Σελίδες

11.5.16

Δεν με παίζουν!

Εχτές το απόγευμα!
Παιδική χαρά, κόσμος πολύς, παιδάκια να τρέχουν πάνω κάτω.

Έχουμε από νωρίς γεμίσει το σακίδιο μας με καλούδια, έχουμε φορτώσει τον μαχαραγιό στο καρότσι, έχουμε περπατήσει χιλιόμετρα για να πάμε στην συγκεκριμένη παιδική χαρά όπου έρχονται και παιδάκια από το νηπιαγωγείο της ταλιμπανούλας.

Είμαστε περίπου μισή ώρα εκεί και τα μικρά είναι λίγο ξενερωμένα, δεν γνωρίζουν κανένα από τα παιδάκια που είναι εκεί, και απασχολούνται στα παιχνίδια της παιδικής χαράς βαριεστημένα. 

Ώσπου κάποια στιγμή, εμφανίζονται παιδάκια που γνωρίζουν, από το νηπιαγωγείο της μικρής κατά κύριο λόγο. Τα προσωπάκια τους φωτίζονται με μιας και το χαμόγελο γίνεται ένα με του Τζόκερ. Επιτέλους ήρθαν φίλοι τους!

Τρέχουν με ενθουσιασμό να τους υποδεκτούν και αρχίζουν να κουτρουβαλάνε όλα μαζί πάνω κάτω, να χοροπηδάνε και να τρέχουν ανάμεσα στους θάμνους γιατί παίζουν τους κατασκόπους! Τα κορίτσια μάλιστα είναι οι Winx και τα αγόρια οι κακοί που τους κυνηγάνε αλλά δεν μπορούν να τις πιάσουν εξαιτίας των μαγικών δυνάμεών τους! 

Όλα καλά, όλα τέλεια! Ευκαιρία να ησυχάσει και η μάνα λίγο που συνήθως κάνει τον λύκο και τρέχει να πιάσει τα γουρουνάκια!

δεν με παίζουν τα άλλα παιδάκια

Δεν κράτησε πολύ! Για την ακρίβεια, κράτησε όσο δυο γουλιές καφέ και μια απαρίθμηση των φαγητών που είχε μαγειρέψει η κάθε  μαμά για μεσημεριανό.

"Μαμά δεν με παίζουν'' ακούω την φωνή της ταλιμπανούλας να λέει ανάμεσα σε μυξοκλάματα που οδεύουν προς λυγμούς.

"Γιατί δεν σε παίζουν? τόση ώρα παίζετε μαζί" η δική μου αντίδραση.

"Δεν με παίζουν σου λέω, λένε ότι δεν θέλουν να παίζω μαζί τους" και η όδευση προς λυγμούς συνεχίζεται με φρενήρεις ρυθμούς.

"Μα γιατί? τι σου είπαν?" επιμένω εγώ 

"Δεν μου είπαν γιατί, μόνο ότι δεν θέλουν να με παίξουν και εμένα και δεν μου έδωσαν όνομα από καμία Winx" αποκρίνεται η φωνή που πλέον έχει μόνο λυγμούς.

Και δώστου κλάμα και κλάμα και ξανά κλάμα. Απόρριψη έκδηλη σε κάθε λυγμό.

Και η μάνα απροετοίμαστη να αντιδράσει. Είχε επαναπαυτεί πως όλα ήταν τέλεια και είχε γυρίζει τον διακόπτη στο off και τώρα πιάστηκε εξ απροόπτου.

Βαθιά ανάσα και ανασυγκρότηση.

Ενέργεια πρώτη-> συμβιβασμός.

"Έλα βρε Κατερίνα μου πήγαινε ξανά να παίξετε αφού τόση ώρα μια χαρά παίζατε".

Δείχνει να πιάνει, οι λυγμοί λιγοστεύουν και ξεμακραίνει να πάει προς το μέρος τους. Την κοιτάζω έτσι όπως φεύγει και χίλιες σκέψεις με πλημμυρίζουν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τι να σκέφτεται τώρα? πως να αισθάνεται? αχ μακάρι να την παίξουν να μην πληγωθεί περισσότερο.

Μάταια, την βλέπω να έρχεται τρεχάτη γεμάτη κλάμματα.
''Μαμά ΔΕΝ με θέλουν πάλι" και  τρέχουν ήδη ποτάμια τα δάκρυα.

Πως το αντιμετωπίζουν αυτό τώρα? που δεν μου έχει ξανασυμβεί και είμαι απροετοίμαστη. Σε μικρότερες ηλικίες αν κάποιο παιδάκι δεν έπαιζε μαζί της δεν την απασχολούσε. Άρπαζε ένα άλλο παιχνίδι ή πήγαινε κάπου αλλού και αυτό ήταν όλο. Τώρα όμως, στα  5 της χρόνια, δείχνει να έχει τεράστια σημασία για εκείνη η αποδοχή ή η απόρριψη από τους φίλους της. 

Και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου, να σου και ο μαχαραγιός. Τα παρακολουθώ να συνομιλούν μεταξύ τους.

"Τένια γιατί κλαις?΄''
"Δεν με παίζουν Χρήστοοοο" και δώστου κλάμα
"Ούτε εμένα παίζουν"' απαντά το μικρό αντράκι.
"Στεναχωριέσαι και εσύ?'' λες και ψάχνει να βρει και άλλον ευαίσθητο το ταλιμπανιώ να παρηγορηθεί.
"Όσι, εγώ θα παίκκκσω με άλλα παιδάκια" η απάντηση του μικρού άντρα.

Εμ αυτά είναι, ''αν δεν μας θέτε μια, δεν σας θέμε δέκα'', σκέφτομαι, και από την άλλη επαληθεύω την προηγούμενη σκέψη μου ότι είναι όλα πιο απλά όταν είσαι μικρός! Γιατί η ταλιμπανούλα στα 5 της χρόνια συνειδητοποιεί την απόρριψη που πριν δεν ήξερε καν τι είναι, ενώ ο μαχαραγιός στα 2,5 και κάτι, αντιδρά όπως παλιότερα η ταλιμπανούλα. Δεν με παίζουν, θα πάω να παίξω με άλλους! Απλά πράγματα! 

Πως καταφέρνουμε οι άνθρωποι μεγαλώνοντας να τα κάνουμε όλα σύνθετα και πολύπλοκα?

 Και όσο εγώ κάνω αυτή τη σκέψη, ο μικρός έχει ήδη βρει άλλη παρέα. Η Κατερίνα όμως εκεί, να κλαίει και να είναι κολλημένη πάνω μου.

Θέλω να την πάρω παραπέρα και να της πω ότι έτσι είναι η ζωή! Ότι θα συναντήσει ανθρώπους που θα την απορρίψουν, που θα την πληγώσουν, που ίσως και να την κοροιδέψουν. Και θα πρέπει να μάθει να το αντιμετωπίζει, να μάθει να διαχωρίζει πότε αξίζει να το συζητήσει και να δώσει δεύτερη ευκαιρία ή πότε δεν αξίζει και απλά να αποχωρίσει σαν κυρία. Ότι η ζωή έχει και φιλίες που προδώθηκαν, και συντρόφους που απάτησαν και συναδέλφους που ψεύδονται και γνωστούς που κοτσομπόλεψαν. Και που μπορεί όλα αυτά να ακούγονται δυσοίωνα και να αποθαρρύνουν κάποιον από το να ''ανοικτεί'' σε άλλους ανθρώπους αλλά είναι η απαραίτητη διαδικασία για να αποστάξεις από την σκαρταδούρα τα διαμάντια! Τα διαμάντια -τους καλούς φίλους, τους συντρόφους ζωής, τους γνωστούς που τους βλέπεις και ανοίγει η καρδιά σου, τους συναδέλφους που θες μονίμως να συνεργάζεσαι- που θα κάνουν την ζωή σου όμορφη και ενδιαφέρουσα.

Πώς τα λες όμως αυτά σε ένα πεντάχρονο?
Και αν ακόμη είχες την θέληση να τα πεις -παραβλέποντας το γεγονός του τι θα καταλάβει- κατά πόσο έχεις το δικαίωμα, εσύ που πλησιάζεις τα σαράντα, και έχεις την όποια σοφία απέκτησες στο διάβα αυτών των ετών, να τα μαρτυρήσεις σε ένα παιδί? Που δικαιούται να τα μάθει μόνο του, έστω και μέσα από απόρριψη, που δικαιούται να κάνει τα δικά του λάθη, τις δικές του επιλογές και επιβάλλεται να κάνει το ξεσκαρτάρισμα μόνο του?

Κατά την γνώμη μου και σε αυτή την ηλικία που είναι η μικρή, δεν έχεις κανένα δικαίωμα. Ναι έχεις δικαίωμα και υποχρέωση, να είσαι εκεί όταν το θελήσει, να της προσφέρεις έναν ώμο να κλάψει, να την αγκαλιάσεις τρυφερά και να της θυμίσεις πόσο σημαντική είναι για εσένα, να το ξέρει στην καρδιά της μέσα πως ότι και αν συμβεί, ακόμη και αν όλοι οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη την απορρίψουν, εσύ θα είσαι πάντα εκεί, με ορθάνοικτη την αγκαλιά και με μάτια που θα γελούν ακόμη και αν η καρδιά σου κλαίει γιατί στεναχώρεσαν το παιδί σου.

Δεν της είπα τίποτα από αυτά. Την αγκάλιασα και την ρώτησα 
''Εσύ θες να παίξεις με όλα αυτά τα παιδάκια?''. 
Σταμάτησε με μιας να κλαίει και έμεινε σκεφτική. 
Μου απάντησε "όχι, δεν ήθελα να παίξω με όλα, όμως η τάδε και η τάδε παίζουν μαζί σου στο σχολείο και σήμερα με έδιωξαν και έκαναν φίλη την δείνα και θέλουν αυτήν στο παιχνίδι τους". 
"Ωραία, τί είναι πιο σημαντικό για εσένα? να παίξεις με τα συγκεκριμένα κορίτσια ή να παίξεις γενικά και να ευχαριστηθείς την βόλτα μας?"
"Θα ήθελα να ευχαριστηθώ την βόλτα μας αλλά παίζοντας με αυτά τα κορίτσια, γιατί δεν με θέλουν?''
"Το ότι δεν θέλουν να παίξουν μαζί σου σήμερα, δεν σημαίνει ότι δεν σε θέλουν γενικά, μπορεί αύριο που θα πας σχολείο να παίζετε και πάλι μαζί. Θυμάσαι τότε που ήρθαν στο σπίτι μας τα ξαδέρφια σου (αγόρια) και η φίλη σου η Μ.? Θυμάσαι που δεν ήθελες να παίξεις με τα αγόρια αλλά μόνο με την Μ?''
Κουνάει το κεφάλι της καταφατικά και εγώ συνεχίζω: "Το ότι ήθελες να παίξεις μόνο με την Μ. σημαίνει ότι δεν θες γενικά τα ξαδέρφια σου? ότι δεν θα ξαναπαίξεις ποτέ μαζί τους?"
"Όχι'' απαντάει και συνεχίζει ''και προχτές που ήρθαν τα ξαδέρφια μου έπαιξα μαζί τους και μετά ήρθε και η Μ. και παίξαμε όλοι μαζί''
"Ακριβώς! είδες λοιπόν που συνεχίζατε να παίζετε όλοι μαζί? μπορεί για μια φορά να ήθελες να παίξεις μόνο με την Μ. και αυτό ίσως και να πλήγωνε τα ξαδέρφια σου όπως πληγώθηκες εσύ τώρα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς ή δεν θα ξαναπαίξεις με τα ξαδέρφια σου, ήδη έχουν έρθει ξανά και έπαιξες με όλους μαζί και όχι μόνο με την Μ."

Αυτό ήταν! Το κάστρο έπεσε! Με μιας ξεσυννέφιασε!

''Έχεις δίκιο μαμά'' είπε χαμογελώντας. Και έφυγε γιατί είχε στο μεταξύ δει άλλη φίλη της από το νηπιαγωγείο και άρχισαν να παίζουν μαζί. Και σε πέντε λεπτά μέσα, όλα τα παιδάκια, και η τάδε και η τάδε που έκαναν καλύτερη φίλη την δείνα, μαζί και αυτή, έπαιζαν όλα μαζί σαν να μην είχε συμβεί τίποτα! 

Και έμεινα εγώ να κοιτάζω και να αναρωτιέμαι γιατί στρεσαρίστηκα τόσο αφού έτσι και αλλιώς θα έφτιαχναν όλα από μόνα τους! Έτσι ακριβώς όπως ΔΕΝ γίνεται στον κόσμο των μεγάλων...



47 σχόλια:

  1. Καλημέρα Μάχη νομίζω οτι το χειρίστηκες άψογα το θέμα, με τα παιδιά είναι πάντα πιο απλά τα πράγματα ίσως γιατί εκεί δεν έχει θέση ο εγωισμός ή επειδή έχουν ως προτεραιότητα το να περάσουν καλά. Καλό είναι να παραδειγματιζόμαστε και εμείς οι μεγάλοι από αυτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς, δεν σκέφτονται εγωιστικά ούτε σε βάθος χρόνου! τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά όταν είσαι μικρός!

      Διαγραφή
  2. Μάχη όσο κι αν "αγχώθηκες" αρχικά για την όλη φάση, θεωρώ ότι το χειρίστηκες πάρα πολύ καλά! Τα παραδείγματα μέσα από την καθημερινότητά μας, βοηθούν πολύ τα παιδιά μας να δουν τα πράγματα διαφορετικά, να καταλάβουν καλύτερα...καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να το χειρίστηκα καλά! εντωμεταξύ έχω αγχωθεί τι μπορεί να σκάσει και να είμαι απροετοίμαστη! και φοβάμαι και λίγο γιατί η μικρή φοράει γυαλάκια και ήδη κάποιες φορές της έχουν πει κοσμητικά επίθετα για τα γυαλάκια της και έχει αντιδράσει με κλάματα.

      Διαγραφή
  3. Μια χαρά το χειρίστηκες! Τα παιδιά έχουν την ικανότητα να λύνουν μόνα τους αυτά τα θέματα, με ελάχιστη καθοδήγηση από εμάς. Όπως το είπες, κάνουν αυτά που δεν γίνονται στον κόσμο των μεγάλων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι αυτό είδα και εγώ! μακάρι να τα λύνει μόνη της όλα γιατί δεν είμαι και από αυτές που γουστάρουν να ανακατεύονται

      Διαγραφή
  4. Μάχη μου το χειριστηκες τέλεια! Συμφωνώ απόλυτα, δεν έχουμε δικαίωμα σε αυτή την ηλικία να τους δείξουμε την κακία. Θα τη βρουν στην πορεία έτσι κι αλλιώς και θα έρθει (δυστυχώς ) η στιγμή που θα τους μιλήσουμε γι αυτήν. Αλλά ακόμα ο καλύτερος τρόπος να τα βοηθήσουμε είναι αυτός που χρησιμοποιησες εσύ. Πολλά φιλάκια γλυκειά μαμά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο μπορούμε ας τα κρατήσουμε αθώα, δεν είναι ανάγκη να δουν την σκληρή αλήθεια από τώρα!

      Διαγραφή
  5. Αν και απροετοίμαστη νομίζω πως ήταν η καλύτερη αντιμετώπιση!! Μπράβο! Δε ξέρω πως θα αντιδρούσα σε μία τέτοια περίπτωση, έχω δει γονείς να θυμώνουν να ζητάνε το λόγο από τα υπόλοιπα παιδάκια ή να πηγαίνουν να 'καθαρίζουν' οι ίδιοι για τα παιδιά τους.
    Θα σου πω κάτι που μου είχε πει κάποτε στιγμή μία φίλη της μαμάς μου και το έχω πάντα στο μυαλό μου απο την εφηβεία. Την εμπειρία και τη σοφία όταν την έχεις είναι άχρηστη και δε μπορείς να την δώσεις και όταν την χρειάζεσαι πάλι δεν την έχεις και πολλές φορές αν όχι όλες δεν την δέχεσαι από αυτόν που σου την δίνει. Καλημέρα Μάχη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι λογικό είναι, μαθαίνεις καλύτερα όταν μαθαίνεις βιωματικά, απλά το ένστικτο της μάνας υπερτερεί και θέλει να τα προστατεύσει ακόμη και όταν έχουν φτάσει 50 χρονών!

      Διαγραφή
  6. Μάχη μου διαβάζοντας μπήκα στη θέση σου και αγχωθηκα και εγώ μαζί σου, απόλυτα λογική αντίδραση για κάθε μια μαμά που η καρδιά της σκιρτα σε κάθε κιχ που κάνουν τα παιδιά.. Είδες όμως όσο και να αγχωνομαστε πάντα μέσα μας ξέρουμε τον τρόπο που θα ηρεμισουν τα μικρούλια (όσο μεγάλα κι αν είναι). Μου έμεινε στο μυαλό και η τελευταία σου φράση... Αν τελικά κάναμε πολλά πράγματα όπως τα παιδιά νομίζω θα ήμασταν ευτυχισμένοι ενήλικες ♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο πιο απλα θα ήταν όλα έτσι! το θέμα είναι, επειδή το σκέφτηκα πολύ, ότι πχ σε εμένα δεν είναι ο εγωισμός που με κρατάει πίσω με ανθρώπους που έχω ψυχρανθεί, είναι περισσότερο η άμυνα.

      Διαγραφή
  7. Αχ πόσα τέτοια δυστυχώς. Βλέπεις δεν προετοιμαζόμαστε, εμείς οι μανούλες, για όλα αυτά τα συννεφιάσματα που έρχονται στον δρόμο τους κάθε φορά. Μα πόσα πρέπει κι εμείς να σκεφτούμε από πριν;; Αδύνατον!! Κάθε πρώτη φορά είναι πολύ δύσκολη και σε νιώθω απόλυτα. Όπως το είπες ...πάρτο χαλαρά και όσο πιο απλά γίνεται χωρίς να πολύ αναλύεται κάθε φορά τα πράγματα. Γιατί, έτσι είναι τα παιδιά. Την μια θα μαλώνουν και την άλλη θα είναι μαζί πάλι χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό. Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι που είμαι πολύ αγχώδης με τα παιδιά και δεν τα παίρνω χαλαρά, πρέπει να χαλαρώσω λίγο. Το θετικό είναι οτι όσο και αν αγχώνομαι, δεν επεμβαίνω τουλάχιστον αν δεν γίνει κάτι τραγικό. Έχω βρεθεί σε περιστατικό που παιδάκια όχι απλά έδιωξαν απο το παιχνίδι παιδί φίλης, αλλά το χτύπησαν κιολας, ε εκει δεν νομίζω οτι θα ήμουν τόσο συγκρατημένη κοινώς θα γινόταν της τρελής

      Διαγραφή
  8. Μάχη μου, είναι πολλή δικαιολογημένη η στάση και απορία του παιδιού, όπως και πολλή πετυχημένη η δική σου αντιμετώπιση!! Απλά οπλίσου με υπομονή, γιατί ο κόσμος των κοριτσιών είναι πολύπλοκος και πολλές φορές ακαταλαβίστικος.. (σε αντίθεση με των αγοριών που είναι πιο καθαρός και απλός!) Η αλλαγή στάσης και επιθυμιών αλλάζει πολύ συχνά. Τη μια μέρα θα κάνουν με τις άλφα παρέα και την άλλη με τις βήτα. Την Τρίτη και την Τετάρτη θα είναι όλες μαζί και μετά πάμε πάλι από την αρχή.. Δεν πειράζει όμως γιατί δοκιμάζονται, γνωρίζονται και ξεχνούν.. Πίστεψέ με είναι καλύτερα από το να είναι 2 κοριτσάκια κολλημένα και να παίζουν συνέχεια μεταξύ τους!!! Σε φιλώ και καλή αρχή!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι έτσι είναι, το παρατηρώ και με την Κατερίνα, την ρωτάω κάθε μέρα με ποια παιδάκια έπαιξε στο σχολείο και κάθε μέρα μου αναφέρει άλλα! εδώ την ρωτάω ποιο παιδάκι να καλέσουμε σπίτι να παίξει, και μου τα αλλάζει καθημερινά!

      Διαγραφή
  9. Μάχη μου συμφωνω απόλυτα μαζί σου αν κ ειναι πολύ δύσκολο να μην βγάλω νύχια σε όποιον την κανει να κλαει την μικρούλα μου !!! Τελικά ολα φτιάχνουν στο δικό τους κόσμο !! Εγώ το μόνο που προσπαθώ να το πω ειναι να μην προσκολλάται στο παιδάκι που την απορρίπτει όπως ακριβώς έκανες κ εσυ ... Αχ και να έρθει η εφηβεία Αχ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό να κρατάς, ότι όλα φτιάχνουν στον δικό τους κόσμο, και να παραμένεις ψύχραιμη! Γιατί αν χάσουμε την ψυχραιμία μας χάσαμε το παιχνίδι και δυστυχώς τα αποτελέσματα της ήττας επιβαρύνουν τα παιδιά και όχι εμάς.

      Διαγραφή
  10. Διαβάζω, διαβάζω, και έρχομαι στη θέση σου μιας και μας συνέβη και μας παρόμοιο περιστατικό πριν από λίγα χρόνια. Χαίρομαι που δεν σου βγήκε με μιας το ένστικτο να πας να ρωτήσεις τα άλλα παιδάκια γιατί δεν την ήθελαν. Προσωπικά, είχα ζοριστεί πολύ. Το γεγονός ότι το διαχειρίστηκες τόσο ήρεμα δείχνει πολλά για το πώς δέχεται η Ταλιμπανούλα τα πράγματα. Καθρέφτης σου θα γίνει, κι ακόμη κι αν δεν της τα είπες όσα σκεφτόσουν, θα δεις θα έρθει η ώρα που θα τα ξέρει από μόνη της. Και μόνο η αγκαλιά σου ήταν αρκετή για να λήξει το δράμα της. <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αυτό το ''καθρέπτης σου θα γίνει'' ξέρεις πόσο αγχωτικό είναι? είμαι σίγουρη ότι ξέρεις γιατί το κάθε παιδί μιμείται αρχικά τους γονείς του....μέχρι που φτάνει στην εφηβεία και αρχίζει την κριτική και την απομυθοποίηση

      Διαγραφή
  11. Αγχώθηκα όσο διάβαζα και σκεφτόμουν πως θα αισθανόμουν εάν ήταν στην θέση της μικρής σου η μικρή μου Κωνσταντίνα που σε λιγότερο από ένα μήνα θα κλείσει τα 5 της. Θα κρατήσω, εκτός από τον χειρισμός σου και την φράση στο τέλος που λες "Και έμεινα εγώ να κοιτάζω και να αναρωτιέμαι γιατί στρεσαρίστηκα τόσο αφού έτσι και αλλιώς θα έφτιαχναν όλα από μόνα τους! Έτσι ακριβώς όπως ΔΕΝ γίνεται στον κόσμο των μεγάλων...". Μια μέρα είχε σχολάσει με κλάματα από το σχολείο, είχε λέει μαλώσει με την φίλη της και δεν θα παίζανε ξανά μαζί... την επόμενη μέρα όλα μέλι γάλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμ αυτά είναι! για πες μου τώρα αν εσύ τσακωνόσουν με μια φίλη σου θα ήταν όλα μέλι γάλα την επόμενη? αν κρίνω απο εμένα, θέλω 2-3 μέρες να το χωνέψω, να ζυγισω δίκαια και άδικα και μετά να μπω σε ήρεμη συζήτηση με το άτομο που τσακώθηκα και απο το αποτέλεσμα της συζήτησης θα φανεί η πορεία

      Διαγραφή
  12. Καλέ μια χαρά τα πήγες, χαράς στο κουράγιο και την υπομονή σου! Εγώ θα την είχα αρπάξει από το χέρι και ή θα είχαμε φύγει ή θα είχαμε πάει στα παιδάκια να ρωτήσω για το λόγο που δεν την έπαιζαν! Ναι, ναι το έχω κάνει! Ευτυχώς που τώρα είναι πια στην εφηβεία! Όταν ήταν μικρά και συνέβαιναν διάφορα τέτοια περιστατικά, πάντα ζητούσα να μάθω το λόγο! Κακώς, καλώς, το να μην ξέρω τι συνέβη όμως δεν μου άρεσε! Κάποιες φορές μάλιστα έτυχε να φταίει το παιδί μου που δεν το έπαιζαν. Κι εκεί επενέβη η λογική για να του εξηγήσω που είχε κάνει λάθος. Ξέρεις, δεν είναι πάντα κακό να αντιδράς, να μην είσαι αμέτοχος... Μάλιστα, επειδή ο μικρός μου είναι πιο ευαίσθητος κι ήταν έτσι από μικρός, όταν κάτι του συνέβαινε από ένα σημείο και μετά έπαιρνε θέση ο μεγάλος! Αλλά είπαμε τα αγόρια είναι αλλιώς...
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αιώνια ελληνίδα μάνα! αχαχααχα
      ποιος σου είπε οτι εγώ δεν σκέφτηκα ετσι? η πρώτη μου σκέψη ήταν ''θα ρθω εκεί και θα σας δείξω παλιόπαιδα που στεναχωρείτε το παιδί μου'' αλλά επικράτησε η λογική και κυρίως η ανάγκη. Η ανάγκη να μάθει να διαχειρίζεται μόνη της τέτοιες καταστάσεις γιατί δεν θα είμαι εγώ πάντα εκει. Είναι ήδη στο προνήπιο, τι θα κάνει αν της συμβεί κάτι αντίστοιχο εκεί?

      Διαγραφή
  13. Μπράβο Μάχη! Πολύ καλά τα πήγες! Έτσι είναι με τα παιδιά, όσο εύκολα γκρεμίζεται ο κόσμος τους τόσο εύκολα τον ξαναχτίζουν! Αυτό που είπες είναι το σημείο κλειδί: να είσαι εκεί, μια αγκαλιά, ένας ώμος! Πολλές φορές αυτό είναι που ζητούν! Πόσες φορές κι εσύ έκλαψες και μίλησες και μόλις τα έκανες αυτά, όλα ξεκαθάρισαν στο μυαλό σου; Κι εμείς οι μεγάλοι αυτό χρειαζόμαστε αλλά μας πιάνει το υπερπροστατευικό μερικές φορές και πάμε να λύσουμε τα προβλήματα του άλλου χωρίς να μας το έχει ζητήσει!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αυτό το υπερπροστατευτικό πρέπει να μένει κουσούρι από την γέννα σε όλες μας, δεν εξηγείται αλλιώς

      Διαγραφή
  14. μπραβο Μαχουλα....!!! Το χειριστηκες πραγματικα αψογα!! Δεν μας εχει συμβει ατι τετοιο -ευτυχως- αλλα πιστευω οτι αν τυχει.. θα ακολουθησω το παραδειγμα σου.. Εγω παντως του το λεω γενικα οτι δεν ταιριαζουμε με ολους και δεν μπορουμε να ειμαστε ολοι φιλοι.. Θα βρουμε αυτους που μας θελουν για φιλους και τους θελουμε κι εμεις... Πολλα φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι το λέω και αυτό, απλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν κάτι μόνιμο, δηλαδη δεν ήρθε να μου πει οτι εγώ θέλω να παιζω με την τάδε και αυτή συνεχεια δεν με θέλει, σε μια τέτοια περίπτωση θα επέμενα ότι δεν ταιριάζουμε όλοι οι άνθρωποι μεταξύ μας και αυτό είναι κάτι φυσικό που δεν πρέπει να μας στεναχωρεί

      Διαγραφή
  15. Το έχουμε το ελάττωμα οι μεγάλοι τα απλά πράγματα να τα κάνουμε σύνθετα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αν και απροετοίμαστη, όπως λες, μια χαρά το χειρίστηκες και με ψυχραιμία και με λογικά επιχειρήματα για το παιδί. Μέσα από όλη αυτή την εξιστόριση της εμπειρίας σου δίνεις το καλύτερο παράδειγμα και για τους υπόλοιπους γονείς που μπορεί να βρεθούν στην ίδια θέση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω αν ήταν και η καλύτερη αντίδραση για να γίνει παράδειγμα, σίγουρα κάποιος ειδικός θα ήξερε να μας πει, είμαι απλά λίγό υπερήφανη που κρατήθηκα και δεν πήγα να τα τσουβαλιάσω τα μικρά που την στεναχώρεσαν.

      Διαγραφή
  17. Είναι σίγουρο ότι θα τα βρουν και μόνα τους, απλά χρειάζεται η δική μας σωστή καθοδήγηση. Να μην νευριάσουμε, να μην μιλήσουμε άσχημα/υποτιμητικά για άλλα παιδιά, να μην επιτεθούμε επειδή κάποιος πλήγωσε το βλαστάρι μας. Χρειάζεται ψυχραιμία, όπως έκανες. Και σε 5 λεπτά όλα καλά. Πφφφφ και τι μας περιμένει ακόμα να λέμε, αυτά είναι ψιχουλάκια, κουράγιο μάνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο: το τι μας περιμένει ακόμη!

      Διαγραφή
  18. Δεν μας έχει τύχει κάτι παρόμοιο ακόμη, αλλά θυμάμαι αυτή την απόρριψη όταν ήμουν εγώ μικρή μιας και κάτι τέτοιο ίσως είναι αναπόφευκτο, θα συμβεί κάποια στιγμή σε όλα τα μικρά. Θυμάμαι ότι με πείραζε λίγο στην αρχή και μετά τίναζα τις μπούκλες μου και έφευγα για άλλες περιπέτειες. Το ίδιο όπως και εσείς, συνήθως μετά από κάποια ώρα καταλήγαμε τελικά όλοι μαζί παρέα :) Τώρα ξέρω ότι η μαμά μου έβαλε το λιθαράκι της για να το αντιμετωπίζω έτσι. Αν και το χειριστήκατε πολύ καλά, ήταν η πρώτη φορά και ήταν λίγο περίεργο και για τις 2 σας. Την επόμενη φορά θα περάσει πιο "ανώδυνα" :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ετσι είναι! με το πρώτο παιδί μαθαίνεις και εσύ, στο δεύτερο είσαι λίγο πιο προετοιμασμένη μέχρι να συμβεί και εκεί κάτι που δεν το έχεις ξανα αντιμετωπίσει! Και μέχρι στιγμής με τον μαχαραγιό, αν και δεύτερος, έχουν συμβεί πολλά που δεν έχω αντιμετωπίσει με την ταλιμπανούλα!

      Διαγραφή
  19. Το εχω ζήσει και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό καταλαβαίνω ακριβώς πως ένιωσες, σίγουρα ομως το χειριστηκες σωστά! Οι μάνες πολλές φορες πρέπει να μένουν στο "προσκήνιο" δίνοντας απλά τροφή για εναλλακτικό τροπο σκέψης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο δύσκολο όμως είναι να κρατηθείς στο παρασκήνιο ε?

      Διαγραφή
    2. Ειναι παρά πολυ δύσκολο, ειδικά στην δικη μου περίπτωση που γνώριζα πως ήταν υποκινούμενο απο την μητέρα, γενικότερα ομως έτσι πρέπει . Η θέση μας να ειναι απλά αυτη του συμβούλου, όσο ειναι μικρά ακομα εξηγούμε και συνεχίζουμε. Αχ Μαχη μου

      Διαγραφή
  20. Πω πω Μάχη μου λες και ήσουν στο μυαλό μου και εγώ τα ίδια θα σκεφτόμουν αρχικά και δεν ξέρω αν θα είχα την σοφία να περιμένω και να μην αρχίζω να αραδιάζω τα κακά του κόσμου όλου... Με βοήθησε πολύ το κείμενο σου για πιθανές μελλοντικές κρίσεις και νομίζω πως εν τέλει το χειρίστηκες άψογα παραβλέποντας τον έμφυτο φόβο μας μην πληγωθούν τα παιδιά μας και το άμεσο ένστικτο για προστασία. Αχ μωρέ οι παιδικές ψυχούλες γιατί, γιατί να πρέπει να μεγαλώνουν και να μπαίνουν σε αυτό τον άδικο και άχαρο κόσμο των ενηλίκων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν σε φοβάμαι εσενα Γιάννα! Είσαι πολυ ευαίσθητη για να αρχίσεις να αραδιάζεις όλου του κοσμου τα κακά! Είμαι σίγουρη ότι θα το αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία!

      Διαγραφή
  21. Μάχη μου κι εγώ κάπως έτσι έχω χειριστεί αντίστοιχη περίπτωση! Σίγουρα στον κόσμο των παιδιών όλα λύνονται εύκολα και γρήγορα, χωρίς εγωισμούς και μούτρα. Όμως όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, επειδή έχουν ειλικρίνεια και αυθορμητισμό είναι εύκολο να γίνουν σκληρά με τους συνομήλικούς τους κι εκεί θέλει προσοχή στα ευαίσθητα παιδάκια! Φιλιάαααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι απίστευτο πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν!

      Διαγραφή
  22. Θαυμάζω την υπομονή σου και τον τρόπο που το χειρίστηκες!!Είναι εκπληκτικό το πόσα πράγματα μαθαίνουμε δίπλα στα παιδιά μας και τι μαθήματα μας δίνουν τελικά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι εμείς μαθαίνουμε περισσότερα από τα παιδιά τελικά! και βασικά ανακαλύπτουμε όρια που τα νομίζαμε για στενότερα!

      Διαγραφή
  23. η αληθεια ειναι ότι η κορη μου εχει τετοια θεματα αλλα με παιδια εκτος σχολειου. δεν εχω αντιμετωπισει κατι π[αρομοιο, αλλα ο τροπος που το χειροστικες ήταν άριστος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει τέτοια θέματα; και πως αντιδρά η μικρή;

      Διαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...