τις σκέψεις μου εδώ μέσα...
Ούτε που δεν έχω εκφράσει συναισθήματα...
Το απέφευγα τεχνιοτρόπως, το παραδέχομαι. 

''Μπόρα είναι θα περάσει'' έλεγα.
''Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ τώρα'' σκεφτόμουν.
''Προέχει το πλυντήριο, το σίδερο, τα παιδιά" βαυκαλιζόμουν.

Όμως το ήξερα, κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήταν ότι δεν ήμουν ευχαριστημένη, ήμουν. Πρόσεξες όμως τι έγραψα? Ευχαριστημένη. Ευχαριστημένη που τα παιδιά μου είναι καλά, που η ευρύτερη οικογένεια είναι καλά, που έχουμε τις δουλειές μας να πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας, που μπορώ να πάω τα παιδιά μου έναν παιδότοπο/ένα θέατρο/ένα σινεμά έστω και μερικές φορές τον μήνα, που δεν χρωστάω πουθενά.

Ευχαριστημένη και τυχερή, ναι. Ευτυχισμένη όμως?

are u feeling stuck in mom-funk?


Αυτή η ερώτηση ήρθε ξαφνικά μια Κυριακή πολυ αργά το βράδυ. Μια Κυριακή βράδυ που όπως και κάθε Κυριακή βράδυ, είχα κοιμήσει τα παιδιά διαβάζοντας τα παραμύθια που είχαν διαλέξει και μετά είχα ξεγλιστρήσει -όπως κάθε βράδυ- κρυφά από τα παιδικά σεντόνια τους για να συνεχίσω τα tasks της ημέρας, τα οποία δεν είχαν τελειωμό. 

Την έδιωξα αμέσως την ερώτηση από το μυαλό μου. ''Πρέπει να διαλέξεις τα ρούχα της επόμενης, να φτιάξεις ένα σαντουιτς για την δουλειά και να πέσεις για ύπνο γιατί σε 5 ώρες σηκώνεσαι'' με μάλωσα και μόνο στην παραπάνω σκέψη.

Την επόμενη μέρα όμως η ερώτηση ήταν ακόμη εκεί. Και όχι μόνη της. Ξαφνικά μυριάδες ερωτήματα άρχισαν να με κατακλύζουν.

"Γιατί τρέχω συνέχεια χωρίς ουσιαστικό λόγο?''
"Γιατί τίποτα πια δεν με ευχαριστεί?''
''Γιατί νιώθω  μια αγωνία, ένα άγχος να προλάβω να κάνω κάτι το οποίο ποτέ δεν μπορώ να προσδιορίσω και ταυτόχρονα μια βαριεστημάρα να κάνω το οτιδήποτε?"
"Γιατί κρύβομαι πίσω από δουλειές που πριν ξεπετούσα στο άψε σβήσε για να βρίσκω χρόνο γι αυτά που πραγματικά με ευχαριστούν και τώρα τις έχω αναγάγει σε πυρηνική φυσική?''
"Γιατί δρω με τόση αναβλητικότητα ακόμη και σε πράγματα ή καταστάσεις που στην σκέψη και μόνο πριν μου έδιναν χαρά και ενέργεια? Γιατί αποφεύγω να φτιάξω αυτόν τον τοίχο που στο μυαλό μου τον έχω σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια ενώ ήδη έχω μαζέψει λεφτά για την ανακαίνισή του? Γιατί κάθε σκ αναβάλλω για το επόμενο το μικρό ρεκτιφιέ της κρεβατοκάμαράς μου, τα απαραίτητα για το οποίο έχω αγοράσει μήνες τώρα?''
"Γιατι τα parties των παιδιών μου, που πριν οργάνωνα με τόση λεπτομέρεια και προσοχή μήνες πριν, τώρα έχουν γίνει βρόγχος και ένα ακόμη task που πρέπει να διεκπεραιώσω?"
"Γιατί βιάζομαι να τελειώσω στην εργασία μου τις δουλειές και μετά χάνομαι στο ιντερνετ κοιτάζοντας κάθε βλακεία χωρίς στόχο, άκριτα και ανόητα?"

Και τότε ξαφνικά συνέβη. Μέσα σε αυτές τις ''βλακείες'' που κοίταζα στο ίντερνετ, ένα και μόνο άρθρο, περιέγραφε αυτό ακριβώς που αισθανόμουν. ''Are you stuck in a mom funk?''  ρωτούσε το άρθρο του dirt and boogers και αμέσως μου τράβηξε την προσοχή.

Τι είναι αυτό το Mom Funk αναρωτήθηκα όπως ίσως και εσείς. Δεν βρήκα συγκεκριμένο ορισμό και αυτό γιατί ίσως δεν παρουσιάζεται με συγκεκριμένη ''συμπτωματολογία'' στην καθεμία.
Από αυτά που διάβασα όμως κατέληξα στα εξής κοινά σημεία:
Είναι μια κατάσταση κατά την οποία:
- Νιώθεις ταυτόχρονα ένα άγχος αλλά και μια απροθυμία να διεκπεραιώσεις δουλειές και πράγματα που πρέπει να γίνουν
- Αισθάνεσαι ότι είσαι σε λήθαργο και περιορίζεσαι σε διεκπεραιωτικά και μόνο πράγματα που δεν χρειάζονται σκέψη και ενέργεια και που φυσικά δεν σου δίνουν χαρά
-  Νιώθεις ότι είσαι ευχαριστημένη αλλά από την άλλη υπάρχει κάτι το απροσδιόριστο που δεν σε αφήνει να χαρείς ολοκληρωτικά
- Νιώθεις λίγο τεμπέλικα, σαν να μην έχεις ενέργεια, η δε παραγωγικότητα σου δεν είναι και στα καλύτερά της ενώ αποφεύγεις με κάθε τρόπο όχι μόνο να πράξεις παραγωγικά αλλά και να σκεφτείς παραγωγικά
- Συμπερασματικά τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι άγχος, απροθυμία, τεμπελιά, αβεβαιότητα, μη ορισμός στόχων, κάποιες φορές ίσως λύπη χωρίς εμφανή αιτία και μια αίσθηση ανικανοποίητου.

Ίσως κάποιος ειδικός να έλεγε ότι αυτά είναι και συμπτώματα κατάθλιψης. Δεν ξέρω και φυσικά δεν είμαι ειδικός για να κάνω διάγνωση ή αυτοδιάγνωση. Πολλά άρθρα προσπαθούν να κάνουν έναν διαχωρισμό μεταξύ του mom funk και της κατάστασης που χρίζει ιατρικής παρακολούθησης, όμως κατά την γνώμη μου, δεν πρέπει να μπαίνουμε σε τέτοιες διαδικασίες αν δεν είμαστε ειδικοί.

Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε, αφού αναγνωρίσουμε ότι μας συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι αρχικά να προσπαθήσουμε εμείς να ξεκολλήσουμε από αυτήν την κατάσταση. Φυσικά αν δεν μπορέσουμε να το κάνουμε και αν βλέπουμε πως ότι και αν κάνουμε η κατάσταση παραμένει, η επίσκεψη σε ειδικό επιβάλλεται και μάλιστα χωρίς καθυστέρηση.

happiness is an inside job


Δεν πρόκειται να σας προτείνω πράγματα δύσκολα ή πράγματα που δεν έχετε σκεφτεί για να ξεκολλήσετε από κάτι τέτοιο. Για την ακρίβεια δεν θα σας προτείνω καν. Αφενός γιατί και εγώ βρίσκομαι σε μια προσπάθεια αφού μόλις πρόσφατα έδωσα όνομα σε αυτό που βίωνω και είναι μια διαδικασία σε εξέλιξη (work in progress), και αφετέρου γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να γεμίζει τις μπαταρίες του. Γιατί ουσιαστικά για αυτό πρόκειται: για άδειασμα μπαταριών.

Αυτό που έκανα εγώ αρχικά ήταν να πιέσω τον εαυτό μου. Ναι καλά διαβάσατε: να πιέσω τον εαυτό μου! Αφού δεν είχα την παραμικρή διάθεση για το οτιδήποτε, και όλα μου φαίνονταν ως ξανά καμωμένα χωρίς ελπίδα να συμβεί κάτι που θα μου φανεί πρωτόγνωρο-ζωογόνο-διαφορετικό, έπρεπε να με πιέσω να δω τα πράγματα απο άλλη οπτική.

Το πρώτο που έταξα στον εαυτό μου ήταν ένας καλός ύπνος. Ο ύπνος είναι κάτι που μου λείπει πολύ, πάρα πολύ, αφού καθημερινά είμαι ξύπνια 6 το πρωί με 12 το βράδυ non stop. Ένα σκ λοιπόν αποφάσισα πως ότι και να γινόταν εγώ δεν θα ξύπναγα παρά μόνο όταν ο εαυτός μου αποφάσιζε να ξυπνήσει. Ενημέρωσα και το έτερον ήμισυ, αφού του εξήγησα πως νιώθω, και σαν τέλειος αρωγός, επιμελήθηκε τις πρωινές ανάγκες των παιδιών. Τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο, γιατί επέμενα να καταπονώ τον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια?

Έπειτα πίεσα τον εαυτό μου να βγει έξω χωρίς παιδιά. Οχι δεν ήμουν εσώκλειστη. Όμως τον τελευταίο καιρό όλες οι έξοδοι αφορούσαν είτε κοσμικά γεγονότα που έπρεπε να πάμε (βαπτίσεις, γάμοι, πάρτι, γιορτές) είτε δραστηριότητες των παιδιών (παιδότοποι, παιδικές χαρές, θέατρα κλπ). Το πόσο καιρό είχα να βγω μόνη μου το είχα ξεχάσει! Οι ευκαιρίες δόθηκαν και ενώ με την ψυχολογία που είχα στάνταρ θα τις άφηνα να περάσουν, αυτή τη φορά πιέστηκα να τις αρπάξω από τα μαλλιά. Ένας καφές με παλιές καλές φίλες από αυτές που πάντα υπάρχουν στην ζωή σου και ας μην ανακατεύονται στην καθημερινότητά σου, λίγος χρόνος με τον σύντροφό σου καθώς και το Bloggers Wine Night της Owl Mommy Βέρας, ήταν η αρχή. 

Και ήδη με λίγο περισσότερο ύπνο και λίγες μόνο εξόδους με ενηλίκους (!!!) και αισθάνομαι καλύτερα! Σίγουρα είναι μια διαδικασία σε εξέλιξη και σίγουρα πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο, αλλά η αρχή έγινε και το ότι αισθάνομαι καλύτερα μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Μέχρι που έγραψα και ανάρτηση σήμερα, κάτι που τον τελευταίο καιρό απέφευγα!

Δεν σκοπεύω όμως να παραμείνω μόνο σε αυτά! Πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο και κυρίως να βρω που πήγε η χαμένη μου δημιουργικότητα και ποια είναι αυτά τα πράγματα που μου δίνουν χαρά! Για τον σκοπό αυτό:
- Στο καθημερινό μου ημερολόγιο, θα γράφω τουλάχιστον 6 πράγματα καθημερινά: 3 που με έκαναν να νιώσω καλά, έστω και αν χρειαστεί να στίψω το μυαλό μου ή να ανατρέξω σε όλη μου την ημέρα, και 3 πράγματα που μου χάλασαν την διάθεση, με κατέβαλαν, μου δημιούργησαν άσχημη ενέργεια έτσι ώστε, να τα διορθώσω στον βαθμό που εξαρτώνται από εμένα!
- Σκέφτηκα να ξεκινήσω κάποιο σπορ αλλά οκ για εμένα μιλάμε και είναι καλοκαίρι, και εγώ το καλοκαίρι δεν μπορώ τέτοια πράγματα! Επομένως θα συνεχίσω να επισκέπτομαι την θάλασσα και να κλέβω δευτερόλεπτα για βουτιές χωρίς μπρατσάκια, κουβαδάκια και φτυαράκια ανα χείρας και μαλλιά λουσμένα με άμμο γιατί το ταλιμπανιώ θυμάται στην θάλασσα την hair stylist που κρύβει μέσα του!
- Θα συνεχίσω να διεκδικώ τον ύπνο που τόσο μου λείπει, ήδη αποφασίσαμε να βάλουμε σε εφαρμογή το πρόγραμμα 50/50! Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το Σάββατο σηκώνομαι εγώ νωρίς για τα παιδιά και κοιμάται ο σύζυγος και την Κυριακή το αντίστροφο (καθημερινές δεν μπορώ να το εφαρμόσω αφού πιάνω δουλειά στις 7 το πρωί).
- Θα κάνω στον εαυτό μου μικροδωράκια! Ναι ξέρω όλοι αντιμετωπίζουμε οικονομική στενότητα αλλά ένα μανό, ένα ρουζ ή κάτι μικρό κοστίζει περισσότερο σε ψυχικά αποθέματα αν το στερείσαι πάντα παρά στην τσέπη σου. 
- Θα ξαναβάλω τα βιβλία στην ζωή μου! Ναι διαβάζω πολλά βιβλία κάθε μέρα, όμως για τα παιδιά, όχι για εμένα! Με εξαίρεση τα γονεϊκά βιβλία που είχα κληρώσει εκ των οποίων το ένα το είχα ήδη διαβάσει και το άλλο το τελείωσα σε χρόνο dt, δεν μπορώ να θυμηθώ πότε διάβασα κάτι για τελευταία φορά για εμένα! Πρέπει να το δρομολογήσω, αν και ξέρω γιατί και πόσο δύσκολο είναι!

Θα μπορούσα να σας πω χιλιάδες άλλα πράγματα που έχω σκοπό να κάνω, αυτό όμως από μόνο του θα έβγαζε την λίστα άκυρη
Δεν έρχονται έτσι απότομα οι αλλαγές και αν έρχονται δεν μένουν! 
Για τον λόγο αυτό, μένω σε αυτά τα λίγα της λίστας για αρχή να δω πως θα πάω! Και αναλόγως των αποτελεσμάτων θα προσαρμόζω την λίστα μου! 

Στόχος είναι να είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος, για εμένα και την οικογένεια μου, ακόμη και με τα μικρά πράγματα που τόσο παραγνώρισα τελευταία! 


77 σχόλια:

  1. Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι! Ακούς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρεσαι που αντιμετωπίζω τέτοια κατάσταση?? αχαχαχα, ξέρω ακριβώς τι εννοείς! μην κακομάθεις όμως, με πίεσα για να γράψω

      Διαγραφή
  2. ωραία ανάρτηση, εξαιρετικά χρήσιμη!
    δεν με αφήνουν να σχολιάσω με ηρεμία, αλλά να ξέρεις ότι σε νιώθω και έχω παρόμοιες "ανησυχίες"
    (δεν θέλω να τα αποδώσω όλα στο ότι "με πήραν τα χρόνια", γιατί αυτό δεν ισχύει :)))


    σε φιλώ, καλό καλοκαίρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ωχ τώρα μου αναψες φωτιές, λες να γερνάω και να τα τραβάω αυτά?!

      Διαγραφή
  3. Είμαι στην ίδια ακριβώς φάση...ψάχνω να βρω τρόπους να ενεργοποιηθώ και να νιώσω καλύτερα. Που θα πάει...θα την βρω την άκρη. Είναι καλό να βάζουμε έστω όνομα σε αυτά που νιώθουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέρα απο το να τα ονοματίζουμε όμως, κάτι πρέπει να κάνουμε, καλύτερο το προλαμβάνειν του θεραπεύειν, οπότε έστω και με πίεση αρχικά πρέπει να το αντιμετωπίσουμε

      Διαγραφή
  4. Πολύ χαίρομαι που έγραψες και εκφράστηκες και τα έβγαλες όλα από μέσα σου! Εύχομαι και καλύτερα κάθε μέρα, από λίγο σιγά σιγά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νομίζω ότι περιγράφεις πολλές από εμάς!Ακριβώς τα ίδια οπότε αυτήν την εβδομάδα που είμαι χωρίς παιδιά αποφάσισα να κάνω αρκετά πράγματα και ξεκινάω με το σπίτι!Σου στέλνω την αγάπη μου και εύχομαι να κάνεις και κανένα beaute!Άντε να ανεβαίνουμε λιγάκι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το beaute έχει καταντήσει pote σε αυτό το σπίτι, αλλά θα δρομολογηθεί και αυτό! Εκμεταλλεύσου και απόλαυσε την ηρεμία χωρίς παιδιά, τυχερή!

      Διαγραφή
  6. Κάτι παρόμοιο νομίζω ότι μου συνέβει το χειμώνα που πέρασε και το αντιμετώπισα ακριβώς έτσι!! Οπότε είσαι σε πολύ καλό δρόμο! Χάρηκα που τα είπα λίγο την Παρασκευή, ελπίζω να βρεθεί και άλλη ευκαιρία! Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το εύχομαι να είμαι σε καλό δρόμο, και εγώ χάρηκα που τα είπαμε!

      Διαγραφή
  7. χα μες στο μυαλο μου εισαι βρε παιδακι μου, τι ειδιες σκεψεις κανουμε. Και εγω αυτη την περιοδο σε τετοια φαση βρισκομαι και κανω προσπαθεια να αλλαξω καποια πραγματα, μηπως να τυπωνα το αρθρο σου; θα προσπαθησω να σε ακουσω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και οι δυο πρεπει να τα ακουμε, τα έγραψα λίγο και για να δεσμευτώ να σου πω την αλήθεια

      Διαγραφή
  8. Ok! το έγραψα εγώ αυτό!!!!Μονίμως βρίσκω δικαιολογίες για να καθυστερώ οτιδήποτε. θα περιμένω να μεγαλώσει ο μικρός, να τελειώσω κάποιες άλλες υποχρεώσεις , να.. να... να... και τίποτα δεν τελειώνει ΠΟΤΕ!!! Αλλαγές εδώ και τωρα λοιπόν!!! (ουπς σαν πολιτικό μήνυμα ακούγεται!!! χαχα!!). Περιμένω νεότερα σου για να ακολουθήσω :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κανονικά εγώ πρέπει να ακούσε εσένα, εσύ είσαι η ψυχολόγος της παρέας!! ειμαι σοβαρά γιατρέ μου, θα επιβιώσω ή θα μπα?

      Διαγραφή
  9. Νομίζω πως όλες μας έχουμε περάσει αυτή τη φάση, όπως κι αν τη λένε. Από την προσωπική μου εμπειρία, είναι απαραίτητο αυτό που έκανες εσύ: να "ξεκουνηθείς" από τις συνήθειες που σε έχουν καταπιεί και να φροντίσεις λίγο παραπάνω τον εαυτό σου. Ειδικά αυτό το δεύτερο είναι σούπερ απαραίτητο! Η αλήθεια είναι πως όσο εύκολο είναι να μπεις σε αυτή τη φάση, τόσο δύσκολο είναι να βγεις κι ακόμη πιο δύσκολο να αναγνωρίσεις ότι δεν είσαι εντελώς ευτυχισμένη, αν και ευχαριστημένη. Γιατί η ευτυχία είναι κάτι πολύ πιο περίπλοκο και πολύπτυχο και είναι πολύ πιο "απαιτητικό' συναίσθημα. Και ναι, όλα αυτά που έγραψες βοηθάνε είμαι σίγουρη. Και μια και είναι αυτή η εποχή, θα σου πρότεινα αν είναι πρακτικά εφικτό να φύγεις μερικές μέρες διακοπές μόνη σου με τον καλό σου. Εκεί θα δεις τη μεγάλη διαφορά!
    Σε φιλώ,
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι όπως τα λες είναι, πολύ πιο πολύπλοκο και έργο ζωής!

      Διαγραφή
  10. Μαχη μου ειναι πολυ καλο που αναγνώρισες τι ακριβώς αισθάνεσαι γιατί έτσι μπορείς να το αντιμετωπίσεις καλύτερα! Ένας αναστεναγμός μου βγήκε καθώς σε διάβαζα γιατί νομίζω ότι οι περισσότερες απο εμάς έχουμε αισθανθεί όπως εσύ! "Χτίσε" τη ζωή σου ώστε να είσαι όσο πιο ευτυχισμένη γίνεται! Επένδυσε στον εαυτό σου γιατί ως γνωστό όταν η μαμά δεν νιώθει καλά κανείς δεν είναι καλά! Καλή δύναμη! Αναμένω τα νέα σου! Φιλιααασ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι όπως τα λες είναι, θέλει δουλειά αλλά ελπίζω να βοηθησουν και οι διακοπές που φέτος τις περιμένω διακαώς! γιατί και η σωματική κούραση έχει συνδράμει τα μέγιστα σε αυτό το αποτέλεσμα!

      Διαγραφή
  11. Νομίζω μιλάς και για μένα. Τον τελευταίο μήνα νιώθω αυτά που περιγράφεις. Δεν έχω όρεξη για τίποτα και το δικαιολογούσα λόγω της ζέστης και του καλοκαιριού. Νιώθω άγχος γιατί δεν προλαβαίνω να κάνω όλα αυτά που θα ήθελα να κάνω. Και όταν λέω αγχος, εννοω σε σημείο να μην με αναγνωρίζω γιατί δεν είμαι αγχώδης τύπος γενικά. Μερικές φορές παρακαλώ να μεγαλώσει η μέρα να έχω περισσότερες ώρες να φτιάξω αυτά που θέλω. Μια Κυριακή κάθε 15 που έχω 6 ολόκληρες ώρες μόνο για τον εαυτό μου και πάλι δεν βρίσκω χρόνο να κάνω αυτά που θέλω. Είμαι ακόμη πιο κουρασμένη όταν επιστρέφει το παιδί. Μπορεί και να έχεις δίκαιο ότι αν πιέσουμε αρκετά τον εαυτό μας στα όρια του θα καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν όρια. Και αυτό με τα βιβλία με αγχώνει. Αγοράζω αγοράζω τόσα πολλά που θέλω να διαβάσω και δεν βρίσκω τον χρόνο. Το βράδυ που κοιμάται το μωρό είμαι πτώμα, δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Πιέζω τον ευατό μου ότι έστω και για μισή ώρα να διαβάσω κάτι αλλα δεν αντέχω απο την κούραση. Κοινοποιώ το κείμενο σου στην σελίδα μου γιατί θέλω να το έχω για σημείο αναφοράς.
    Σορρυ για το μεγάλο σχόλιο
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρίνα καιρό τώρα απέφευγα να γράψω γι αυτό, μέχρι που το συζητησα με μια φιλη, μαμά τριων μικρών, και μου είπε ότι έτσι ένιωθε και εκείνη. Σκέφτηκα τότε πως πιο σημαντικο απο το να εκθέσω κάτι τόσο προσωπικό θα είναι να δουμε όλες οτι δεν είμαστε οι μόνες που νιώθουν έτσι, και αν είναι δυνατόν να κινητοποιήσουμε η μια την άλλη. Έχουμε μάθει σαν γυναίκες να δίνουμε μεγαλύτερη βάση στο τι μας χωρίζει από το τι μας ενώνει. Ας κάνουμε μια εξαίρεση, θα σε παροτρύνω να με παροτρύνεις, γιατί όλες θέλουμε δουλειά στο κομμάτι αυτό, γιατί όλες χάνουμε τους εαυτούς μας μέσα στις αλλεπάλληλες υποχρεώσεις! Σε ευχαριστώ πολύ για την κοινοποίηση. Καλή μας επιτυχία!

      Διαγραφή
  12. Χαίρομαι που πίεσες τον εαυτό σου να γράψει και χαίρομαι που κατάφερες να καταλάβεις την πηγή του προβλήματος! Θα σου πω ότι σε νιώθω διότι σχεδόν συνέχεια νιώθω αυτό το σύνολο των συναισθημάτων και ως έντονα κυκλοθυμικό άτομο προσπαθώ να ισορροπήσω σε τεντωμένο σχοινί. Νομίζω πως τα τελευταία χρόνια βλέποντας γύρω μας τα όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, εμείς ειδικά που έχουμε παιδιά και έχουμε άγχος για το μέλλον τους...έχουμε πέσει σε κατάθλιψη. Μια χώρα που διαλύεται, εξαθλίωση σε τεράστιο πλέον βαθμό, βλέπουμε τις επιχειρήσεις μας να παλεύουν καθώς και εμείς οι ίδιοι, έρχονται να προστεθούν και τα ψυχοσωματικά προβλήματα που εγώ προσωπικά το έχω δηλώσει στα άρθρα μου πως χρόνια βασανίζομαι από αυτά συν βάλε και καμιά απώλεια, ασθένεια κλπ Δεν θέλει και πολύ! Εγώ πιστεύω στις φιλίες και στους ανθρώπους και όπως καλοί μου φίλοι με έχουν "σηκώσει" όταν "έπεσα" έτσι έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να κάνω και εγώ σε ανθρώπους που το θέλουν και το έχουν ανάγκη. Συνεπώς;... Ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά τα καφεδάκια ενηλίκων, είναι ψυχοθεραπευτικό!!! ΣΕ φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι ότι τα όσα προσλαμβάνουμε από το εξωτερικό περιβάλλον και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι υπεραρκετά για να μην είμαστε καλά! ιδίως αν έχεις και μια ευαισθησία σε κοινωνικά θέματα δεν αργεί να σε πάρει από κάτω. Δουλεύω στην υποβαθμισμένη περιοχή του κέντρου, καιρό τώρα σκέφτομαι να απαθανατίσω τι βλέπω κάθε πρωί σε αυτή την έρμη πόλη, στις 6.30-7 το πρωί, όμως δεν τολμώ να φωτογραφίσω!Με τέτοιο ξεκίνημα κάθε μέρα πως να είμαι καλά;

      Διαγραφή
  13. Κι εγώ έχω περάσει τέτοια φάση κι ας το κάλυπτα καλά... και το ξεπέρασα ακριβώς έτσι, ξεκουνήθηκα! Καλό ξεκούνημα και σε σένα σου εύχομαι με περισσότερες ενήλικες εξόδους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι και εγώ το κάλυπτα καλά δυστυχώς. Το θέμα είναι να βοηθήσει το ξεκούνημα!

      Διαγραφή
  14. Πονεμένη ιστορία αυτό το Mom Funk που δεν το έχω ξανακούσει, αλλά το έχω νιώσει ουκ ολίγες φορές.

    Στην διάκριση που έκανες ανάμεσα στην ευχαριστημένο και τον δυνητικά ευτυχισμένο εαυτό σου νομίζω πως βρίσκεται το κλειδί που μπορεί να ξεκλειδώσει όχι μόνο εσένα, αλλά την κάθε γυναίκα. Άλλωστε ακόμα και σήμερα η κοινωνία η ίδια αναγκάζει τη γυναίκα να κάθεται στο σκαμνί της "ευχαριστημένης" και ενοχοποιεί την ευτυχισμένη γυναίκα! Μαγκιά μας να καταλάβουμε ότι μικρά απλά βηματάκια, όπως αυτά που ανέφερες αποτελούν εκείνο το "κλικ" που μπορεί να μας κάνει να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι.
    Και ξέρεις τι πιστεύω Μάχη; Ότι το ένα φέρνει το άλλο και ξαφνικά μια μέρα κοιτάς πίσω και λες "Μα πως στο καλό ζούσα έτσι; Γιατί μου το έκανα αυτό;"
    Ελπίζω στα καλύτερα και πιο αληθινά όλων μας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που λες για την ενοχοποίηση της ευτυχίας είναι πολύ σωστό! σαν να μην μας αρέσει να βλέπουμε ευτυχισμένα άτομα. Μιλάω για το σύνολο ως κοινωνία.

      Διαγραφή
  15. Καταρχάς πολύ χαίρομαι που ξεδιπλωσες την Μάχη ξανά, πολλές φορές σου έχω πει πόσο μου λείπουν τα κείμενα σου! Νομίζω πως αυτό το φαινόμενο είναι μητρικό και ναι ολες το βιώνουμε λιγότερο ή περισσότερο! Το παν είναι να το αναγνωριζουμε και να το κοιτάμε κατάματα. Που βασικά σημαίνει που και που να ζητάμε βοήθεια και λίγο χρόνο για μας. Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να εκπληρώσεις ολους τους στόχους σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εγω σου έχω πει ότι μου είναι πολύ δύσκολο να εκφράζω τόσο προσωπικά συναισθήματα δημόσια, ιδίως από την στιγμή που ξέρω ότι με παρακολουθεί πολύς κόσμος που με γνωρίζει προσωπικά και όχι μόνο διαδικτυακά! Είναι μια τροχοπέδη αυτό για εμένα, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω τον λόγο.

      Διαγραφή
  16. Εύχομαι πραγματικά να καταφέρεις τους στόχους σου. Ειδικά αυτό με τον ύπνο, είναι φοβερή αρχή: ξεκούραστη μαμά είναι ασυναγώνιστη μαμά. Και ναι να γράφεις πιο συχνά. Τα λες ωραία. Και είναι σα να μιλάς για τις περισσότερες από εμάς. Η ευτυχία είναι στιγμές..όσες πιο πολλές τόσο καλύτερα.Το να νιώθουμε και να βιώνουμε τη χαρά δεν είναι εύκολο γιατί δυστυχώς, η χαρά είναι ένα 'ενοχοποιημένο" συναίσθημα (το λένε και οι ειδικοί). Όταν όλα γύρω σου δεν είναι χαρούμενα, εσύ γιατί να είσαι; Γιατί μπορείς. Γιατί νιώθεις χαρούμενη που κοιμήθηκες λίγο παραπάνω, που βγήκες χωρίς παιδιά, που έκανες μπάνιο στη θάλασσα χωρίς παιδικά κουβαδάκια. Έχουμε τόσα πολλά για να είμαστε χαρούμενες που θα πρέπει να το φωνάζουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω καταλάβει εδώ και καιρό πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η έλλειψη ύπνου σε όλο αυτό όμως δεν είναι απόλυτα στο χέρι μου να το πολεμήσω. Σήμερα για παράδειγμα είμαι απο τις 3 τα ξημερώματα ξύπνια γιατί ο μαχαραγιος είχε εφιάλτες. Δεν ξέρω πραγματικά πως θα βγάλω αυτή την μέρα η οποία μάλιστα είναι γεμάτη από υποχρεώσεις.

      Διαγραφή
  17. Υπέροχη ανάρτηση! Έτσι ακριβώς όπως τα ειπες είναι! Έτσι νιώθω κ εγώ κάποιες μέρες... νομίζω ότι δεν μπορώ να ξεκουνηθω από τον καναπέ κ συνήθως το απόγευμα αργά νιώθω ότι ή μπαταρία μου έχει αδειάσει τελείως... αλλά είναι μέρες που νιώθω γεμάτη αντοχή κ ενέργεια! Άβυσσος ή ψυχή μας!!! Τι να πω... εύχομαι να το ξεπεράσουμε όλες κορίτσια μου... κ ευχάριστους πολύ για το άνοιγμα της ψυχής σου γιατί νομίζω ότι οι περισσότερες κάπως έτσι το βιώνουμε! Φιλιά πολλά κ σε ακολουθούμε όλες δεν είναι είσαι μόνη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ! Θα προτιμουσα βέβαια να ήταν μια υπέροχη αισιόδοξη ανάρτηση και να είμασταν όλες ντοπαρισμένες από ευτυχία! αλλα τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε!

      Διαγραφή
  18. Στα ίδια είμαι κι εγώ να ξέρεις. Ώρες ώρες μου μπαίνει η ιδέα της επιλοχείου. Περιμένω τη θάλασσα να ξεπλύνει λίγο τις σκέψεις μου. Αυτό το 3+3 στο ημερολόγιο, πολύ καλή ιδέα. Καιρό σκέφτομαι να αρχίσω να γράφω αλλά όλο το αναβάλω. Κι αυτό και όλα τα άλλα που με αφορούν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτο το 3+3 το κάνω μόνο λίγες μέρες και ενώ είμαι γενικά τύπος που σνομπάρει τα ημερολόγια και όλα τα συναφή σαν καταγραφή σκέψεων (στα δικά μου ημερολόγια μέχρι πρότινος έβλεπες γραμμένες μονο υποχρεώσεις, ραντεβού και deadlines, τελικά βοηθάει. Καταρχήν αν είσαι λίγο απαισιόδοξος τύπος σε αναγκάζει να βρεις 3 θετικά πράγματα! Και ακόμη και αν δεν τα βρίσκεις με την πρώτη, σε αναγκάζει να ψάξεις και να αναθεωρήσεις. Το καταπληκτικό όμως συμβαίνει εκεί που δεν το περιμένεις, στα αρνητικά! Γιατί μπορεί να βρείς χιλιάδες αρνητικά αλλά οταν ο όρος είναι να είναι αρνητικά που περνάει από το χέρι σου να αλλάξεις, αφενός αναγκάζεσαι να τα φιλτράρεις και αφετέρου απενοχοποιείσαι γιατί συνειδητοποιείς ότι αρκετά από αυτά δεν είναι στο χέρι σου να αλλάξουν!

      Διαγραφή
  19. Ανακάλυψα ακριβώς αυτά που περιγράφεις πριν 6 περίπου μήνες. Γιαυτό το λόγο ψαχτηκα, ήθελα ένα boost. Γιαυτό το λόγο ξεκίνησα coaching για να μου θυμίσω από τι ακριβώς είμαι φτιαγμένη και για το τι είμαι ικανή. Κυρίως να φροντίσω τον εαυτό μου όχι μόνο τους άλλους. Οι υποχρεώσεις πάντα θα υπάρχουν... Αλλά είναι και "υποχρεωση" μου να είμαι ευτυχισμένη και πλήρης. Ευτυχώς έχω την στήριξη από την οικογένεια μου και είναι πολύ σημαντικό!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω ακούσει για το self coaching και το αντιμετώπισα με λίγο σκεπτικισμό η αλήθεια είναι! Όμως θα ήθελα την εμπειρία σου και το τι έχεις αποκομίσει από αυτό

      Διαγραφή
    2. Κάνω ακόμα Μάχη. Μέχρις στιγμής είναι ότι καλύτερο έχω κάνει για μένα. Εάν το αποφασίσεις, σου προτείνω το IFL που κάνω εγώ γιατί παίζει ρόλο και με ποιον θα το κάνεις!! Η Νικόλ είναι φοβερή.

      Διαγραφή
  20. Ανακάλυψα ακριβώς αυτά που περιγράφεις πριν 6 περίπου μήνες. Γιαυτό το λόγο ψαχτηκα, ήθελα ένα boost. Γιαυτό το λόγο ξεκίνησα coaching για να μου θυμίσω από τι ακριβώς είμαι φτιαγμένη και για το τι είμαι ικανή. Κυρίως να φροντίσω τον εαυτό μου όχι μόνο τους άλλους. Οι υποχρεώσεις πάντα θα υπάρχουν... Αλλά είναι και "υποχρεωση" μου να είμαι ευτυχισμένη και πλήρης. Ευτυχώς έχω την στήριξη από την οικογένεια μου και είναι πολύ σημαντικό!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ώστε mom funk λοιπόν! Μάχη μου, θα το πω κι εγώ, δε θα πρωτοτυπήσω καθόλου: σε νιώθω απόλυτα! Σε τέτοια ακριβώς φάση ήμουν πριν 1,5 χρόνο περίπου και τότε άρχισα να καταγράφω τις όμορφες στιγμές της εβδομάδας που πέρασε! Και το ακολούθησα για 67 ολόκληρες εβδομάδες αν και από τον πρώτο μήνα είχα ήδη αρχίσει να κάνω focus στα θετικά!!

    Πολύ όμορφο άρθρο και πολύ ειλικρινές!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρακολουθώ και στο μπλογκ σου μέρος αυτής της καταγραφής και αν δεν το έλεγες ότι η καταγραφή αυτή ξεκίνησε από αυτό θα ΄σου έλεγα ότι εγώ σε έχω για τους πιο αισιόδοξους ανθρώπους που βλέπω διαδικτυακά!

      Διαγραφή
  22. Ώστε mom funk λοιπόν! Μάχη μου, θα το πω κι εγώ, δε θα πρωτοτυπήσω καθόλου: σε νιώθω απόλυτα! Σε τέτοια ακριβώς φάση ήμουν πριν 1,5 χρόνο περίπου και τότε άρχισα να καταγράφω τις όμορφες στιγμές της εβδομάδας που πέρασε! Και το ακολούθησα για 67 ολόκληρες εβδομάδες αν και από τον πρώτο μήνα είχα ήδη αρχίσει να κάνω focus στα θετικά!!

    Πολύ όμορφο άρθρο και πολύ ειλικρινές!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Νομίζω πώς υπάρχουν διαστήματα μικρά η ακόμα και αρκέτα μεγάλα που νώθουμε έτσι όλες οι μαμάδες...Ανθρώπινο... Φταίει η κούραση και ο περιορισμένος ελεύθερος χρόνος...Καλό καλοκαίρι εύχομαι Μάχη...Να κάνεις πράγματα που αγαπάς...Φιλιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μέσα σε τρεις μόνο λέξεις οριοθέτησες μέρος της πηγής όλων αυτών: κούραση και έλλειψη ελεύθερου χρόνου! το ξέρω ότι ειναι δυο από τις συνιστώσες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε όλο αυτό, όμως είναι και αυτές οι δυο συνιστώσες που δύσκολα αντιμετωπίζεις! Δεν υπάρχει μαμά που να μην κουράζεται, είτε δουλεύει ταυτόχρονα είτε είναι στο σπίτι!

      Διαγραφή
  24. Όπως βλέπω και από τα παραπάνω σχόλια πρέπει να είμαστε πολλές οι funk moms, Χαίρομαι που βρήκες μερικές λύσεις εύχομαι να λειτουργήσουν, θα το δούμε στην πράξη και εμείς μαζί σου! Από την άλλη λέτε να φταίει απλά το καλοκαίρι ή μήπως οι ορμόνες μας;;; Εγώ έχω πείσει τον εαυτό μου ότι μπαίνω στην κλιμακτήριο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αα δεν μου τα λέτε καλά! η Αλεξία πιο πάνω είπε ότι μεγαλώνουμε, εσύ λες για κλιμακτήριο και εγώ τον Νοέμβρη γίνομαι 40! μια χαρα είμαστε, με τόση καταπόνηση,στρες και υποχρεώσεις και πάλι καλά να λέμε! Είπαμε, ενέσεις αισιοδοξίας θέλουμε :)

      Διαγραφή
  25. Έχω πιάσει πάτο! Κάνω όλα αυτά που πρέπει εντελώς μηχανικά και παραιτούμαι από αυτά που θέλω, γιατί δεν έχω την ενέργεια να τα χαρώ! Τις δύο τελευταίες εβδομάδες ακύρωσα τελευταία στιγμή δύο εξόδους που θα με έκαναν πολύ χαρούμενη, γιατί σερνόμουν από το άγχος και την κούραση και δεν είχα την διάθεση να ντυθώ, να ετοιμαστώ και να τα απολαύσω. Μια η συναυλία του Χαρούλη, που ενώ είχα εισιτήριο, το έδωσα και δεν πήγα και μια η bloggers wine night της Βέρας, που ενώ είχα ορκιστεί ότι θα τα παρατήσω όλα και θα είμαι εκεί, βγήκαν μια - δυο αναποδιές και παραιτήθηκα, πήγα σπίτι και δεν το προσπάθησα καν. Και το μετάνιωσα, γιατί ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή που έχασα. Το blog που ξεκίνησα με τόσο ενθουσιασμό και τόση αγάπη, το έχω παρατήσει, μόλις επιστρέφω από το μαγαζί, τακτοποιώ τα παιδιά για ύπνο και μετά ή με τρώει το facebook που δεν χρειάζεται πολλά - πολλά ή πέφτω ξερή για ύπνο. Σήμερα είπα να ξαναφέρω κοντά μου σιγά - σιγά πράγματα που αγαπώ και να ξεκινήσω από το blogging και έπεσα πάνω στην ανάρτησή σου. Δεν έχω το κουράγιο να γράψω δική μου ανάρτηση, αλλά θα ξεκινήσω από το να αφήσω σχόλια και να δω λίγο τα δικά σας. Μου λείπει η Μαρία που έκανε πράγματα που της δίνουν χαρά. Είναι όμως τόσα πολλά τα πρέπει που με κυνηγάνε και τα θέλω πάντα θάβονται....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα είπαμε και εχτες εμείς! Το ξέρω ότι είσαι καιρό έτσι, λίγο να σε ξέρει κάποιος το καταλαβαίνει. Όμως πρέπει κάτι να κάνεις, είσαι από τα καλύτερα παιδιά εδώ μέσα και δεν θέλω να είσαι έτσι! Περιμένω το τηλέφωνο που λέγαμε και δηλώνω πάντα στην διάθεσή σου!

      Διαγραφή
  26. Ωραία ανάρτηση Μάχη μου και αληθινή και φυσικά όπως βλέπεις δεν είσαι η μόνη...
    Και φυσικά δεν θα έλειπα εγώ από αυτό το κλάμπ!Πήγα και πήρα βιταμίνες,τις διάλεξα μόνη μου,ήθελα να λένε ότι περιορίζουν το άγχος και προσδίδουν διαύγεια!Λέμε τώρα ότι το κάνουν,τέλος πάντων...
    Θα ακολουθήσω τα βήματά σου και μαζί(όλες μαζί) θα το περάσουμε κι αυτό!!Αισιοδοξία και προσπάθεια!Σε φιλώ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βιταμίνες! μου το είπαν και στα σοσιαλ, δεν ξέρω αν είναι τέτοιο θέμα, που απο την μια το εύχομαι γιατί τουλάχιστον είναι αντιμετωπίσιμο! για λεξοτανιλ με κοβω περισσότερο...

      Διαγραφή
  27. Γεια σου, Μάχη! Πάντα απολαμβάνω και παραδέχομαι αυτούς που κάνουν τέτοια ανοίγματα ψυχής, οπότε για αρχή μπράβο! Το ότι το έγραψες χωρίς να κομπλάρεις ήταν ένα τεράστιο βήμα.
    Με άγχωσε πρέπει να σου πω το κείμενο, αλλά δεν το λέω για κακό. Πάντα αυτά τα κείμενα με αγχώνουν....όχι πάντα, από τότε που κατάλαβα τι παίζει. Αυτό που περιγράφεις δεν είναι κατάθλιψη προφανώς (ας μας πει και ειδικός, αλλά από τα όσα ξέρω δεν είναι). Είναι όμως καμπανάκια ντινγκ-ντογνκ-ντιγνκ ότι κάτι δεν πάει καλά και οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν. Εγώ το ονομάζω σαν "χάσαμε τη σύνδεση με το μέσα μας" και άμα τη χάσεις είναι πολύ δύσκολο να αυτοπροσδιοριστείς και αυτό είναι που πονάει περισσότερο από όλα νομίζω. Η δική μου εικόνα για αυτό είναι πως φεύγει όταν απλά το αφήσεις να γίνει μέρος (προσωρινά) της ζωής σου. Πολλές μαμάδες, πολλές, πολλές, πολλές, πάρα πολλές νομίζω το έχουν πάθει και όχι μία φορά, αλλά δύσκολα κάποια θα το πει ή θα το γράψει με τη γενναιότητα που το έκανες εσύ. Νομίζω λοιπόν πως αν κανείς πιέσει τον εαυτό του να κάνει πράγματα προσπαθώντας να ξεκολλήσει από αυτό, ενώ βραχυπρόθεσμα αυτό μπορεί να δείχνει να δουλεύει μακροπρόθεσμα δε φέρνει αποτέλεσμα. Γιατί; Γιατί αντί να κάνουμε τον αυτοπροσδιορισμό που χρειαζόμαστε - και ξεχάσαμε να κάνουμε όταν άλλαξαν τα δεδομένα μας από μη μάνες σε μάνες, που ήρθε όλη μας η ζωή τούμπα αλλά δεν είχαμε χρόνο να το σκεφτούμε αυτό και να κατανοήσουμε τη νέα κατάσταση - καταλήγουμε τελικά πάλι να προσκολλούμαστε σε εξωτερικά πράγματα (σπρωξιματάκια προς τον εαυτό μας, σημειώσεις τύπου ημερολόγιο σαν αυτές που αναφέρεις, κτλ.) αφήνοντας πάλι κάτι έξω από εμάς να μας καθορίζει. Μας καθορίζει ο στόχος που βάλαμε και πιέσαμε τον εαυτό μας να τον πετύχει, μας καθορίζει η βόλτα που είπαμε ότι θα βγούμε και τελικά βγήκαμε. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή σε αυτό που θέλω να πω. Θέλω να πω ότι συνδέοντας τόσο πολύ τον εαυτό μας με ενέργειες και χωρίς να του αφήνουμε χρόνο να ζήσει αυτό που του συμβαίνει είναι δύσκολο να βρει την αιτία όλου αυτού. Οπότε, αφού δεν τη βρίσκει πάλι στο μέλλον σε μια στιγμή δυσκολίας ή στασιμότητας μπορεί να το ξαναπάθουμε. Τι προτείνω για να βρούμε τη σύνδεση με τον εαυτό μας και να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει: 1. Aποτοξίνωση από το internet (υπάρχει τεράστια "βαβούρα" εκεί μέσα και οι άπειρες πληροφορίες πολλές φορές αποσυντονίζουν πάρα πολύ), 2. Απλά να το αφήσουμε να το ζήσουμε απομυθοποιώντας το (ΟΚ συμβαίνει αυτό, θα το παρατηρήσω όσο πιο ουδέτερα μπορώ, θα καταλάβω γιατί μου συμβαίνει, θα βρω τι μου φταίει και μετά όλα σίγουρα θα μπουν σε σειρά), 3. Ηρεμία γενικότερα (δουλειά, παιδιά, κοινωνικές υποχρεώσεις...σκέψου πόσο γεμάτη είναι η μέρα μας από τις φωνές των άλλων. Μέσα σε όλες αυτές τις φωνές, δεν καταφέρνουμε να ακούσουμε τη δική μας εσωτερική φωνή που μας μιλάει για τον εαυτό μας, για τις ανάγκες του, για το τι του αρέσει και τι δεν του αρέσει, όλα αυτά τα πράγματα που μας βοηθούν να αυτοπροσδιοριστούμε. Ο ύπνος είναι καλός, αλλά μαζί με αυτόν χρειαζόμαστε και κάποιο μισάωρο ή ώρα μέσα στη μέρα που θα είμαστε τελείως σε φάση mute. To πως το πετυχαίνεις αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο να το εξηγήσω γιατί δεν έχουμε μάθει σε αυτή την παραγωγική αδράνεια. Δε μιλάω για δικό μας χρόνο κατά τον οποίο θα "χαλαρώσουμε" στο internet, θα δούμε μια ταινία, θα διαβάσουμε ένα βιβλίο, μιλάω για εντελώς mute φάση. Ε, όταν την πετύχεις αυτή, αρχίζεις να βλέπεις πάρα πολύ καθαρά, να καταλαβαίνεις πάρα πολύ καλά τον εαυτό σου και τελικά να βρίσκεις τις λύσεις που χρειάζεσαι. Δεν έχει συνταγή για το πως επιτυγχάνεται αυτό. Απλώς εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου ότι μπορεί να το καταφέρει.) Το θαυμασμό μου και τα μπράβο μου για το θάρρος που είχες να γράψεις τέτοιο κείμενο. (Ελίνα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Ελίνα! Πολύ εποικοδομητικό σχόλιο αλήθεια! Καταρχήν έχεις απόλυτο δίκιο να το εστιάζεις και να το αποδίδεις στο ότι έχει χαθεί η σύνδεση με τον εαυτό μας! Είναι αλήθεια ότι με τόσες υποχρεώσεις και τρέξιμο, σταματάμε να ακούμε την εσωτερική μας φωνή. Ξέρεις πόσες φορές, φωνάζουν τα παιδιά στο σπίτι και τους λέω ''σταματήστε, ούτε τον εαυτό μου δεν ακούω'' και δεν εννοώ την φωνή μου, εννοώ αυτόν τον εσωτερικό εαυτό που περιγράφεις. Από εκεί και πέρα, όπως το βλέπω εγώ, νομίζω ότι υπάρχουν αρκετά αφανή σε αυτό το άρθρο βήματα που ένα ένα οδήγησαν στο να γραφτεί αυτό το άρθρο και άρα να εξωτερικευτεί το πρόβλημα. Αρχικά είναι η άρνηση που περιγράφω και στην αρχή του άρθρου, ''ελα μωρέ δεν συμβαίνει τίποτα, όλος ο κόσμος έτσι νιώθει,δεν προλαβαίνω να το σκεφτώ τώρα, έχω δουλειές να κάνω''. Άρνηση και υποβάθμιση ταυτόχρονα. Μετά περνάς στην φάση που αρχίζεις να ψιλοπαραδέχεσαι ότι ναι κάτι συμβαίνει και εκεί κλείνεσαι στον εαυτό σου. Αν δεις την ροή των αναρτήσεων μου ή πόσο σχολίαζα στα άλλα μπλογκς, είναι κάποιες ενδείξεις αυτού του δικού μου κλεισίματος. Είναι η φάση που περιέγραψες, με άφησα να το ζήσω, να το απομυθοποιήσω. Και μετά ήρθε η επόμενη αυτή, αυτή που ίσως διανύω τώρα, που ναι το κατάλαβα και το παραδέχτηκα ότι κάτι δεν πάει καλά, βρήκα το κουράγιο να το ξεστομίσω πρώτα σε εμένα και (πολύ) μετά δημόσια, και που πλέον με μπούχτισε όλο αυτό και θέλω τον εαυτό μου πίσω. Άρα κάτι πρέπει να κάνω γιατί από μόνο του δεν βλέπω να φεύγει, σαν να έχει κατσικωθεί εδώ. Μου άρεσε επίσης η πρόταση σου για παραγωγική αδράνεια, να κάτι που μου λείπει πολύ! συνήθως τρέχω, όλο τρέχω, και τα σκ τρέχω περισσότερο γιατί μου λείπουν τα παιδιά μου μέσα στην εβδομάδα, γιατί τα ασιδέρωτα είναι πάντα βουνό, γιατί τις καθημερινές μαγειρεύω εύκολα και γρήγορα φαγητά και το σκ θέλώ να κάνω κάτι καλύτερο για την οικογένειά μου. Μάλλον επιβάλλεται να βρεθεί χρόνος για αυτήν την παραγωγική αδράνεια! Για το ιντερνετ που λες, είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που νομίζω ότι τα έχω καταφέρει. Είμαι πολύ αυστηρή σε αυτό με τον εαυτό μου, θα σερφάρω από την δουλειά όσο το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου, σε καμια αναμονή (τράπεζα, μμε) και λίγο πριν κοιμηθώ από το σπίτι. Ποτέ τα απογεύματα που είναι αφιερωμένα στα παιδιά, εκτός και αν έχουμε πάει παιδική χαρά και παίζουν με άλλα παιδάκια (γιατί συνήθως και στην παιδική χαρά εγω παίζω μαζί τους και με όλη την παιδική χαρά, όσο και να το θέλω δεν με αφήνουν να πω δυο κουβέντες με άλλες μαμάδες. Τέλος ειλικρινά δεν αξίζει κανέναν θαυμασμό όλο αυτό, ναι ήταν δύσκολο να το κάνω και ακόμη και την στιγμή που πατούσα δημοσίευση κάτι μεσα μου μου έλεγε να διαγράψω όλο το κείμενο, αλλά περισσότερη αποδείχτηκε η ανάγκη να ακούσω τις γνώμες και άλλων γυναικών και έτσι το δημοσίευσα. Σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό το εποικοδομητικό σχόλιο!

      Διαγραφή
  28. Άλλη μια mom funk στην παρέα σας! Βρίσκομαι ακριβώς στην ίδια φάση, ξεκουνήθηκα πριν λίγες μέρες για την ακρίβεια κ ελπίζω να πάει καλά! Θέλω και εγώ να βρω ξανά τον εαυτό μου και να τον αγαπήσω από την αρχή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο οποίος εαυτός σου είναι συμπαθέστατος έχω να πω εγώ που σε γνώρισα πρώτη φορά στης Βέρας! απ΄οτι βλεπω είμαστε πολλές και αυτό δεν είναι καλό! στο μόνο που είναι καλό είναι ότι θα πετύχουμε έκπτωση στην ψυχοθεραπεία :)

      Διαγραφή
  29. Καταρχήν Μάχη μου είχες λείψει από εδώ και χαίρομαι τόσο που έγραψες! Δεν είχα ιδέα ότι ονομάζεται έτσι αυτή η φάση την οποία έχω περάσει πάμπολλες φορές!!! Είμαι κυκλοθυμική ως εκεί που δεν πάει (Δίδυμος ντε) και βρίσκομαι πολλές φορές από ζενίθ στο ναδίρ και τούμπαλιν! Το καλό είναι πως λόγο της κυκλοθυμικότητας δεν μου κρατάει πολύ! Πάντα κάτι γίνεται και ξαναβρίσκω τον εαυτό μου σχετικά εύκολα! Απλά φοβάμαι μήπως κάποια στιγμή κρασάρω... κολλήσει η διάθεση ανσανσέρ στα κάτω πατώματα και δεν βρω άλλη έξοδο διαφυγής! Μάλλον τα είπα κάπως μπερδεμένα γιατί έτσι μπερδεμένη νιώθω και εγώ! Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ουφ Δίδυμος ε? ποτέ δεν σας κατάλαβα! και ας μην πιστεύω στα ζώδια η αλήθεια είναι ότι είστε κάπως :)
      Πέρα από την πλάκα, το έγραψα και παραπάνω, μου κάνει εντύπωση που τόσες πολλές νιώθουμε το ίδιο και δυστυχώς δεν είναι καλό! Ισως φταίει οτι εμείς οι γυναίκες και ιδιαίτερα οι μαμάδες, λειτουργούμε και σαν σφουγγάρι για τους όποιους κραδασμούς σε όλα τα πεδία -προσωπικό, οικογενειακό, επαγγελματικό- και όλο αυτό κουράζει και τρώει ενέργεια

      Διαγραφή
  30. Στην ίδια φάση είμαι κι εγώ Μάχη ίσως και χειρότερα! Ευτυχώς που ξεκίνησαν οι διακοπές μας γιατί δεν την "πάλευα"άλλο...σου εύχομαι νε ξεμπλοκάρεις σύντομα κ να βρεις ξανά τον εαυτό σου και να γίνεις πραγματικά ευτυχισμένη! Να κάνεις πράγματα που να σε γεμίζουν πραγματικά, να σου αφήνουν ένα πλατύ χαμόγελο! Ελπιζω οι καλοκαιρινές διακοπές να σε βοηθήσουν! Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ τις είδα τις φωτογραφίες σου από τις διακοπές και ζήλεψα πολύ! εστίασε στο πόσο τυχερή είσαι που μπορείς να κάνεις μακροχρόνιες διακοπές. Πρέπει να εστιάζουμε στα θετικά που μας συμβαίνουν, να μην τα παραγκωνίζουμε και να μην δίνουμε χώρο στα αρνητικά να διογκωθούν

      Διαγραφή
  31. Στην ίδια φάση είμαι κι εγώ Μάχη ίσως και χειρότερα! Ευτυχώς που ξεκίνησαν οι διακοπές μας γιατί δεν την "πάλευα"άλλο...σου εύχομαι νε ξεμπλοκάρεις σύντομα κ να βρεις ξανά τον εαυτό σου και να γίνεις πραγματικά ευτυχισμένη! Να κάνεις πράγματα που να σε γεμίζουν πραγματικά, να σου αφήνουν ένα πλατύ χαμόγελο! Ελπιζω οι καλοκαιρινές διακοπές να σε βοηθήσουν! Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Μάχη μου και γω κάπως έτσι νιώθω και δεν έχω και παιδιά φαντάσου..είναι όμως κάποιοι παράγοντες στη ζωή που σε στρεσάρουν τόσο πολύ και φτάνεις σε αυτό το σημείο..ένας γιατρός καρδιολόγος μια φορά μου είχε πει: "την έκφραση θα σκάσω από το άγχος, την ξέρεις; δεν ειπώθηκε τυχαία!" Όσο λιγότερο αγχωνόμαστε και στεναχωριόμαστε, τόσο καλύτερο για την υγεία μας., και δω δικαίως θα μου πεις, ποιος θελει να αγχώνεται και να πιέζεται κλπ κλπ; όλα στο μυαλό μας είναι και πρέπει να προσπαθούμε να το αλλάξουμε αυτό...να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστουν, μας δίνουν ενέργεια και μας κάνουν να νιώθουμε καλα..όταν αυτό δε μπορούμε μόνοι μας να το "φτιάξουμε" κατά κποιο τρόπο, τότε πραγματικά η λύση είναι ο ειδικός..πολύς κόσμος κάνει ψυχοθεραπεία και είναι κάτι που δε σου κρύβω, σκέφτομαι να το προχωρήσω και γω όταν το πάρω απόφαση..καλή σου μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εχεις απόλυτο δίκιο! και το θέμα είναι ότι ενώ με την λογική το καταλαβαίνουμε ότι το στρεςς δεν προσφέρει τίποτα καλό, ωστόσο και πάλι παραδινόμαστε σε αυτό!

      Διαγραφή
  33. Ακριβώς στην ίδια φάση βρίσκομαι και εγώ . Με την μόνη διαφορά πως δεν ξέρω από που να αρχίσω και πως να τα βάλω σε μια τάξη. Παίρνω κουράγιο πάντως και δύναμη που εσύ τα κατάφερες , οπότε και εγώ θα τα καταφέρω. Πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν τα καταφερα ακόμη, απλά έκανα την αρχή να το παλέψω και όπου πάει, για όλα πρέπει να γίνει μια αρχή

      Διαγραφή
  34. Καλημερα! Πολλη μεγάλη κουβέντα! Θα μπορούσα να γράφω και να αναλυω ωρες! Όχι όμως κάτι καινούριο, απλά προσωπικές εμπειρίες. Δεν νομίζω ότι υπαρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω(γυναίκες κυρίως λόγω της έντονης σχέσης σκέψης με συναίσθημα) που να μην έχουν ζήσει τέτοιες περιόδους στην ζωή τους! Ακόμα και οι Μαμαδες και οι γιαγιάδες μας. Δεν νομίζω ότι είναι τωρινό το συναίσθημα, απλά πλέον είναι μεγαλύτερη η γνώση αλλά και η 'ελευθερια' (μεγάλη κουβέντα και αυτό!). Εντάξει και τα τελευταια χρόνια οι συνθηκες. Σημαντική βοήθεια για μένα μετά την φάση συνειδητοποίησης της κατάστασης, και στην φάση ενέργειας και πράξεων βελτίωσης είναι να υπάρχει δίπλα σου άνθρωπος που να σε σπρώχνει μπροστά ενώ στέκεται δίπλα σου! Επίσης σημαντικό είναι να ξεφύγουμε λίγο από τα στερεότυπα της γυναίκας, μαμάς, νοικοκυράς! Ναι, είναι ωραίο να έχει ένα παιδί ανάμνήσεις μυρωδιάς από φαγητά της μαμάς, είναι όμως σημαντικοτερο να θυμάται το χαμόγελο της!
    Ωστόσο, αν σε αυτή τη προσπάθειά δεν μπορέσει καποιος να δεί αλλαγή, και όλα μένουν ίδια ή βλέπει οτι εξακολουθει να μην νιωθει καλά, μην δισταζει να ζητήσει βοήθεια από ειδικό! Δεν είναι ντροπή, δεν είναι εξάρτηση, είναι γιατρειά, είναι ελευθερία!
    Μάχη μου, χαίρομαι που σε γνωρίζω και από εδώ...!
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλως την και από εδώ! θα κρατήσω την φράση ''σημαντικότερο το χαμόγελό της'' και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου!

      Διαγραφή
  35. Η Amanda λέει πολλά ωραία, το θέμα είναι ποιός κάθεται να τα διαβάσει. Και αφού έκτασες, κι αποφάσισες να ξεκουνηθείς, μπράβο σου! Κοίτα μόνο μην το βάλεις κάτω, καλοκαίρι είναι, ανασκουμπώσου και have fun momma! Φιλάκια προς το παρόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Είναι η συζήτηση που έχουμε το τελευταίο καιρό με την κολλητή μου και τον άντρα της. Πάμε και ερχόμαστε σαν καλοκουρδισμένα στρατιωτάκια χωρίς όμως να νιώθουμε ευτυχία και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει.. Τα προβλήματα πολλές φορές, η πίεση που νιώθεις (όχι των παιδιών στη δική μου περίπτωση) η ρουτίνα, σε ρίχνουν και πρέπει γρήγορα να ξεκουνίσεις και να γυρίσεις το παιχνίδι όπως εσύ θες. Δεν είναι πάντα εύκολο αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο!
    Το τελευταίο καιρό και εγώ έπεσα πολύ και σερνόμουν με αποτέλεσμα να είμαι σε ανάποδη φάση - να μη θέλω να κάνω τίποτα. Ένα μαγείρεμα μόνο και αυτό ακόμα ένιωθα να με ζορίζει. Για μένα μην μιλήσω.. με έχω παρατήσει τελείως.. Έχω εναποθέσει τις ελπίδες μου στις διακοπές! Καλό Καλοκαίρι Μάχη μου και μόνο θετικές σκέψεις να κάνουμε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εγώ στις διακοπές ποντάρω! ομως τι να σου κάνουν τοσες λίγες μέρες διακοπών!!!

      Διαγραφή
  37. Οσα ήθελα να σου πω τα έχουν ήδη πει τα κορίτσια παραπάνω. Ενα μόνο: μπορεί να ξανάρθει... και συνήθως έρχεται ξανά... δεν είναι κάτι για το οποίο φταίμε εμείς οι γυναίκες: είναι έτσι ο τρόπος ζωής μας. Την επόμενη φορά σου εύχομαι να το αναγνωρίσεις γρήγορα και να το χτυπήσεις στο κεφάλι!!! Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέτοια να μου λες οτι θα επιστρέψει να δεις χαρές που κάνω!!!

      Διαγραφή
  38. Και.εγω νιωθω Έτσι θα εφαρμόσω τις συμβουλές σου φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. Υπέροχο κείμενο!!! Νομίζω ότι οι περισσότερες μανούλες το έχουν ζήσει αυτό, η καθεμία το βαθμό της. Είμαι και εγώ σε μια τέτοια φάση και μου είναι δύσκολο να ζητήσω βοήθεια. Θέλω να πάω για καφέ ή ποτό και δεν θέλω να κουράσω τον άλλον με τον μικρό.
    Σε διαβάσω αρκετά αλλά αυτήν την ανάρτηση την είχα χάσει. Από το πάρτυ του https://marthablogging.com έρχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. Μάχη μου ελπίζω να έχεις ήδη ξεκουνήσει μετά τις διακοπές και να ζεις τις μικρές στιγμές όπως τους αξίζει! Από το πάρτυ της Μάρθας έρχομαι αυτή τη φορά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...