Σελίδες

20.11.14

Πάλι εδώ λοιπόν!

1 2 1 2 
Είναι κανείς εδώ?

Εγώ πάντως επέστρεψα...
Ξέρω ότι πάει πολύς καιρός, ούτε εγώ η ίδια δεν θυμάμαι πόσος.

Όμως ήταν τόσο δύσκολο αυτό το διάστημα που μόνο στο blogging δεν πήγαινε το μυαλό μου. Μεσολάβησαν πολλά, άλλα μικρά άλλα μεγάλα. Όλα όμως με δυσκολία...

Απώλειες...ξαφνικές και επίπονες. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τους αποχωρισμούς, πόσο μάλλον με τον οριστικό αποχωρισμό που σηματοδοτεί ο θάνατος. Ή η μη συνέχεια της ζωής...Μου πήρε πολύ καιρό να το αποδεχτώ... στο βαθμό που μπορεί κάποιος να το αποδεχτεί. Το να χάνεις ένα δικό σου πρόσωπο είναι πάντα επίπονο. Πόσο μάλλον όταν αυτό το πρόσωπο είναι νέος άνθρωπος, πατέρας δυο μικρών παιδιών και τον βλέπεις μέσα σε ένα μήνα να λιώνει από τον καρκίνο και τελικά να νικιέται. Και θυμάσαι τα λόγια του στην τελευταία σου επίσκεψη, που αν και με μορφίνες για να αντέχει τον πόνο, έκανε σχέδια. Σε ρωτούσε που είναι καλά να πάει τα παιδιά του, σου εμπιστευόταν την επιθυμία του να πάει στο Άγιο Όρος, αυτός ο φαινομενικά Άθεος, σηκωνόταν από το κρεβάτι αν και με δυσκολία για να βγει μαζί σου στο μπαλκόνι, θέλοντας ίσως να πείσει και ο ίδιος τον εαυτό του ότι είναι καλά...και συνέχεια σχέδια και προγράμματα για το τι θα κάνει όταν θα βγει....και 3 μέρες μετά βγήκε...αλλά δυστυχώς όχι όρθιος.

via

Και η ζωή συνεχίστηκε με τις δυσκολίες της και τα προβλήματά της. Και ήρθαν και άλλες απώλειες και άλλα προβλήματα. Φάνταζαν όμως τόσο μικρά μπροστά στην οριστικότητα του θανάτου. 

Διακοπές για πρώτη φορά με δυο μικρά παιδιά! Καταστάσεις για γέλια και για κλάμματα. Γέλια για όσους μας έβλεπαν να κουβαλάμε την Άρτα και τα Γιάννενα και να τρέχουμε συνεχώς πίσω από τον αεικίνητο μαχαραγιό που περπάτησε σχεδόν ένα μήνα πριν χρονίσει και τρεχάτε ποδαράκια μου. Κλάμματα για εμάς που για διακοπές πήγαμε, ερείπια γυρίσαμε.

Και μετά η βάπτιση του μαχαραγιού. Μια βάπτιση που μέχρι την τελευταία εβδομάδα δεν ξέραμε αν έπρεπε να την κάνουμε λόγω του πένθους. Και τελικά αποφασίσαμε να την κάνουμε ακυρώνοντας ότι μας φαινόταν πομπώδες, ανούσιο και για το ''φαίνεσθαι''. Μια βάπτιση που είχε μόνο το 50% από αυτά που είχα φανταστεί αλλά καθόλου δεν με ένοιαξε. Άλλωστε το μυστήριο είναι αυτό που έχει αξία. Και έτσι λιτά ο μαχαραγιός έγινε Χρήστος κάνοντας τον ήδη ευτυχΕσμένο παππού ακόμη πιο χαρούμενο.

Και κάπως έτσι ήρθε ο Σεπτέμβρης που σηματοδοτούσε την έναρξη του παιδικού σταθμού για την ταλιμπανούλα. Και φυσικά την προσαρμογή της, μια προσαρμογή που δεν καταφέραμε να κάνουμε ποτέ. Δυο μήνες προσπαθούσαμε με κάθε λογής τρόπο να την πείσουμε ότι ο παιδικός είναι για το καλό της. Και εκεί που φάνηκε να τα είχαμε καταφέρει έπρεπε να επιστρέψω στην δουλειά μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο. Και κάπου εκεί η ταλιμπανούλα μας λαχτάρισε για τα καλά. Εμετοί συνέχεια, απο τις 5 το πρωί μέχρι και να γυρίσει από τον παιδικό, κλάμματα στον παιδικό και να κάθεται μόνη της μέχρι να πάει η γιαγιά της να την πάρει, και φυσικά ξανάρχισαν οι νυχτερινοί τρόμοι και τα παραμιλητά με θέμα πάντα μα πάντα τον παιδικό. Το παιδί άρχισε να χάνει κιλά, να είναι μονίμως λυπημένο και να γατζώνεται συνεχώς σε εμένα και την γιαγιά της. Και δώστου εξετάσεις γιατί αδυνατίζει και κόντρα νέες εξετάσεις. Και δώστου να μιλάω με παιδοψυχολόγους του παιδικού που μου έλεγαν να συνεχίσω να την στέλνω γιατί είναι τερτίπια που πολλά μικρά κάνουν και δώστου εγώ να αισθάνομαι λίγη ως γονέας και μονίμως μπερδεμένη για το τι είναι καλό για το παιδί μου τελικά. Και ξανά σε ιδιωτική παιδοψυχολόγο για να πάρω και άλλες γνώμες.  Ώσπου παλάβωσα να τρέχω σαν την τρελή ξύπνια απο τις 5 το πρωί για να είμαι γραφείο στις 7 και άυπνη κάθε νύχτα εξαιτίας των νυχτερινών τρόμων. Και την σταμάτησα. Έτσι απλά. Στην αρχή δοκιμαστικά σύμφωνα και με την γνώμη της δεύτερης παιδοψυχολόγου για να δούμε πως θα αντιδράσει. Και το παιδί μου ξανάρχισε να τρώει, να παίζει και να χαμογελάει. Αλλά κάθε μα κάθε πρωι με ρωτούσε αν θα την πάω παιδικό και όταν μια μέρα της είπα ότι θα πάει την επόμενη χρονιά μαζί με τον αδερφό της, βρήκα πάλι το παιδί μου. Χαμογελαστό και ξένοιαστο. Δεν ξέρω πως θα τα καταφέρουμε του χρόνου, δεν ξέρω αν έκανα καλά, πιθανότατα θα περάσω το ίδιο μαρτύριο πάλι αλλά ήταν τόσα μαζεμένα και τόσο μεγάλη η ανησυχία μου που την έβλεπα να μην τρώει και να αδυνατίζει που ταράχτηκα για τα καλά.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Σε μια δύσκολη καθημερινότητα με μένα εργαζόμενη πλέον με δυο μικρά παιδιά να τρέχω να προλάβω ότι μπορώ. Να είμαι συνεπής σαν επαγγελματίας και σωστή σαν γονέας, σύζυγος και νοικοκυρά. Δύσκολες ισορροπίες που μόνο έμπειροι ακροβάτες γνωρίζουν. Και ούτε έμπειρη είμαι ούτε ακροβάτης. Προσπαθώ όμως, προσπαθώ πολύ και όταν έρχεται το τέλος μιας κουραστικής μέρας κλείνω τα μάτια και ξέρω ότι έχω υπερβεί εαυτόν, έχω κάνει ότι καλύτερο μπορώ έστω και με αντίτιμο την μέγιστη κούραση. 
Άλλωστε έτσι δεν είμαστε όλες?




16 σχόλια:

  1. Μάχη μου χάρηκα πολύ που σε ξαναδιάβασα! Βέβαια, μου έσφιξε την ψυχή ο χαμός του νέου ανθρώπου σας, μα το μόνο που μπορώ να πω είναι καλή δύναμη σε όλους σας, να συνηθίσετε την απώλεια :((( Καλά έκανες με την Ταλιμπανούλα και φάνηκε εκ του αποτελέσματος, μιας και η μικρή είναι πάλι χαρούμενη! Να σου πω επίσης μπράβο σου και καλό κουράγιο, γιατί όχι, δεν είμαστε όλες έτσι! Θαυμάζω την υπερπροσπάθεια της μαμάς που δουλεύει και μοιράζεται σε τόσους ρόλους! Από δω και πέρα, όλα τα καλά εύχομαι κορίτσι μου! Σε φιλώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έλα ρε θηρίο! Χάρηκα που ξαναγύρισες στα παλιά σου λημέρια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μας έχεις λείψει! Να σου πω ένα μυστικό; Θα τα καταφέρερεις!!!! Να είσαι σίγουρη για αυτό. Keep blogging, θα βοηθήσει πολύ. Σε φιλώ!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαίρομαι τόσο πολύ που ξαναέγραψες! Για τη μικρή σου, προφανώς και έπραξες σωστά, τα παιδιά μας πάντα μας δείχνουν το δρόμο. Θα ωριμάσει στο χρόνο της και όταν είναι έτοιμη θα γίνει η προσαρμογή χωρίς φόβους. Όσο για τα άλλα... όλα βρίσκουν τον τρόπο τους να γίνονται, πάρε βιταμίνες και σίδηρο για να αντέχεις μόνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μαχούλα μου,καταρχήν καλώς μας ήρθες πάλι.Μας έλειψες.Οσο για τους αποχωρισμούς....κανείς δεν χάνεται...τους κουβαλάμε μέσα μας....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καταρχήν, welcome back στο blogoχωριό! Για τα υπόλοιπα, σου είπα.. καλά έκανες, και του χρόνου πάνε και τα 2 πιτσιρίκια μαζί και θα είναι καλύτερα, θα δεις! Και καλά λέει η Μαρία απόπάνω, πάρε και καμιά βιταμίνη!!! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μαχη ολα καλα! Η αληθεια είναι οτι περασες πολλα ειδικα και με την απωλεια δικου σου ανθρωπου. Για την μικρουλα σου καλά εκανες και την σταματησες. Εγω τον κρατησα ακομα για ενα χρονο σπιτι γιατι ενω στα 3 ειναι καλη ηλικια να παει παιδικο θεωρησα οτι δεν ειναι ακομα ετοιμος. Τρεχω και εγω ακαταπαυστα πισω απο ενα 13 μηνων τερατακι και μετα απο πολλες ωρες απουσιας απο το σπιτι για δουλεια τα πραγματα μονο ξεκουραστη δεν αισθανομαι. Κρατα γερα και ξεκινα βιταμινες! Εμενα με βοηθησαν παρα πολυ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αχ Μαχούλα μου... Απο που να αρχίσω... Καταρχην συλλυπητήρια.. Τον να χάνεις έναν δικο σου ανθρωπο είναι οτι χειροτερο.. Ιδιως όταν είναι νεος ανθρωπος με οικογενεια και παιδια.. Να σας ζησει ο μαχαραγιος Χρηστος!! Να ειναι φωτισμενος και γερος.. κι οσο για την ταλιμπανουλα... καλά εκανες και την κρατησες στο σπίτι.. Θα βρει τους ρυθμους της η Κατερίνα και ολα θα πανε καλα... Κι εσυ μάνα κουραγιο και μπολικη θετικη σκεψη!!! πολλα φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μάχη μου καλως ηρθες. Πως νιώθεςι τώρα που τα μοιράστηκες μέσα από το blog σου; Αν η απάντηση είανι θετική μην σταματήσεις να μοιράζεσαι. Πιστευω θα σε βοηθήσει πολύ. Μας ελειψες αν και μαθαιναμε νέα. Η αναρτηση εχει αλλη δύναμη. Φιλάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μάχη μου, πολύ χαίρομαι που γύρισες και ξαναδιάβασα ανάρτησή σου! Λυπάμαι όμως πολύ για τον χαμό σας. Θα πρέπει να ήταν πολύ δύσκολες αυτές οι στιγμές. Εύχομαι ο πόνος να καταλαγιάσει σιγά σιγά και να τον θυμάστε πάντα με αγάπη.
    Να σου ζήσει το αγοράκι σου και να είναι πάντα χαρούμενο και γερό! Όσο για την κορούλα σου, νομίζω ότι πήρες τη σωστή απόφαση. Προσωπικά σφίχτηκε η καρδιά μου διαβάζοντας πόσο δύσκολο ήταν για κείνη να πηγαίνει παιδικό. Δεν πιστεύω ότι ωφελεί να ταλαιπωρείται έτσι μια παιδική ψυχούλα. Του χρόνου θα είναι σίγουρα ευκολότερο για κείνη να δεχτεί την αλλαγή.
    Κι εσύ να προσέχεις τον εαυτό σου! Μήπως να πάρεις και καμιά βιταμινούλα;
    Πολλά φιλιά και καλωσήρθες και πάλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Welcome back! Δύσκολα πολύ δύσκολα να χάνεις δικό σου άνθρωπο, ακόμη πιο δύσκολα αν όπως λες δε μπορείς να συμβιβαστείς με την ιδέα του θανάτου γενικότερα. Κι εγώ ακριβώς έτσι είμαι και σε καταλαβαίνω. Όταν μιλάμε δε και για τέτοια περίπτωση... βράστα κι άστα! Ό,τι συλλυπητήρια και να σου πω θα είναι λίγα...

    Να ζήσει ο μαχαραγιός - Χρήστος να είναι γερός και καλότυχος!

    Όσο για την ταλιμπανούλα καλά έκανες και τη σταμάτησες, όπως λέει και η Μαρία παραπάνω πρέπει να ακούμε τα παιδιά μας δεν περάσατε και λίγα όλο αυτό το διάστημα, γιατί να υποφέρετε όλοι και κυρίως η μικρούλα???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μάχη μου, τι να πρωτοπώ. Κάτι τέτοιοι αποχαιρετισμοί μας κάνουν να επαναπροσδιορίζουμε τα σημαντικά στη ζωή.
    Με την μικρή σου, καλά έκανες, έδειξε ότι δεν ήταν έτοιμη ακόμη, της έπεσαν πολλά, παιδικός ( με τον αδερφό που την εκθρόνισε, στο σπίτι, να τα λέμε κι αυτά) και τη μαμά άφαντη λόγω επιστροφής στην εργασία. Του χρόνου που θα πάνε και τα δύο μαζί, θα έχει συνηθίσει την απουσία σου και θα έχει ωριμάσει όλα θα είναι αλλιώς! Αφού είχες λύση και μπορούσες να την κρατήσεις σπίτι, πάλι καλά. Κουράγιο μικρή μου, ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά πρόσεχε τον εαυτό σου... (τον ξεχνάμε δυστυχώς-μιλάω ως παθούσα) Φιλιά καλή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλώς όρισες! Γεμάτες οι μέρες σου ως τώρα! Σου εύχομαι καλή δύναμη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλημέρα Μάχη! Τωρα ειδα τη ανάρτηση σου! Εύχομαι να αναπαυθεί εν ειρήνη ο δικός άνθρωπος!! Να είσαι πάντα γερή και δυνατή να τον θυμάσαι! Τυπικές αλλά ουσιστικες κουβέντες λεω... Το ξέρω! Χαίρομαι που γύρισες! Νάσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...