21.7.15

Το καλοκαίρι που χάνεται....

Και να μαστε όλοι εδώ...
Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, ένα καλοκαίρι που χάνεται μπροστά σε οθόνες τηλεοράσεων, eurogroups, δηλώσεων και σεναρίων. Τρελών και άλογων σεναρίων για έναν κόσμο, του οποίου την αλλαγή αν και βλέπουν τα μάτια, δεν μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος. 
Ένα έθνος καθηλωμένο, σωματικά και ψυχολογικά, που κοιτάει αποσβολωμένο, που κατεβαίνει σε διαμαρτυρίες, που τσακώνεται αλλά και προσπαθεί ενίοτε να ποδηγετεί μέσω των social media!

count your blessings
Έτσι και εμείς, έτσι και εγώ. Αποσβολωμένη. Φοβισμένη. Για το μέλλον των παιδιών μου κυρίως. Σκέψεις διάσπαρτες και ανάκατες. Τι θα κάνουμε τώρα? τι θα συμβεί από εδώ και πέρα? θα μπορούμε να θρέψουμε τα παιδιά? και αν ακόμη μπορέσουμε και κρατήσουμε τα στομαχάκια τους γεμάτα, πως θα θρέψουμε το μυαλό τους? πως θα καταφέρουμε να τους προσφέρουμε οτι χρειαστεί για την μετέπειτα εξέλιξή τους;

Έκανα σκέψεις φυγής, το ομολογώ. Πολλές φορές. Προσπαθούσα να βρω ανύπαρκτες εναλλακτικές, για χώρες οργανωμένες και κυρίως ανθρώπινες. Ακόμα το σκέφτομαι, ακόμα θέλω να έχω στην άκρη του μυαλού μου ότι ίσως και να μπορώ να δημιουργήσω καλύτερες συνθήκες κάπου αλλού.

Όμως τώρα είμαι εδώ! είμαι ακόμη εδώ και οφείλω να κάνω ότι καλύτερο μπορώ με τα μέσα που διαθέτω. Είναι σαν ξαφνικά να γύρισε ένας διακόπτης. Αλλά και αυτό το γύρισμα, με φόβισε πολύ. Με φόβισε η ανθρώπινη προσαρμοστικότητα, το γεγονός ότι ακόμη και τα πιο δύσπεμπτα, η συνήθεια τα κάνει να φαίνονται ανεκτά και σε ελάχιστο χρόνο καθημερινά και δεδομένα. Αν κάποιος πριν από 4 χρόνια μου έλεγε ότι θα προσπαθούσα να ζήσω δυο παιδιά με μισούς μισθούς και διπλάσιες οικονομικές επιβαρύνσεις, θα νόμιζα ότι είναι τρελός! και όμως, αυτή είναι η αλήθεια...και δεν ξέρουμε πόσες αλήθειες θα ζήσουμε ακόμη.

Χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να απεξαρτηθώ. Να σηκωθώ από τον καναπέ, να κλείσω την τηλεόραση και να ασχοληθώ πραγματικά με τα παιδιά μου και όχι μόνο να καλύπτω τις βασικές τους ανάγκες. Χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να μην δείχνω πόσο φοβάμαι, γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι για όλα όσα μπορεί να έρθουν και δεν θα τα έχω επιλέξει.

Μουδιασμένη και πιέζοντας τον εαυτό μου υποσχέθηκα ότι δεν θα χάσουμε και το υπόλοιπο καλοκαίρι. Έκανα μια σκέψη: πόσα καλοκαίρια έχω ακόμη με τα παιδιά μου? ''Πολλά'' θα θες ίσως να μου ευχηθείς και το ίδιο εύχομαι και εγώ. Όμως, πόσα καλοκαίρια θα έχω ακόμη με τα παιδιά μου μικρά, με τα παιδιά μου να με θεωρούν την καλύτερη παρέα του κόσμου και το χαμόγελό μου να είναι γι αυτά μοναδικά σημαντικό? Πόσα καλοκαίρια απέχουμε από το ''παίζουμε μαζί στο μπαλκόνι'' μέχρι ''τα περιμένω εναγωνίως να γυρίσουν από τις εξόδους τους τσεκάρωντας συνεχώς το δρόμο''? Σαν να μειώνονται πολύ τα καλοκαίρια τώρα ε?

Με αυτή τη σκέψη να μονοπωλεί το μυαλό, ξεκίνησα να αναπληρώσω το χρόνο...να παίξουμε, να δημιουργήσουμε, να ζήσουμε...
Να κάνουμε το μπαλκόνι άνω κάτω αραδιάζοντας όλα μας τα σύνεργα γιατί αυτό μας δίνει χαρά...

Να τελειώσω πράγματα παρατημένα...

...μεταμορφώνοντάς τα....
Χρειάζομαι πολύ προσπάθεια ακόμη. Και περίσσειο κουράγιο για να αντιμετωπίσουμε ότι και αν έρθει. Όμως είναι καλοκαίρι, ένα ζεστό ελληνικό καλοκαίρι. Και αν ακόμη αναγκαστούμε να μείνουμε εδώ, και αν ακόμη φορολογήσουν τα πάντα, ''ακόμα και τις πόρτες των σπιτιών μας'', εμείς έχουμε την υγεία μας, τους ανθρώπους μας και το ζεστό ελληνικό καλοκαίρι, με την θάλασσα να μας βρέχει τα πόδια και το ήλιο να μας λούζει το σώμα. Και αυτό δεν το συναντάς εύκολα...
...ας ξαναμετρήσουμε τις ευλογίες μας...


31 σχόλια:

  1. Έτσι είναι Μάχη μου....η ζωή είναι μικρή και η ευλογία του να έχουμε τα παιδάκια μας δίπλα μας υγιή και γελαστά είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ....τον αέρα μας, τον ήλιο μας και την θάλασσά μας δεν μπορεί να μας τα πάρει κανείς...και αν μείνουμε εδώ θα βρούμε τρόπους να περάσουμε καλά! Άλλωστε εμείς οι μαμάδες, όσο και αν φοβόμαστε και αγχωνόμαστε, πάντα τα καταφέρνουμε...γιατί πολύ απλά έτσι κάνουν όλες οι μαμάδες...ΠΡΕΠΕΙ να αντέχουμε και να μαστε εκεί για τα αγγελούδια μας...ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ!
    Την καλημέρα μου...

    Έλενα
    www.mylittlekatana.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα βάρος ήρθε και έκατσε πάνω στο στομάχι μου..
    Εμείς φύγαμε ..αφήσαμε το σπίτι που παιδί μπήκα γυναίκα βγήκα γέννησα τα δύο μου παιδιά ..αφήσαμε αναμνήσεις αφήσαμε τα γατάκια μας τη ρόδια μας το σοκάκι που παίζανε τα παιδιά τις όμορφες καλοκαιρινές νύχτες τα υπέροχα πρωινά ..και άλλα τόσα τόσα μα τόσα πολλά ..
    Πονάει ..
    Πονάει γιατί και τα δικά μου παιδιά είχαν το δικαίωμα να μεγαλώσουν στο ίδιο σπίτι να παίζουν στην ίδια γειτονιά να ξέρουν το μπακάλη το μανάβη ακόμα και το σκουπιδιάρη ναι ..όμως σαν αυτά μας πήρανε και άλλα πράγματα πολλά ..
    Σκέφτομαι ..γιατί φύγαμε σκέφτομαι αν έπρεπε να μείνουμε ..με τρομάζει αυτή η μιζέρια ..
    Από τους πολιτικούς κάνεις νομίζω δεν αγαπάει την Ελλάδα ..
    Κάνε κουράγιο καλή μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις πόσες φορές σε έχω σκεφτεί? εσένα και όλους όσους αποφάσισαν να φύγουν...θέλει γερό στομάχι ιδίως αν δεν έχεις κάποιες επαφές με εξωτερικο΄, κάποιους συγγενείς κάποιους φίλους να πάρεις έστω κάποιες πληροφορίες..εύχομαι να ανταποδώσει η φυγή σας από τα πάτρια εδάφη, να έρθει μέρα που θα ξέρεις μέσα σου ότι η επιλογή ήταν η σωστότερη δυνατή

      Διαγραφή
    2. Φίλους ίσως όχι μα μια φίλη (εμενα) έχεις στο εξωτερικό τώρα όσο για το πόσο σωστή επιλογή ήταν ένα θα σου πω:Ίσως να μην ήταν η σωστότερη επιλογή ήταν σίγουρα όμως η μόνη επιλογή ..
      Λαχταρώ ονειρεύομαι τη μέρα που θα περάσω ξανά το κατώφλι του σπιτιού μου ..τι κείμενο βρε Μάχη μου είναι αυτό τοοοοσο θέλω για να δακρυσω..

      Διαγραφή
    3. Έλα να γλυκαθεις λίγο ..έφτιαξα σαμαλι είναι στο μπλογκ;) !

      Διαγραφή
  3. ολα θα στρωσουν...οσο εχουμε την υγεια μας, ολα μπορουν να μπους σε ρυθμους! ευελπιστω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. έτσι είναι , Μάχη μου!
    μεγαλύτερη ευλογία από τα παιδιά μας δεν υπάρχει, μαζί με όλες τις ομορφιές της Πατρίδας μας

    θα παλέψουμε, θα αντέξουμε και θα ορθοποδήσουμε και πάλι- πρώτα ο Θεός
    τόσες δυσκολίες έχουμε περάσει ως Έθνος, έχουμε γερά γονίδια, είμαστε γεννημένοι αγωνιστές

    πολύ όμορφο κείμενο

    την αγάπη μου
    Αλεξία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξία μου τι σύμπτωση! μόλις αφησα σχόλιο στη δική σου ανάρτηση! τα μεγάλα πνεύματα...
      εύχομαι να τα καταφέρουμε, δεν ξερω τι άλλο να πω, είναι στιγμές που χάνω το χαμογελό μου...

      Διαγραφή
    2. ανθρώπινο και φυσικό να "γονατίζουμε" προς στιγμήν... αλλά πάλι σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε την πορεία μας!...

      (αυτό μου λέει συχνά μια μανούλα μόνη, με τεράστιες δυσκολίες...)

      Διαγραφή
  5. Τελικά αυτό μένει. Οι στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Τα χαμόγελα των παιδιών μας. Αν αυτό το χαμόγελο ήταν στις super διακοπές ή στο μπαλκόνι του σπιτιού μας μετα απο λίγα χρόνια δε θα έχει σημασία. Μόνο το φωτισμένο προσωπάκι θα θυμάσαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι! δεν με φοβίζει να μην παω διακοπές, να μην πάρω τα σουπερ ρούχα κλπ. με φοβίζει όμως να μην έχω να επενδύσω για την μόρφωση τους, να μην μπορώ να τους ανοίξω ορίζοντες, να μην μπορώ έστω να διατηρήσω τα όποια περιουσιακά μου στοιχεία για να τους αφήσω κάτι, γιατί για να δημιουργήσουμε νέα ούτε λόγος

      Διαγραφή
  6. Οι μικρές καθημερινές στιγμές είναι αυτό στο οποίο καταλήγουμε όλοι τελικά. Αυτό το τόσο αυτονόητο και τόσο δύσκολο να δούμε όταν τα πάντα γύρω μας καταρρέουν. Με έβαλες σε σκέψεις... Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω σε τι σκέψεις σε έβαλα οι δικές μου πάντως συχνά πυκνά δεν είναι καλές πια

      Διαγραφή
  7. Μάχη μου μίλησες στην ψυχή μου κορίτσι μου. Υπέροχη, αληθινη ανάρτηση!!! Και ξέρεις κάτι; Όσο υπάρχουν μανούλες σαν κι εσένα εγώ θα ελπίζω!!!!
    Καλό κι #ευλογημένο καλοκαίρι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αχ οσο υπαρχουν μανούλες χεζούδες σαν και εμένα δεν ξέρω σε τι ελπίζεις...
      ξέρω ότι μπορώ να βρω δύναμη να κάνω το αδύνατο δυνατό όσο αφορά τα παιδιά μου, όπως και η κάθε μάνα, όταν όμως τα πράγματα ξεφεύγουν από τον δικό μας έλεγχο, δεν μπορώ να ξέρω τι θα ακολουθήσει. Για σκέψου λίγο, δουλεύουμε όσο και πριν, με αμοιβές μισές από πριν και λογαριασμούς δυσβάσταχτους, δεν έχω αλλάξει εγώ ή εσύ, δεν έχουμε γίνει ξαφνικά τεμπέληδες, ούτε ζούμε την μεγάλη ζωή με δανεικά, οπότε τι άλλο να περικόψουμε?

      Διαγραφή
  8. Αυτό το καλοκαίρι είναι βουτηγμένο στην ανησυχία για όλους. Αλλά όσο έχουμε τα παιδιά μας να μας κοιτάζουν με βλέμμα γεμάτο αθωότητα έχουμε και λόγο να συνεχίσουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι εχουμε λόγο να συνεχίζουμε, το θέμα είναι ότι νιώθω ότι πλησιάζουν ώρες μεγάλων αποφάσεων και αυτές είναι που με καθηλώνουν

      Διαγραφή
  9. ετσι Μαχουλα!!! Για τα παιδια μας θα παλεψουμε γιατι τοπυς αξιζει κατι καλυτερο!! πολλα φιλια και καλο καλοκαιρι επιτελους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό καλοκαίρι Ελπιδάκι μου! και ας ευχηθούμε έστω και για πείσμα, το επόμενο να είναι καλύτερο

      Διαγραφή
  10. Το κείμενό σου είναι σαν τη ζωή, εκεί που θες να κλάψεις, εκεί γελάς! Έχεις πολλά δίκια, αλλά δεν θα σταθώ σε αυτά, αυτά τα ξέρεις γιατί τα ζεις καθημερινά.
    Θα σταθώ στο πόσα καλοκαίρια έχεις ακόμη με τα παιδιά σου, να είσαι εσύ το κέντρο του κόσμου τους. Λίγα, θα σου απαντήσω σαν μαμά μεγάααααλων παιδιών τώρα πια. Τρέξε να παίξεις μαζί τους, να φτιάξετε ζωγραφιές και κατασκευές, να κυλιστείτε στο πάτωμα και στο κρεβάτι, να κάνετε βουτιές στην πιο κοντινή σας θάλασσα και να φτιάξετε πύργους στην άμμο.
    Τα χρόνια κυλάνε σαν την άμμο και δεν μπορεί να επιτρέπουμε στην πεζή, δύσκολη καθημερινότητα να μας στερεί τις πολύτιμες αυτές στιγμές της ζωής μας.

    Φιλιά πολλά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ το ξέρω ότι είναι λίγα τα άτιμα! αλλά ξέρεις κάτι; αυτή είναι η φυσική εξέλιξη της ζωής! αν η ζωή εξελιχτεί έτσι σημαίνει ότι όλα έγιναν φυσιολογικά, ότι τα παιδιά μεγάλωσαν και έμαθαν να είναι ανεξάρτητα και να στηρίζονται στα δικά τους ποδια, ότι κανείς και τίποτα δεν τους ανέκαμψε μια φυσιολογική εξέλιξη και ότι κάπου και εγώ όπως και ο κάθε γονιός, έκανα καλά την δουλειά μου

      Διαγραφή
  11. Οι σκέψεις σου τόσο κοντά με τις δικές μου! Και εγώ πέρασα από όλα τα στάδια που αναφέρεις! Ευτυχώς που έχουμε τα παιδάκια μας και μας απασχολούν! Να έχουμε υγεία λέω εγώ και τα υπόλοιπα όλα φτιάχνουν! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μάχη μου οι ευλογίες είναι πάντα εδώ.. Οι δυσκολίες επίσης. Στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε με ποιες θα ταχθούμε σύμμαχοι! Όπως τα λες! Να γράφεις πιο συχνά, μας λείπεις! Σε φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Έχεις δίκιο και συμφωνω σε όλα όσα λες...όλοι καναμε τετοιες σκέψεις και εγω ειπα άπειρες φορες εδω θα μεινω και θα το παλέψω και για το συμφερον της χωρας μου κλπ κλπ τωρα όμως κάτι έχει "σπάσει" μέσα μου και ειλικρινα αν δεν είχα εδω ανθρωπους που αγαπώ και νοιάζομαι θα χα πάρει την οικογένειά μου και θα τα χα βροντηξει ολα! Σιχάθηκα τη νοοτροπία μας (ναι τη σιχάθηκα!) μετά από όλα αυτα εμείς σαν ελλήνες δεν αλλάζουμε πάλι τα ίδια θα κάνουμε, πάλια αδικία σε αυτη τη χωρα και το μέλλον ζοφερό...ετσι το βλεπω δυστυχως απλα δεν στεναχωριέμαι πια, προχωράω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αχ πόσο μαζί σου είμαι! Εδώ ανησυχώ εγώ με τρία μεγάλα παιδιά που κατά κάποιο τρόπο έχουν την ζωή στα χέρια τους. Αλλά τι να απαντήσω στη μικρή μου που με ρωτάει "Μαμά εγώ γιατί σπουδάζω"??? Ψηλά το κεφάλι και θα ανέβουμε ξανά. Τι στο καλό, πιο κάτω δεν έχει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Πέρασα και τις προάλλες αλλά ήμουν..."κλειδωμένη" έξω από το blog σου και δεν είχα πρόσβαση...
    :-(
    Μαχούλα, αυτό ακριβώς να έχεις πάντα στο μυαλό σου: Η ζωή μας είναι λίγη για να χάνουμε στιγμές με αυτούς που αγαπάμε... Μην αφήνεις καμία στιγμούλα να σου ξεφεύγει! Ζωγραφίστε και λερώστε αμέσως πατώματα και μπαλκόνια!
    Αγκαλιά και φιλί γλυκό, κορίτσι μου!
    ΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλως το κορίτσι! δεν ήσουν εσύ κλειδωμένη, εγώ το είχα κλειδώσει γιατί πειραματιζόμουν με κάτι αλλαγές! καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

      Διαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...