Σελίδες

1.12.14

Τα σκοτάδια της υπογονιμότητας και το φως!

Η Σ. ήταν ένα από τα πολλά παιδιά που μου είχαν φέρει να εκπαιδεύσω όταν ακόμα δούλευα σε τράπεζα. Ήρεμη σε σπαστικό βαθμό, εσωστρεφής και ήσυχη...τόσο ήσυχη που ήθελες να την πιάσεις από τους ώμους να την ταρακουνήσεις για να βεβαιωθείς ότι ζει. Δεν την συμπάθησα αμέσως, το ομολογώ. Ούτε την αντιπάθησα βέβαια. Παντελώς αδιάφορη θα έλεγα. Ώσπου άρχισα να την εκπαιδεύω στα κεντρικά της τράπεζας προκειμένου να πάει σε κατάστημα. Εντυπωσιάστηκα με το κοφτερό μυαλό της και με την έμφυτη ευγένεια του χαρακτήρα της. Πέρασε ο καιρός και αν και είχαμε τουλάχιστον μια πενταετία διαφορά δέσαμε, όσο περίεργο και αν αρχικά φαινόταν. Πολύ σύντομα και πριν καν ολοκληρωθεί η εκπαίδευση της, η Σ. τελικά έφυγε καθώς είχε περάσει σε έναν μεγάλο διαγωνισμό του δημοσίου.

 Τα χρόνια πέρασαν αλλά συνεχίσαμε να κρατάμε επαφή έστω και τηλεφωνικά. Αυτό που μου έκανε πάντα μα πάντα εντύπωση ήταν ότι ακόμα και αν πέρναγε ένας ολόκληρος χρόνος χωρίς να μιλήσουμε, δεν υπήρχε περίπτωση να ξεχάσει τα γενέθλια μου. Πάντα θα μου τηλεφωνούσε να μου δώσει ευχές. Και μέσα σε αυτό το τηλεφώνημα θα ανταλλάσαμε τα νέα μας, μπορεί και τα νέα μιας ολόκληρης χρονιάς, όλα λέγονταν έστω και υπό μορφή τίτλων σε αυτό το τηλεφώνημα.

Κάπως έτσι, μέσω αραιών τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων, παρακολουθούσε η μια τη ζωή της άλλης. Κάπως έτσι ήξερε όλο το ιστορικό μου περί αποβολών, χειρουργείων και εξετάσεων προκειμένου να αποκτήσω παιδί. Κάπως έτσι μάθαινα και εγώ τον δικό της αγώνα και την πάλη της στον κόσμο της υπογονιμότητας. Λέξεις όπως σπερμοδιάγραμμα, υστεροσκόπηση, παλλινδρόμηση, εξωσωματικές και μετά δανεικά ωάρια, παρένθετη μητρότητα αλλά και υιοθεσία άρχισαν να κοσμούν και να κατακλύζουν αυτές τις λίγες τηλεφωνικές μας συζητήσεις. Μου τα έλεγε όλα. Ίσως έπαιζε ρόλο ότι ήμουν μεγαλύτερη, ίσως επειδή ήξερε τον δικό μου αγώνα, ίσως επειδή αισθανόταν πιο οικεία μαζί μου αν και άνθρωπος κλειστός εκ φύσεως, όλα λέγονταν σε αυτά τα τηλεφωνήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και χωρίς υπεκφυγές.

Ώσπου πέρυσι, ανήμερα των γενεθλίων μου, χτύπησε το κινητό  μου και είδα τον αριθμό της. Το σήκωσα με περισσή χαρά γιατί είχαμε πολύ καιρό να μιλήσουμε. Άκουσα όμως έναν άνθρωπο ταραγμένο, μια φωνή σε ένα σώμα που έτρεμε σύγκορμο....δεν περίμενα καν να μου πει τα τυπικά και τετριμένα για τα γενέθλια. Την ρώτησα τι έγινε. Στειρότητα μου ψέλλισε μέσα σε αναφιλητά. Σοκαρίστηκα, γιατί απο αυτά που έχω περάσει, ξέρω ότι αυτή η λέξη, με την εξέλιξη της επιστήμης και τις προόδους που έχουν σημειωθεί, δεν λέγεται αβίαστα. 

''Καταλαβαίνεις? ΣΤΕΙΡΟΤΗΤΑ'' μου επαναλάμβανε με φωνή που ούρλιαζε.

Πώς δεν καταλάβαινα. Ξαφνικά ήταν σαν να είχα γυρίσει 5 χρόνια πίσω. Σαν οι γραμμές του τηλεφώνου να είχαν γίνει ένα τούνελ που με γύριζαν πίσω, εκεί στα σκοτάδια. Εκεί που είχα ακούσει και εγώ κάποιες παρόμοιες λέξεις, ακόμα και αν συλλάμβανα. Έπιασα τον εαυτό μου να γυρνάει προς το μέρος που ήταν να παιδιά μου για να βεβαιωθεί ότι όλα αυτά είχαν περάσει ανεπιστρεπτί, ότι είχα βγει στο φως και στον καταπράσινο κάμπο διασχίζοντας το δικό μου τούνελ. 

Ανασυγκροτήθηκα.

Η μικρή τραγουδούσε και χόρευε και ο μικρός ήταν στο ρηλαξ του. Έτεινα το τηλέφωνο προς το μέρος που τραγουδούσε η μικρή.

''Την ακούς?'' ρώτησα την Σ.
''Ναι, σόρρυ μάλλον είναι ακατάλληλη η ώρα'' απάντησε.

''Όχι, είναι η καταλληλότερη ώρα! Κάποια στιγμή, μπορεί σε πολύ λίγο μπορεί σε πολύ, μπορεί με αναδοχή, υιοθεσία ή δεν ξέρω εγώ πως, μια δική σου μικρή ή μικρός θα τραγουδάει στο δικό σου σαλόνι. Λυπάμαι όμως, γιατί αν δεν το πιστέψεις, δεν πρόκειται να το αφήσεις να συμβεί. Πρέπει να το πιστέψεις. ΠΡΕΠΕΙ. Ότι και να σου πει ο καθένας, αν εσύ δεν το πιστέψεις, δεν θα γίνει ποτέ τίποτα. Και μπορεί σαν λέξη να σου φαίνεται απλοικό, αλλά ξέρω εκ πείρας ότι είναι το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου''.


Άρχισα να της εξιστορώ για να της υπενθυμίσω όλα όσα είχα ζήσει. Αν εγώ λύγιζα σε κάθε κακό αποτέλεσμα εξέτασης, αν δεν έκανα τα χειρουργεία, αν το έβαζα κάτω, αυτή η μικρή δεν θα τραγουδούσε εκείνη τη στιγμή. Και ο μικρός δεν θα ήταν στο ρηλαξ του. Της θύμισα την απάντηση που μου είχαν δώσει μετά τις αποβολές μετά απο μια σειρά εξετάσεων: ''Κυρία μου δεν μας κάνει εντύπωση το ιστορικό αποβολών, αλλά πως καταφέρατε να μείνετε έγκυος και μάλιστα δυο φορές''. Και όχι μόνο ξανάμεινα έγκυος αλλά απέκτησα δυο παιδιά. 

Κλείσαμε το τηλέφωνο. Ήμουν σίγουρη ότι δεν την είχα πείσει...ήμουν σίγουρη ότι θα τα παρατούσε όλα και θα μιζέριαζε, ενδεχομένως να χώριζε κιολας γιατί ένιωθε ότι η ευθύνη ήταν όλη δική της και δεν ήθελε να δέσει έναν άντρα σε μια άκληρη μοίρα με δική της υπαιτιότητα.

Της τηλεφώνησα κάποιες φορές σε άσχετη φάση. Δεν το σήκωσε καμια φορά. Νόμιζα ότι αυτό ήταν. Θα μου κρατούσε μούτρα επειδή, ενώ είχα περάσει παρόμοια φάση, της έλεγα ότι απλά έπρεπε να πιστέψει και να μην το βάλει κάτω. Και όμως, της έλεγα την αλήθεια. Την αλήθεια ΜΟΥ.

Στα δικά της γενέθλια δεν της τηλεφώνησα. Δεν τα θυμήθηκα για να είμαι ειλικρινής καθώς ήταν κοντά στις μέρες που έχασα τον ξάδερφό μου. Κάποια στιγμή μέσα στον Αύγουστο της έστειλα ένα μήνυμα. Δεν μου απάντησε και εκεί βεβαιώθηκα ότι η σχέση είχε διαταραχτεί για τα καλά...

Φέτος, μόλις δυο μέρες πριν, είδα τον αριθμό της να σχηματίζεται στο κινητό μου. Καταχάρηκα! Επιτέλους θα μιλούσαμε! με αφορμή τα γενέθλια μου θα μιλούσαμε! 

Το σήκωσα ευθύς αμέσως! Δεν πρόλαβα να πω καν ''ναι''.

''Μην πεις τίποτα. Θέλω να σου πω. Είμαι στο μαιευτήριο, μόλις γέννησα μετά από πολλές ώρες. Είμαι κατάκοπη αλλά θέλω να σε ευχαριστήσω. Ναι είχες δίκιο, σε λίγα χρόνια η δική μου κόρη θα τραγουδάει στο σαλόνι μου. Και ξέρεις κάτι? σε αγαπώ για όλα εκείνα που μου είπες πέρσι τέτοια μέρα αλλά κυρίως για τον τρόπο που τα είπες. Μου έδωσες το χαστούκι που έπρεπε''.

Η Σ. εκείνο το βράδυ έκλαψε όλη την νύχτα. Υποσχέθηκε όμως στον εαυτό της ότι θα αφήσει πίσω το θέμα ''παιδί'' για να τον φροντίσει λίγο, και όταν θα ήταν έτοιμη θα μέτραγε τις επιλογές της μαζί με τον άντρα της. Μέσα στα πλαίσια αυτής της ''φροντίδας'' πήγαν ένα ταξίδι. Λίγες μέρες μετά, και μόλις 3 μήνες από εκείνο το τηλεφώνημα, ήταν έγκυος για πρώτη φορά. Εντελώς φυσικά εντελώς αναπάντεχα. Ήξερε ότι θα γεννούσε περί τα τέλη Νοέμβρη. Και ήθελε να είναι αυτό το δώρο που θα μου έκανε. Και ήταν μακράν το καλύτερο δώρο της ζωής μου!

Σ. μου να σου ζήσει το κοριτσάκι σου! να ναι γερό, κατάγερο! είμαι απόλυτα σίγουρη ότι θα είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου. 

 Και αν εσύ που διαβάζεις είσαι μια γυναίκα στην προσπάθεια...απλά πίστεψε! Το θαύμα θα ρθει!






19 σχόλια:

  1. Εχω συγκλονιστει! Να χαιρεται το μωράκι της και να ειστε και οι δυο χαρούμενες με τα παιδάκια σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγκινήθηκα! Να είστε κι οι δύο καλά και να χαίρεστε τα μωρά σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άντε ρε, έβαλα τα κλάματα....
    Πολλά φιλιά!

    Τρελοτουρίστρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο χαίρομαι και για τις δυο. Μάχη δεν είχα ιδέα. Ο χώρος που εργάζομαι έχει μια κάποια σχέση με τις γυναίκες (και τα ζευγάρια) που αναζητούν λόγους που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν, πίστεψε με... έχω δει πολλά θαύματα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κλαίω βρε κορίτσι! Τι να πω! Δύναμη ψυχής και θέληση..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συγκλονιστικό!! Μάχη μου έβαλες κι εσύ το χεράκι σου σε ένα θαυμα! Φιλιά πολλά και να ακούμε πάντα τέτοια χαρμόσυνα νεα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συγκινητικό και συγκλονιστικό! Πίστη και ελπίδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. με εκανες και εκλαψα Μάχη! κι για μενα υπήρξε στιγμη στη ζωή μου που δεν το πίστευα πως θα αποκτήσω παιδιά και τωρα έχω 2! να'στε πάντα καλά και οι δυο με τα παιδιά σας ευτυχισμένοι και γεροί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Να της ζήσει! ...και να σου 'ζήσει΄΄ και εσένα...και εγώ δάκρυσα διαβάζοντάς το!
    είσαι κάτι σαν πνευματική μητέρα της μικρής..αφού είσαι ο ηθικός αυτουργός....
    πίσω από την υπερπροσπάθεια της μαμάς!..
    και ναι συμβαίνουν ακόμη θαύματα..!!! αρκεί να το πιστέψουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. εντάξει....μας τσάκισες.......μπράβο Μάχη μου!Και μπράβο στην κοπέλα που πίστεψε στον εαυτό της!...I've been there....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κορίτσι μου ανατρίχιαζα όλη την ώρα που διάβαζα... Στο χω ξαναπεί ότι είσαι έμπνευση, να και η απόδειξη. Μπράβο στη φίλη σου! Να της ζήσει το μωράκι και να το καμαρώνει! Να είσαι καλά Μαχούλα! Φιλάκια! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. συγκινηθηκα βρε Μαχουλα... Ξέρω κι εγώ.. Να ειναι γερο το κοριτσακι της.. πολλα φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Να χαιρεται το μωρακι της η φιλεναδα σου. Μακαρι ολες οι ιστοριες υπογονιμοτητας να εχουν happy end.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. πολυ γλυκό άρθρο!! τις καλύτερες μου ευχες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Να της ζήσει!!! Μαχη μου κι εγώ για να φερω στον κοσμο τα παιδιά μου πέρασα πάρα πολλά!!!! Ομως οταν υπάρχει πίστη τα πάντα γίνονται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αχ αυτή η ανάρτηση σου με συγκίνησε αφάνταστα! Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου! Το ίδιο και η φιλη σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μάχη μου....γλυκιά μου Μάχη...ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τη δύναμη που μου δίνεις...Σε ευχαριστώ με δάκρυα στα μάτια και ελπίδα στην καρδιά!
    www.annastam.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν σου έδωσε έστω και λίγη ελπίδα είτε αυτό το κείμενο είτε η δική μου ιστορία, χαίρομαι πάρα πολύ! ολα θα γίνουν, δεν το βάζουμε κάτω.

      Διαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...