5.1.15

Ο γιατρός της καρδιάς μας, ένα κομμάτι Θεού ανάμεσά μας.

Νοέμβριος 2009
Παντρεμένη δυο χρόνια και φορτωμένη με δυο ''ανεξήγητες'' αποβολές, έχοντας σπαταλήσει πολλά χρήματα σε εξετάσεις, επεμβάσεις, άπειρες ώρες σε ιατρεία ''ειδημόνων'' και με ψυχή κουρέλι, αποφασίζω να ακούσω την φίλη μου Εβίτα και να επισκεφτώ τον γιατρό της.

Το ραντεβού έχει προγραμματιστεί για Σάββατο ώρα 8 το βράδυ στο Αρεταίειο. Ακόμα θυμάμαι την γκρίνια του άντρα μου: ''Μα καλά σαββατιάτικα και τέτοια ώρα? για ποτό θα πάμε?''

Φτάσαμε λοιπόν εκείνο το βροχερό Σάββατο στο Αρεταίειο και από την πύλη μας είπαν που να πάμε. Φτάνοντας εκεί, είδαμε ένα πολύ μικρό ιατρείο-γραφείο, από κόσμο κανείς και μόνο μια κοπέλα.
''Για τον γιατρό είστε?'' μας ρώτησε. ''Θα περιμένετε λίγο, έτυχε κάτι έκτακτο''

Σε πολύ λίγο φάνηκε ένας μικρόσωμος άντρας, φορώντας πράσινα ματωμένα ρούχα χειρουργείου, αναμαλλιασμένος και φανερά κουρασμένος. ''Περάστε'' μας είπε και μείναμε να κοιταζόμαστε με τον άντρα μου όλο απορία. Κοίταξε το ιστορικό μου κατσουφιασμένος, δεν ρώτησε τίποτα, παρα μόνο ποιος είχε κάνει το χειρουργείο της υστεροσκόπησης και άφησε τέτοια χάλια...δεν του απαντούσα, ήξερα ότι γνωρίζονται....''Πρέπει να φτιάξουμε αυτά τα χάλια και μετά να μείνεις έγκυος'' μου είπε κοφτά, και όταν είδε ότι επέμενα να μάθω τι εννοούσε ''χάλια'' έκατσε στοργικά και μου εξηγήσε αφήνοντας με άφωνη. Είχα φάει ολόκληρο χειρουργείο χωρίς να διορθωθεί τίποτα....Ζήτησε να δει το dvd της επέμβασης και θα ξαναμιλούσαμε. Τον ρώτησα αν θα με αναλάμβανε γιατί ήξερα ότι είχε πολύ κόσμο και δεν αναλάμβανε πια. 

Και τότε πολύ στοργικά, σχεδόν πατρικά, με κοίταξε μέσα στα μάτια και μου απάντησε με εκείνο το γνωστό χαμογελάκι: ''Τώρα που γίναμε φίλοι και τα είπαμε μπορώ να σε αφήσω έτσι? θα σε κάνουμε μαμά αρκεί να με ακούς''.

Το χειρουργείο λαπαροσκόπησης και υστεροσκόπησης μαζί προγραμματίστηκε για λίγες μέρες μόνο αργότερα, στις 25/11 ανήμερα της Αγίας Αικατερίνης, την ημέρα που λίγα χρόνια μετά θα γιόρταζα την γιορτή της μονάκριβης κόρης μου. Θυμάμαι ότι με είχαν ετοιμάσει και η αναισθησιολόγος ήταν έτοιμη να με κοιμήσει και εγώ φώναζα ότι αν δεν δω τον γιατρό δεν πρόκειται να με ακουμπήσουν. Και εκείνη την στιγμή τον ακούω να λέει ''Ωχ με αναρχικιά και φωνακλού έμπλεξα πάλι'' και τον βλέπω πάνω από το κεφάλι μου να χαμογελά. Έξι μήνες μετά κρατούσα στο χέρι μου μια τεράστια χοριακή...

Αυτές είναι οι πρώτες αναμνήσεις που έχω από τον γιατρό μας, από τον Χασιάκο της καρδιάς μας. Έκτοτε κάθε συνάντησή μας είναι και μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Γλυκιά γιατί περίμενα εναγωνίως να συναντήσω αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, πικρή πλέον γιατί δεν θα τον ξανασυναντήσω...

Καθόλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης της κόρης μου ήμουν επιφυλακτική και φοβισμένη. Παρότι με πρόσεχε πάρα πολύ, έχοντας από πάνω μου γιατρούς και γιατρούς, με κυριότερους την κυρία Λαμπρινουδάκη για τα ενδοκρινολογικά μου και τον κύριο Νοδάρο για τα αιματολογικά, παρότι με έβλεπε σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση μόνο και μόνο εξαιτίας του φόβου μου, ήμουν επιφυλακτική γιατί είχα πάθει φοβία ιδίως με τους γιατρούς. Την μέρα όμως που μου έδωσε το κορίτσι μου στα χέρια μου ήταν η μέρα που κυριολεκτικά τον λάτρεψα. Δεκαέξι ώρες τοκετός και αυτός εκεί, μαζί μου όλη την νύχτα. Να κάθεται στο Ρέα και μια να έρχεται να με τσεκάρει και να μου δίνει κουράγιο και μια να πίνει καφέδες στο κυλικείο με τον άντρα μου δίνοντας κουράγιο σε εκείνον. Εγώ να τον έχω πρήξει για φυσιολογικό τοκετό μέχρι που αγανάκτησε ο άνθρωπος και μου είπε ορθά κοφτά ότι καισαρικές χωρίς λόγο δεν κάνει. Και όντως δεν έκανε. Και όταν επιτέλους βγήκε το κορίτσι μου, μου το έδωσε στην αγκαλιά μου, με χαιδεψε στο κεφάλι και μου είπε: ''Είσαι από τις μεγαλύτερες μαχήτριες που ξέρω, όνομα και πράγμα, πάρτην και είμαι σίγουρος ότι θα την προσέχεις''.

Ακολούθησε η εγκυμοσύνη του γιού μου. Μια εγκυμοσύνη που ήρθε χωρίς να το περιμένουμε και έχοντας χωνέψει την ιδέα ότι θα μείνουμε με ένα παιδάκι μόνο. Μια εγκυμοσύνη πολύ καλή αλλά όσο καλή ήταν η εγκυμοσύνη μου τόσο πιο χάλια σταδιακά ο γιατρός. Αγωνιούσα σε κάθε ραντεβού να τον δω, όχι για την εγκυμοσύνη μου, η καρδιά μου ήξερε πλεον ότι ήμουν στα καλύτερα χέρια, αλλά για να δω εκείνον. Να τσεκάρω διακριτικά ότι είναι καλά, ότι παλεύει και θα τα καταφέρει. Να του κάνω εκείνη την αγκαλιά και να του δώσω εκείνο το φιλί που πάντα του έδινα από την ημέρα που έφερε την κόρη μου στον κόσμο. Να του πει η γλώσσα του σώματος αυτά που δεν μπορούσε το στόμα: ''Σε ευχαριστώ, σε αγαπώ, κοίτα τον εαυτό σου, σε θέλουμε εδώ, σε έχουμε ανάγκη εδώ''.

Την ημέρα που γέννησα τον γιό μου δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ένας πολύ δύσκολος και ταχύς τοκετός. Τόσο ταχύς που δεν πρόλαβε καν να μπει να με ξεγεννήσει. Περνάει και ρωτάει πως είμαι, του απαντάει η βοηθός του ότι αργώ ακόμα και έχω διαστολή 5. Τον ακούω που λέει οτι θα ξεγεννήσει με καισαρική στο δίπλα χειρουργείο και έρχεται ενώ οι πόνοι μου ήδη πυκνώνουν επικίνδυνα. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά από 5 σε τελεία διαστολή, εγώ να σφαδάζω και κανείς να μην πιστεύει οτι γεννάω. Όχι τον γιατρό δεν πρόλαβαν να φωνάξουν αλλά ούτε καν να ανεβάσουν τα πόδια του κρεβατιού. Ούρλιαζα το παραδέχομαι, δεν ήταν μόνο οι πόνοι που ήταν εντονότατοι, ήταν κυρίως ο φόβος ότι γεννάω χωρίς εκείνον...φοβόμουν για εμένα, φοβόμουν για το μωρό. Όταν τον ειδοποίησαν και μπήκε πλεον να με ράψει, είδα για πρώτη φορά έναν Χασιάκο έξαλλο που δεν τον ενημέρωσαν. Ήταν η μοναδική φορά που τον είδα έτσι...Μου ζήτησε συγγνώμη άπειρες φορές, μου εξήγησε ότι έκανα οξύ τοκετό και φυσικά δεν δέχτηκε να πληρωθεί...

Δεν του θύμωσα που δεν πρόλαβε να μπει, ξέρω ότι παρότι καταβεβλημένος μοιραζόταν σε χίλια κομμάτια. Ένα μικρό παράπονο είχα μόνο που ποτέ δεν του είπα: ήθελα να ήταν ο πρώτος που θα ακουμπούσε το γιο μου, το θεωρούσα ευλογία...

Τέλη Σεπτεμβρίου βρεθήκαμε για τελευταία φορά. Παρότι δεν ήμουν και στα καλύτερα μου και δεν τον επισκεπτόμουν για τον καλύτερο λόγο στον κόσμο, ήθελα να τον δω για να τσεκάρω πως είναι. Ανακουφίστηκα που τον είδα πολύ καλύτερα, με εκείνο το χαρακτηριστικό του χιουμορ διάχυτο και με εκείνη την έντονη μεταξύ μας πλεον οικειότητα. Παρόλα αυτά καθαρά ενστικτωδώς αποχαιρετώντας τον πέρα από την αγκαλιά και το φιλί του είπα ότι τον αγαπάω. Μια αγάπη άδολη, αθώα σαν αυτή που έχει η κόρη για τον πατέρα. Τον πατέρα που βλέπει το κοριτσάκι του σαν την αιώνια πριγκίπισσα και την κόρη που στο μυαλό της μεγαλώνοντας ο πατέρας από πρίγκιπας και προστάτης γίνεται μικρό παιδί που θέλει -αν και κόρη- να τον κανακεύει σαν το μωρό της. 

Στις 19/12 η Εβίτα μου έστειλε ένα μήνυμα ''Ο γιατρός μας πέθανε''. Μου πήρε αρκετή ώρα να το χωνέψω...δεν ήθελα να το χωνέψω...

Ήμουν στο γραφείο και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Όλοι γύρω μου σε ένα κλίμα χαράς και εορτασμού και ξαφνικά εγώ ξεσπώ σε κλάμματα. Με ρωτούν τι έγινε και ψελλίζω ότι έφυγε ο γιατρός. Και φυσικά έμειναν να με κοιτάνε σαν χαζοί.

Ποιος να καταλάβει και τι αν δεν έχει περάσει τον πόνο σου; 
αν δεν χρειάστηκε να βρεθεί στο δρόμο του αυτός ο άγιος άνθρωπος και να τον τραβήξει από το χέρι;
να του δείξει το δρόμο και με τον τρόπο του να του πει: στηρίξου πάνω μου, μαζί θα τα καταφέρουμε! 
Ποιος να καταλάβει ότι εγώ σε αυτόν τον άνθρωπο χρωστάω την χαρά που φωλιάζει στο σπίτι μου!  

Αναρωτιούνται όλοι γιατί λατρεύαμε αυτόν τον άνθρωπο. Γιατί:
- μας σεβόταν, μας αγαπούσε, μας προστάτευε
- δεν μας έφερνε ποτέ σε δύσκολη θέση κατά την ώρα της εξέτασης
- δεν μας υπέβαλε άσκοπα και αναίτια σε εξετάσεις, θεραπείες, επεμβάσεις
- δεν έκανε καισαρικές χωρίς λόγο όταν άλλοι τις έχουν για ψωμοτύρι
- δεν μας έβλεπε σαν χρήμα, είναι ελάχιστες οι φορές που πληρωνόταν επισκέψεις και είναι άπειρες οι οικογένειες που απέκτησαν παιδί χωρίς να δεχτεί να πληρωθεί
- μας δημιουργούσε με το αστείρευτο χιούμορ του μια οικειότητα που όμοια της δεν υπάρχει
- μας δημιουργούσε με την επιστημονική του κατάρτηση μια σιγουριά που όμοια της δεν υπάρχει
- έφερε στην ζωή 60.000 παιδιά (ναι καλά διαβάσατε) και μαζί έφερε την ευτυχία σε χιλιάδες οικογένειες
- έσωσε την ζωή από πολλές γυναίκες που άλλοι δεν τις δέχονταν καν, έσωσε την μάνα του φίλου μας από καρκίνο γεννετικών όργάνων όταν άλλοι δεν δέχονταν καν να την χειρουργήσουν...
 και τόσα πολλά άλλα καλά που έκανε και που σιγά σιγά μαθαίνουμε μέσα στην ομάδα μας. 

Και όλα αυτά με κόστος μόνο δικό του. Με μια ζωή μοιρασμένη σε μαιευτήρια και ιατρείο, με τέσσερα δικά του βιολογικά κορίτσια που δεν ξέρω αν πρόλαβε να τα χαρεί, με ένα μηχανάκι που αναμαλλιασμένος το καβαλούσε και έτρεχε να μας προλάβει όλες. Χωρίς ρεπό, χωρίς Κυριακές, χωρίς αργίες, χωρίς ύπνο, χωρίς φαγητό, χωρίς παράπονο και αγκομαχίες από μέρους του. Γιατί όλες τον θέλαμε, θέλαμε την σιγουριά που μας έδινε η παρουσία του και η κατάρτισή του. Γιατί ο Χασιάκος μας γιάτρευε. Δεν ήταν μόνο το κορμί μας που έγιανε. Την ψυχή μας έγιανε και ηρεμούσε πρώτα...

Την Κυριακή 21/12 τον αποχαιρετίσαμε χωρίς να είμαστε προετοιμασμένες γι αυτό...ήταν τόση η συγκίνηση που δύσκολα περιγράφεται. Ένα κομμάτι Θεού έφυγε από τούτο τον κόσμο παραμονές Χριστουγέννων. Έφυγε για να ξεκουραστεί, για να γίνει ο προστάτης των μωρών που χάσαμε, των αγγέλων μας. Μα πως να αποχαιρετίσεις ένα κομμάτι Θεού?


Καλή αντάμωση γιατρέ μου! 






18 σχόλια:

  1. Τί να σου γράψω τώρα? Έχω σπαράξει, χωρίς να έχω την τιμή να τον έχω γνωρίσει καν τον άνθρωπο...
    Και ξέρεις, είναι αυτή η θλίψη για μένα, πόνος αβάσταχτος για εσάς και τους οικείους του, που επικυρώνει το μεγαλείο της ψυχής του.... Το να "φεύγει" κάποιος και να υπάρχουν τόσοι πολλοί να έχουν να πουν μόνο καλές κουβέντες...
    Καλό του ταξίδι, λοιπόν και καλή δύναμη σε όσους έμειναν πίσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ηταν ο ανθρωπος μας ο αγγελος μας θα ειναι για παντα στης καρδια μας καλο ταξιδι αγγελε μου το ξερω οτι μας προστατευεις απο εκει που εισαι.δεν θα φυγεις ποτε ουτε απο το μυαλο μου αλλα ουτε και απο την καρδια μου

      Διαγραφή
  2. Τί συγκινητικό κείμενο! Τυχαίνει να ήταν ο γιατρός δύο πολύ κοντινών μου προσώπων και εννοείται ότι άκουγα μόνο τα καλύτερα! Ειδικά εκείνη που μου είπε το δυσάρεστο, το είπε με τόση πίκρα (Έχασα τον γιατρό μου ήταν τα λόγια της). Τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν και αξίζει όχι να τους θρηνούμε αλλά να τους τιμούμε με όποιον τρόπο μπορούμε! Να ζήσεις να τον θυμάσαι Μάχη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλό Παράδεισο γιατρέ...

    Δεν ευτύχησα να σε συναντήσω,αλλά υποκλίνομαι στο μεγαλείο σου.

    Να τον θυμάστε Μάχη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χωρις να τον ξερω, χωρις να σε ξερω, εχω πλανταξει στο κλαμα! καλο παραδεισο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μάχη νοερά μας περιεγραψες έναν άγγελο χωρίς φτερά, που η απουσία του θα είναι περισσότερο από αισθητή... θα είναι αναντικαταστατη! Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του και να ξεκουραστεί εν ειρήνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μια γυναίκα δένετε με ένα τρόπο μοναδικό με τον γιατρό της.. Πόσο μάλλον όταν υπάρχει και μια δύσκολη ιστορία από πίσω... Σε νιώθω- πίστεψε με- και λυπάμαι Σε φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. κλαίω...δεν ειχα την τύχη να τον γνωρίζω και σε θεωρω προνομιούχα που είχες έναν τετοιο γιατρο...έχω περάσει από 5 διαφορετικούς γυναικολόγους αλλά ποτέ δεν βρήκα έναν τέτοιο "γιατρό-άνθρωπο"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πλάνταξα στο κλάμα αν και δε τον ήξερα.
    Καλό παράδεισο να έχει.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τον είχα και εγώ στον πρώτο μου γιο, στο δευτερο ηταν ιδιαίτερα δυσευρετος, είχαν αρχισει οι περιπετειες με την υγεία του. Ηταν ενας άνθρωπος ταγμενος στο εργο του, με μια σχεδόν απόκοσμη διαισθηση! Πολλές φορές αισθανόμουν οτι διάβαζε το μυαλό μου!
    Ο Θεός να αναπαυσει τη ψυχή του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Τώρα που γίναμε φίλοι και τα είπαμε μπορώ να σε αφήσω έτσι? θα σε κάνουμε μαμά αρκεί να με ακούς''. Και μόνο με αυτή τη φράση άρχισα να κλαίω... Γλυκός άνθρωπος και γιατρός όπως πρέπει να είναι οι γιατροί. Έτσι είναι και ο δικός μου εδώ στο Αγρίνιο, ο αγαπημένος μου κύριος Διαμαντόπουλος... Απλά τον αγαπώ!
    Ήρθα στο post μέσω της ανάρτησης της Τούλας από το http://lolmomsworld.blogspot.de και τι να πω... με κάνατε να κλαίω ασταμάτητα... Ευτυχώς διάβασα το δικό σου δεύτερο και μου έμεινε μια γλυκιά γεύση...
    Να είσαι πάντα καλά, Μάχη μου!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Με εκανες να κλαιω... Χωρις να τον ξερω... Μακαρι να υπηρχαν τετοιοι ανθρωποι παντου γυρω μας. Να χαιρεσαι που τον γνωρισες, που σε βοηθησε, ειμαι σιγουρη οτι ακομα κ μετα το θανατο ολη αυτη η θετικη ενεργεια που μαζευεις οσο ζεις κατι γινεται... Δεν μπορει απλα να παυει να υπαρχει ξαφνικα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Λυπάμαι πολύ!!! Κρίμα θα μπορούσε να δώσει πολύ χαρά ακόμα!!! Συγκλονιστική αφήγηση!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αν και μου το είχες πει, τώρα που τα διαβάζω, όλη την ιστορία σας από την αρχή, το ήθος του και την αγάπη του για το λειτούργημά του, τι να πω, έχω συγκινηθεί ακόμα περισσότερο Μαχούλα.
    Ήταν ένας υπέροχος Άνθρωπος ο γιατρός σας. Είμαι σίγουρη πως εκεί ψηλά που βρίσκεται ως άγγελος τώρα, Θα σας προσέχει και σας φροντίζει ακόμα περισσότερο.
    Ήσουν τυχερή που βρέθηκες στο μονοπάτι της ζωής του και έγινες και εσύ ένα κομμάτι της ψυχής του όπως και εκείνος της δικής σου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για μενα σιγουρα θα ναι παντα μεσα στην.καρδια μου

      Διαγραφή
  14. Με συγκίνησες....είναι σπουδαίο να βρίσκουμε τον γιατρό της καρδιάς μας και τόσο άδικο να χάνεται έτσι ξαφνικά. Σπανίζουν οι γιατροί-άνθρωποι και είναι τυχεροί όσοι τους έχουν συνοδοιπόρους στον αγώνα τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. ο μόνος άνθρωπος που μόλις έβλεπα με έκανε να αισθάνομαι καλά
    χωρίς να υπάρχει ποτε πρόβλημα, λίγα λόγια αστήρευτο χιούμορ καθόλου φιλοχρήματος 32 ώρες για να πετύχουμε φυσιολογικό τοκετό γιατί είσαι νέα (26 ετών) το πιο γλυκό φιλί μόλις γεννήθηκε η κόρη μου και ο γιος μου και όλα αυτά σχεδόν δωρεάν με αγάπη για τη γυναίκα- μητέρα.

    Για μένα θα έπρεπε να ανακηρυχθεί Αγιος

    Αν μας βλέπεις απο εκεί ψηλά απλα να σουπω ότι ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ παρα πολύ

    ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσες γυναίκες, πόση αγάπη γι αυτόν τον γλυκύτατο άνθρωπο...έτσι νιώθουμε όλες και ας περνάνε νερό τα χρόνια που έφυγε...

      Διαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...