Σελίδες

19.2.14

Μαμά για δυο: τι μάθαμε μέχρι τώρα?

Έχω μια κόρη 3 ετών και έναν γιο 6 μηνών.
Τους τελευταίους 6 μήνες είμαι μαμά για δυο! Πόσο κοινότυπο αλλά και πόσο δύσκολο!

Κοινότυπο γιατί υπάρχουν πολλές μαμάδες εκεί έξω με δυο παιδιά αλλά και δύσκολο γιατί τα πάντα αλλάζουν με τον ερχομό ενός ακόμα μέλους. 

Και όσο και αν θεωρείσαι ήδη ''παλιά'' και άρα υποψιασμένη, τόσο έρχεται η ζωή να σε διαψεύσει! 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ''λούμπα'' από την αίσθηση της σιγουριάς, την αίσθηση του ότι το κατέχεις το σπορ, αλλά δεν υπάρχει και μεγαλύτερη ''ντόπα'' από την μητρότητα!

Τι μου δίδαξαν αυτοί οι 6 μήνες κοινής μας συμβίωσης? 
Τι με έμαθε η ζωή ως μαμά για δυο πλεον?


Το πασιφανές της απόλυτης ευτυχίας, ιδίως από μια γυναίκα που ταλαιπωρήθηκε να γίνει μαμά αρχικά, δεν θα το θίξω καθόλου. Θα εστιάσω στα δύσκολα που ξέρω ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά θα μεγαλώσουν και αυτά.

1. Προσωπικός χρόνος
Απλά ανύπαρκτος! Όταν έχεις δυο παιδιά και μάλιστα τόσο μικρών ηλικιών, τρέχεις να καλύψεις τις ανάγκες τους. Τρέχεις, τρέχεις και τρέχεις. Και σε ξεχνάς. Όσο και αν προσπαθείς, όσο και αν πιέζεις τον εαυτό σου να σε θυμηθείς, πάντα μα πάντα θα έρχεσαι μετά. Μετά από τα παιδιά, μετά από το νοικοκυριό, μετά από όλα. Και δεν σε πειράζει γιατί απλά δεν προλαβαίνεις να το συνειδητοποιήσεις. Και όταν σε κάποια αναλαμπή το συνειδητοποιείς κάνεις μεγαλεπίβολα σχέδια ότι θα βρεις χρόνο για εσένα, θα βρεις χρήματα για εσένα και θα σε περιποιηθείς. Βάζεις και την ταμπέλα που λέει πως πρέπει να αισθάνεσαι καλά εσύ για να είναι καλά και τα παιδιά, και ναι, με την λογική το ξέρεις πως είναι αλήθεια αλλά το ξεχνάς μόλις κάνει ένα κιχ το μωρό, μόλις βάλει λίγο τα  κλάματα η μικρή, μόλις έρθει ένας ακόμα λογαριασμός να πληρωθεί.

2. Δύσκολο και εύκολο
Το να είσαι μαμά για δυο είναι ταυτόχρονα και εύκολο και δύσκολο. 
Εύκολο γιατί έχεις ξανά υπάρξει μαμά και άρα τα βασικά τα ξέρεις. Δεν είσαι με το ακουστικό στο χέρι και σε ανοικτή γραμμή με την παιδίατρο για το παραμικρό βηχαλάκι, δεν κάθεσαι πάνω από την λερωμένη πάνα μισή μέρα για να προσδιορίσεις το χρώμα των κακακίων και να ελέγξεις αν είναι φυσιολογικό. 
Είναι όμως και δύσκολο, γιατί νομίζοντας ότι τα ξέρεις όλα αφού το έχεις ξανακάνει, παραγνωρίζεις το γεγονός ότι πρόκειται για έναν διαφορετικό άνθρωπο, με άλλες συνήθειες, άλλον χαρακτήρα, άλλες ανάγκες. Επιμένεις λοιπόν να συμπεριφέρεσαι με τον τρόπο που συμπεριφερόσουν και στο πρώτο παιδί. Και πελαγώνεις όταν τα κόλπα και τα τερτίπια που ηρεμούσαν το πρώτο, όχι απλά δεν πιάνουν στο δεύτερο αλλά μπορεί να το εξαγριώνουν κιόλας. 

3. Ζητείται βοήθεια

Μαθαίνεις και μάλιστα με τον άσχημο τρόπο ότι δεν είσαι παντοδύναμη. Μπορεί με το ένα παιδί, ιδίως αν ήταν και καλόβολο, να κατάφερνες να είχες και το παιδί μη στάξει και μη βρέξει, και το σπίτι σου μαζεμένο στην εντέλεια, και τον εαυτό σου περιποιημένο και τον σύντροφό σου ευχαριστημένο. Και όταν έρχεται το δεύτερο, θεωρείς -λανθασμένα- ότι αυτό θα συνεχίσει να υφίσταται. Και σιγά σιγά το πρώτο -πρώην καλόβολο- παιδί αρχίζει και γίνεται δύστροπο, το σπίτι σου μοιάζει βομβαρδισμένο, εσύ συνειδητοποιείς τα μαύρα μεσάνυχτα ότι δεν χρειάζεται να βάλεις πιτζάμες γιατί τις φοράς ήδη ολημερίς και με τον σύντροφο έχετε προλάβει να αρθρώσετε δυο λέξεις για διάφορα διαδικαστικά και αυτό μεταξύ αλλαγμάτων, ταισμάτων και παιχνιδιών.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη! Όχι δεν είναι ντροπή, όχι δεν σημαίνει ότι δεν είσαι καλή μάνα ή τεμπέλα, είσαι απλά άνθρωπος και πρέπει να καταλάβεις ότι έχεις όρια-αντοχές-ανάγκες.

4. Της μαμάς η αγκαλίτσα είναι η πιο ζεστή φωλίτσα
Και ναι η αγκαλιά σου τα χωράει και τα δυο, όπως και η καρδιά σου! Και όλα αυτά που σκεφτόσουν ούσα έγκυος: αν θα αγαπήσεις και το δεύτερο όπως και το πρώτο, αν θα του έχεις αδυναμία, αν θα καταφέρει να σε κερδίσει και τόσα άλλα, είναι απλά μπαρούφες. Γιατί αυτός ο μικρός άνθρωπος μπορεί να ήρθε δεύτερος σε σειρά γέννησης, δεν θα είναι όμως ποτέ και πουθενά αλλού δεύτερος! Και ανακαλύπτεις μέρα με την μέρα ότι μπορείς να αγαπάς αυτά τα δυο πλασματάκια εξίσου δυνατά, εξίσου το ίδιο και εξίσου ίσα το καθένα. Μπορεί να σε παιδεύουν, μπορεί να κοιμάσαι ελάχιστα, μπορεί το πρόσωπο σου να φαίνεται γερασμένο από την αϋπνία, την κούραση και την ταλαιπωρία, ωστόσο τα μάτια σου λάμπουν γιατί καθρεφτίζουν τα δικά τους γελαστά πρόσωπα. Και όταν τα βλέπεις έτσι γελαστά, ξέρεις ότι κάτι έχεις κάνει σωστά και χαλάλι όλη η κούραση.


5. Παιδότοποι, dvd's και τηλεόραση: απενεχοποίηση τώρα!
Πριν γεννηθεί ο μικρός δεν είχα πάει ποτέ την κόρη μου σε παιδότοπο. Δεν ήταν ότι δεν τύχαινε, δεν το έκανα εγώ να τυχαίνει. Θεωρούσα ότι είναι εστίες μικροβίων και ακάθαρτοι και έτσι τους απέφευγα. Dvd's και τηλεόραση της έβαζα αλλά και αυτά με μέτρο.
Τώρα πια η ταλιμπανούλα και σε παιδότοπους πάει και ναι! υπάρχουν στιγμές που το disney junior είναι ο καλύτερος φίλος...της μαμάς! Μαζί και τα dvd's! Γιατί όταν είσαι ξύπνια από τις 5-6 τα ξημερώματα και έχει φτάσει 2 το μεσημέρι χωρίς να έχεις βάλει μια μπουκιά στο στόμα σου και χωρίς να έχεις ετοιμάσει ούτε καν κάτι πρόχειρο για μεσημεριανό και μόλις έχεις καταφέρει να κοιμήσεις το μικρό μετά από πολύ προσπάθεια, τότε θέλεις έστω μια ώρα να συνέλθεις και να ετοιμάσεις κάτι για φαγητό. Και δεδομένου ότι αυτή την ώρα δεν μπορείς να την απασχολήσεις γιατί πρέπει να μαγειρέψεις, μια χαρά αναλαμβάνει τον ρόλο η τηλεόραση. 
Όσο για τους παιδότοπους ένα θα σας πω! Όποτε μπορώ να αφήσω τον μικρό στην γιαγιά του και να την πάω εγώ...το καταφχαριστιέμαι! Μπαίνω και εγώ μαζί μέσα και γίνεται πανικός! Άλλωστε πως θα τσεκάρω ότι όντως είναι καθαρά????

6. Με το δεύτερο, δώρο οι τύψεις?
Όταν ήμουν έγκυος πίστευα ότι το δεύτερο παιδί θα είναι...εύκολο. Κάτι που είχα αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην ταλιμπανούλα, κάτι που θεωρούσα ντε φάκτο ότι μωρό θα είναι θα κάθεται ήσυχα στην κούνια του, κάτι που βασιζόμουν στην υπάρχουσα εμπειρία  μου ως μαμά, πίστευα ότι το μωρό δεν θα μας αλλάξει -αρχικά τουλάχιστον- ιδιαίτερα την καθημερινότητά μας. Μέγα λάθος!
Το δεύτερο παιδί δεν παύει να είναι μωρό και μωρό σημαίνει -μεταξύ άλλων- ανήμπορο και ολοκληρωτικά βασισμένο σε εσένα. Δεν παύει επίσης να είναι και ένας ακόμα άνθρωπος. Με τα δικά του ωράρια και τις δικές του απαιτήσεις. Και απαιτήσεις που πρέπει εξ ολοκλήρου να ικανοποιηθούν από εσένα γιατί είπαμε: βασίζεται αποκλειστικά σε εσένα. 
Το αποτέλεσμα είναι πασιφανές. Δίνεσαι στο μωρό γιατί βασίζεται σε εσένα και κάνεις πιο πίσω με το πρώτο που αν μη τι άλλο, μπορεί να καλύψει κάποιες ανάγκες μόνο του. Δεν είναι όμως ούτε σε θέση ούτε σε ηλικία να τις καλύψει όλες τις ανάγκες μόνο του. Και στην τελική δεν θέλει κιόλας. Γιατί θέλει την μαμά του, αυτή την μαμά που είχε μάθει να έχει ολόδική του, κατάδικη του! Θέλει να παίξει όλη μέρα, κάθε μέρα αλλά μόνο μαζί σου, έτσι όπως κάνατε παλιά. Αλλά εσύ έχεις ένα μωρό δεμένο πάνω σου τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Και αρχίζεις να νιώθεις τύψεις. Τύψεις που δεν προλαβαίνεις να παίξεις, τύψεις που δεν προλαβαίνεις να το πας σε όσες δραστηριότητες θα ήθελες/ήθελε ή όσες το είχες συνηθίσει, τύψεις που αναγκάζεσαι να το στείλεις βόλτα με την γιαγιά για να χαρεί τις ηλιόλουστες μέρες, τύψεις που νιώθεις ότι αφιερώνεις πολύ χρόνο στο μωρό εις βάρος του πρώτου. 
Ξέρεις, με την λογική, αφενός ότι αυτό είναι παροδικό, μέχρι να ξεπεταχτεί λίγο και το άλλο, και αφετέρου ότι κάνεις ότι καλύτερο μπορείς για να είναι ευχαριστημένα και τα δυο. Ξέρεις όμως επίσης πως το πρώτο παιδί, είναι παιδί και αυτό και δεν έχει την λογική την δική σου ούτε μπορεί να δει την παροδικότητα του πράγματος. Και έτσι συνεχίζονται οι τύψεις.

7. Η αγάπη πολλαπλασιάζεται, ο χρόνος όμως διαιρείται.
Και ναι, η αγάπη που νιώθεις στην καρδιά πολλαπλασιάζεται! Λες και με έναν μαγικό τρόπο, αυτούς τους 9 μήνες της εγκυμοσύνης, πέρα από το σώμα σου, προσαρμόζεται και η καρδιά σου στα νέα δεδομένα και ανοίγει διάπλατα για να αφιερώσει τον ίδιο χώρο και στο νέο μέλος. 

Ο χρόνος σου ωστόσο είναι πεπερασμένος. Η μέρα πάντα μα πάντα θα έχει μόνο ένα 24ωρο και εσύ καλείσαι πλέον σε αυτό το 24ωρο να καλύψεις πολλαπλές ανάγκες. Και φυσικά δεν προλαβαίνεις. Ιδίως στην αρχή δεν προλαβαίνεις με τίποτα. Δεν είναι ότι είσαι εσύ ανεπαρκής. Είναι τα δεδομένα που έχουν αλλάξει και θέλεις τον χρόνο σου για να προσαρμοστείς και να προσαρμόσεις και τις ζωές σας στα νέα αυτά πλάνα. Και έτσι περιορίζεται ως και εξανεμίζεται ο προσωπικός χρόνος που λέγαμε στο (1) και αρχίζουν οι τύψεις που λέγαμε στο (6) να στήνουν χορό.

8. Ο εαυτός που δεν γνώριζες.
Καλώς και κακώς βλέπεις διάφορες εκφάνσεις του εαυτού σου. Εκφάνσεις που δεν γνώριζες καν ότι υπάρχουν. Τα όρια σου δοκιμάζονται και  άλλες φορές αισθάνεσαι περήφανη για την ψυχραιμία σου και άλλες θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί γιατί δεν άντεξες, γιατί ξέσπασες.
Υπάρχουν στιγμές που η αλληλεπίδραση δημιουργεί συγκρούσεις και γκρίνιες. Και είναι φορές που κάνεις ιώβεια υπομονή για να περάσει η μπόρα και να μην αρχίσεις να σπας ότι υπάρχει στο διάβα σου και τα καταφέρνεις. Τότε αισθάνεσαι υπερήφανη, πραγματικά υπερήφανη. Το ότι έχεις καταπιεστεί όσο δεν παίρνει είναι άλλο θέμα.
Υπάρχουν όμως και στιγμές που δεν συγκρατείσαι. Η κούραση και το άγχος σε καταβάλουν και τότε θέλεις να τα σπάσεις όλα. Και ξεσπάς. Και φωνάζεις. Και ενώ φωνάζεις ούτε διορθώνεται τίποτα ούτε νιώθεις καλύτερα. Ίσα ίσα. Νιώθεις άσχημα γιατί φώναξες, γιατί αυτά τα παιδικά ματάκια σε κοιτάνε αποσβολωμένα και απορούν που πήγε η μαμά τους. Και μόλις ηρεμείς έρχεται η ταλιμπανούλα και σε ρωτάει:''μαμά έγινες καλή τώρα?''. Και εκεί γίνεσαι ένα με το πάτωμα...
Γιατί στα μάτια του παιδιού δεν είσαι ένας άνθρωπος με αδυναμίες και ελαττώματα αλλά ένα πρότυπο και μια εικόνα και αυτή την εικόνα της καλής και τρυφερής μαμάς που γνωρίζει δεν θέλει με τίποτα να την χάσει. 

Ξέρω πως κάποιες που ίσως διαβάσετε στην ανάρτηση και βρίσκεστε στην σκέψη για ένα δεύτερο παιδί ίσως αποθαρρυνθείτε. Και εγώ είχα πολλές σκέψεις. Δεν είναι αυτός όμως ο σκοπός.
Εσκεμμένα δεν εστίασα στα αυτονόητα. Ναι η ζωή με δυο παιδιά έχει διπλές χαρές, διπλά γέλια, διπλές αγάπες. Έχει όμως και πολλαπλό κόπο και μόνο αν το έχεις συνειδητοποιήσει εξ αρχής θα δημιουργήσεις τις προυποθέσεις για να είναι πιο ομαλή η ένταξη του νέου μέλους. 
Παρά τον κόπο λοιπόν, όποια με ρωτάει για δεύτερο παιδί συνεχίζω και επιμένω πως είναι ευτυχία. Ναι θα υπάρξουν δυσκολίες, ναι θα υπάρξει ένα μεταβατικό διάστημα η διάρκεια του οποίου ποικίλλει σε κάθε οικογένεια, που θα βρίσκεσαι σε μια φάση αφασίας, ναι έχει κούραση.
Αν όμως συνειδητοποιήσεις εξ αρχής ότι:
  • θα δημιουργήσεις έναν νέο, διαφορετικό άνθρωπο, 
  • αν καταλάβεις ότι τα παιδιά δεν είναι copy paste -αν βγήκε βολικό το πρώτο δεν σημαίνει ότι θα είναι και το δεύτερο-, 
  • αν αποδεχτείς ότι είσαι άνθρωπος με αδυναμίες και ελαττώματα και θα κάνεις και λάθη και θα βγεις και εκτός εαυτού και θα δοκιμαστούν και θα αλλάξουν τα όριά σου
  • αν το θέλεις με την καρδιά σου
Τότε δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο στον δρόμο σου. Γιατί στην τελική όταν τα βλέπεις να κοιμούνται με το χαμόγελο γραμμένο στα χείλη ξέρεις ότι έχεις κάνει καλή δουλειά παρά τον όποιο κόπο και την όποια κούραση.









35 σχόλια:

  1. Υπέροχη ανάρτηση Μάχη μου! Ναι είμαι κι εγώ μια από εκείνες τις μανούλες που θέλουν και δεύτερο παιδάκι και όχι δεν με αποθάρρυνες, αν και ξέρω ότι οι δυσκόλίες θα είναι πολλές, αφού εδώ στο εξωτερικό δεν έχω καμία βοήθεια. Είναι όμως αυτό που είπες: ευτυχία, και αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι κάπως έτσι είναι τα πράγματα με 2 παιδάκια. Και για μένα καπως έτσι ηταν από την αρχή γιατί γέννησα δίδυμα. Προσπαθώντας να δώσω στον καθένα τον χρόνο και την προσοχή που θα έπρεπε να έχει αλλά φυσικά ποτέ δεν τα κατάφερνα. Και τα χρόνια πέρασαν και τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Μετα από όλα αυτά ένα έχω να πω: τα παιδιά θέλουν εμάς. όπως κι αν είμαστε , χωρίς να τους νοιάζει το πως είναι το σπίτι ή αν έχουν ρουχα σιδερωμένα κ.λπ. Και αυτό που θα θυμούνται οταν με το καλό μεγαλώσουν είναι οι στιγμές οι ιδιαίτερες που ζουν μαζί μας, αυτά που μοιράζονται μαζί μας. Και σίγουρα θα έχουμε και στιγμές εξάντλησης και νεύρα και φωνές αλλά και αυτά είναι στο πρόγραμμα, είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε τέλειοι και αυτό είναι η ομορφιά των ανθρώπων! Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα κι από εμένα. Πόσο πολύπλοκα είναι όλα, τόσο που πραγματικά δεν μπορείς καν να τα διανοηθείς πριν γίνεις γονιός. όλα όσα ανέφερες είναι έτσι. Υπάρχουν δύσκολες μέρες πιο δύσκολες μέρες και λιγότερο δύσκολες μέρες και τις αντέχεις γιατί αγαπάς....Κουράγιο λοιπόν μαμά, κουράγιο σε όλες μας...Μπράβο για αυτή την ανάρτηση Μαχούλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πάρα πολύ ωραία ανάρτηση Μάχη μου! Ναι, κάπως έτσι νομίζω νιώθουμε όλες. Εγώ είχα τύψεις όταν έστειλα παιδικό τhν μεγάλη μου sta 2,5 περίπου ενώ ο μικρός ήταν 8 μηνών. Και κλάμα η κυριά! (εγώ δηλαδή). Τελικά όμως μεγαλώνοντας νιώθω πολύ καλύτερα και κυρίως περήφανη που μεγάλωσα αυτά τα παιδιά, έστω κι αν ακόμα είναι 5 και 7 και δεν είναι τόοοσο μεγάλα, για τα οποία μάλιστα όλοι με συγχαίρουν! Μετά όλα όσα σε δυσκόλεψαν πραγματικά τα ξεχνάς! Τα φιλιά μου!
    kathy by anthomeli

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φαντάσου εγώ τα καταλαβαίνω και ζω τα περισσότερα από αυτά που λες και έχω..1 παιδί :-)
    Είμαι σίγουρη πως η μεταβατική περίοδος θα περάσει και θα έχεις πάι χρόνο για σένα, καλύτερη διάθεση, λιγότερες τύψεις και 5-6 ώρες ελέυθερες για να πιούμε καφεδάκι :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. υπέροχη ανάρτηση για άλλη μια φορά.Εγραψες όσα ακριβώς αισθάνεται μια μαμά με δυο παιδιά.Και να ξέρεις πως αυτές οι τύψεις δεν τελειώνουν ποτέ,απλά εναλλάσονται από παιδί σε παιδί...όσο για χρόνο για εσένα θα βρεις κάποια στιγμή,να είσαι σίγουρη.Απλά είναι νωρίς ακόμα και πρέπει να συνηθήσεις σε αυτή την κατάσταση προς το παρόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγώ θα μείνω σε αυτό που ανέφερες πως η μητρότητα είναι η μεγαλύτερη ντόπα!!! Και θα συμπληρώσω και κάτι άλλο καθότι μαμά κι εγω για δευτερη φορα πως τώρα ένιωσα απόλυτα την έννοια της οικογένειας κι ειλικρινά (μη με πεις τρελή) μπαίνω σε σκέψεις και για τρίτο..τα παιδιά είναι ευτυχία :')

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι όμορφα που τα είπες Μάχη μου! Να έχεις δύναμη και χαρά πάντα, να μεγαλώνεις τα παιδάκια σου!!! Το σκέφτομαι κι εγώ για δεύτερο, αλλά από την πολλή σκέψη θα με βρει η κλιμακτήριος :))) Πολλά γλυκά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ωραία τα λες Μαχούλα..Κι εγώ κάπως έτι με το Νικόλα κι ας είναι κι μονο ενας!!! πολλά φιλιά και κουράγιο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Προσωπικά, θεωρώ πως αυτό που δημοσίευσες είναι ένας ΥΜΝΟΣ!
    Ακόμα και για εμάς που δεν έχουμε παιδάκια, είναι ένας πολύ καλός λόγος να τρέξουμε στις μανούλες μας για αγκαλίτσα! (Και στους μπαμπάδες!)
    ;-)
    ==Η τελευταία εικόνα ΤΕΛΕΙΑ! Όποιος είναι έξω από το χορό, ε?!) χαχα!
    Φιλάκια πολλά... tired αλλά απίστευτα AMAZING, mom!
    ΣΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αχ Μαχη μου μαζί σου!!!!! άλλα πές μου...να ερχόταν κάποιος και να σου έλεγε απο πριν τι ακριβώς σε περιμένει...θα το άλλαζες? Εννοείται πως ΟΧΙ! Η ζωή μας μπορεί να γίνεται πιο περίπλοκη αλλά συνάμα τόσο ΠΙΟ υπέροχη :))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πολύ συνειδητοποιημένη σε βρίσκω! Καλό κουράγιο Μάχη μου με υγεία για όλους σας και πολύ πολύ αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κι ελεγα να διαβασω ή να μην διαβασω την αναρτηση σου μιας και θελω και 2ο παιδακι..χαχα Ομως μένω στα θετικά και οσο δυσκολα και αν ειναι ,ειναι τετοια η χαρα που σου δινουν τα παιδακια σου οποτε θα το τολμησω...χαχα!!!φιλακια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλή δύναμη αλλά και καλή απόλαυση Μάχη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μάχη μου ακριβώς τα ίδια περνάς και στο τρίτο παιδί! Τις ίδιες τύψεις, τις ίδιες απορίες και τα ίδια ξεσπάσματα, αλλά και τις ίδιες χαρές και τις ίδιες όμορφες στιγμές με τα παιδάκια σου γύρω σου και κυρίως όταν είναι και τα τρία ταϊσμένα και κοιμισμένα!!! Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτό που θα πω μόνο είναι ότι, γνωρίζεις ότι έγινα μητέρα σε πολύ νεαρή ηλικία λίγο μετά την ενηλικίωση μου, πιστεύω ότι για το νεαρό της ηλικίας μου καλά τα κατάφερα, γιατί τα δύσκολα ήταν πως έπρεπε να βάλω τον ευαυτό μου και την νιότη μου σε δεύτερη μοίρα πίσω από το μωρό μου. Γρήγορα κατάλαβα πόσο πιο δύσκολο θα γινόταν αν σύντομα αποφάσιζα να κάνω ένα δεύτερο μωράκι, μια απόφαση που δεν πήρα ποτέ! Για αυτό το λόγο θαυμάζω και την μανούλα που κάνει και δεύτερο και τρίτο!!!! Σε φιλώ και δεν χρειάζεται φυσικά να επναλάβω πως όταν βλέπεις τα δύσκολα είμαστε πολλές εδώ γύρω σου....!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Τα λες τόσο ωραία! Κι ας σκάει λίγο το υπέροχο ροζ συννεφάκι της μητρότητας, καλύτερα να ξέρω τι με περιμένει, χαχα!
    Πάντα διπλές χαρές και θα ευχηθώ και... τριπλές! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Μια χαρά ωραία τα λες Μαχούλα! Σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί είμαι κι εγώ παθούσα! :) Αλλά αξίζει τον κόπο!
    Κι εγώ παρόλο που γκρινιάζω καμιά φορά για την έλλειψη χρόνου, για την τρέλα που επικρατεί μέσα στο σπίτι και για όλα αυτά που προανέφερες, δεν μετανιώνω για τίποτα! Μπορώ να σου πω, αν και νωρίς ακόμα, ότι θα ήθελα κι ένα τρίτο, μια κορούλα αυτή τη φορά! Μια δεύτερη γυναίκα μέσα στο ανδροκρατούμενο σπίτι μας! :) :) :)
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Μαχη μου τέλεια ανάρτηση. Ετσι εχουν ακριβως τα πραγματα. Και από πανω να εχουν αυτοκόλλητοι με τον μπαμπα και να με εχουν στο φτυσιμο. Ειμαι λιγο γκρινιάρα αλλά τι να κάνω μονο τρέχω......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Με αυτήν, την ωραία σου ανάρτηση θυμήθηκα το πριν και το μετά ... αααααααχχχ πόσα είχα πει πριν έρθει ο γιός μου στην ζωή μας. Ποτέ μην λες ποτέ, και ποτέ μην κρίνεις γιατί θα κριθείς. Το δύσκολο της υπόθεσης είναι ότι ξαφνικά κάποιος εξαρτάται από εσένα στο 100%, δύσκολο το έργο Μάχη μου, δύσκολο το έργο !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Πάνω που έλεγα στον άντρα μου "εμείς θα κάνουμε δεύτερο παιδάκι"; ήρθε η ανάρτηση σου!
    Στην αρχή αποθαρύνθηκα αλλά η τελευταία φράση με τα χαμόγελα έδιωξε κάθε σκέψη!
    Παω να φιλήσω την μικρή μου και να της υποσχεθώ ένα αδερφάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Έχω μια κόρη 21 μηνών και σκέφτομαι και για δεύτερο!! Είμαι σίγουρη πως θα είναι ζόρικα αλλά και ΤΟΣΟ ωραία!!!
    Να μαστε καλά, να τα χαρούμε!!

    mama petounia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Φοβερή ανάρτηση! Εγώ με γιοκαρίνι που σε λίγες ημέρες κλείνει τον πρώτο χρόνο ζωής, έχω σκεφτεί πολλές φορές πως θα είναι η ζωή με ένα ακόμη παιδάκι. Απάντηση δε μπορώ να δώσω γιατί όπως σωστά αναφέρεις, κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Η δική μου πλέον απορία είναι, πότε είναι η κατάλληλη περίοδος για να έρθει το δεύτερο παιδάκι, εάν υπάρχει κατάλληλη περίοδος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Μάχη μου,αν και τρέχεις σαν τρελή,κάτι σου έχω στο blog Μου.Πέρνα μια βόλτα όταν βρεις χρόνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Μου ξέφυγε αυτή σου η ανάρτηση και τώρα τελευταία έτυχε να διαβάσω (λόγω φροντιστηρίου) αρκετά κείμενα για το μέγεθος της οικογένειας. Εμείς όσο πάμε και το σιγουρευουμε πως θα μείνουμε μικρή οικογένεια. Δεεν το έχουμε αποκλείσει ακόμα αλλά προς τα 'κει το πάμε. Αυτό που καταλάβαμε με το μικρό μας αγοράκι είναι πως χρειάζεται όντως "ενα χωριό για να μεγαλώσει ένα μωρό" που λεει και η παροιμία κι εμείς είμαστε μόνο δύο άτομα. Ωρες ώρες σκέφτομαι που έλεγα θα κάνω μεγάλη οικογένεια όσο ήμουν μικρή και γελώ. Νόμιζα πως είναι ευκολο αφού το είχαν κάνει οι γονείς μου. Είναι όμως πολύ δύσκολο ειδικά στην εποχη μας που σκέφτεσαι πόσα πράγματα πρέπει να εξασφαλίσεις στο παιδί σου μέχρι να ενηλικιωθεί. Για χρόνο ούτε λόγος και με ένα παιδί. Μόνο για να διαβάζουμε η μια τον καημό της άλλης περισσεύει εδώ που τα λέμε. Απ'ο,τι λένε και όσοι τα περάσανε "θα τα θυμόμαστε και θα τα νοσταλγούμε, κι αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια..." Ωιμέ! Τι μας περιμένει? :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Συμφωνούμε μαζί σου Μάχη, απόλυτα! Οι τελευταίες σου λέξεις μάλιστα "φωτογραφίζουν" όλες μας!!! Να είσαι καλά, καλή δύναμη!!! Φιλιά πολλά, Μαρίνα - Όλγα (από το πάρτι της Μάρθας ήρθαμε σήμερα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Αχ Μάχη μου σε καταλαβαίνω αν και έχω ένα παιδί.. αναρωτιε΄μαι πολλές φορές πως τα καταφέρνουν οι μάμάδες με 2 και περισσότερα παιδιά... Τα καταφέρνουν όμως γιατί απλά είναι ΜΑΜΑΔΕΣ.....Φιλιά πολλά!!! (Σήμερα ήρθα από το πάρτι της Μάρθας..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Πόσο υπεροχη και πόσο αληθινή ανάρτηση Μάχη μου!!!! Έχω μια μικρή 6,5 μηνών και η αλήθεια είναι ότι προς το παρόν τρομάζω στην σκέψη ενός δεύτερου μωρού αφού η μικρή είναι λιγακι δύσκολη! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Αχ πόσο σε καταλαβαίνω!!!Η μικρή μου κλείνει τους 5 μήνες κι ο μεγάλος θα κλείσει τα 4!!! Χωρίς αυτά όμως η ζωή μας θα ήταν κενή! Φιλιά πολλά, Κάλλια από το πάρτι της Μάρθας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Καλημέρα Μάχη!!! Από χτες στριφογυρίζουν διάφορες σκέψεις το μυαλό μου μίας και όσο πλησιάζει η ώρα για την γέννα με πιάνει ένα σφίξιμο και μία τρέλα!
    Πώς θα τα καταφέρω? Πώς θα αντιμετωπίσει η μικρή τον ερχομό του αδερφού της? Πώς θα αντέξω?Και αν το 2ο δεν είναι βολικό μωρό? Και άλλα πολλά....Σοκαρίστηκα - αρχικά- διαβάζοντας την ανάρτηση σου και πίστεψα προς στιγμήν ότι θα φρικάρω, θα μου στρίψει...αλλά βλέποντας αυτό που έγραψες στο τέλος άλλαξα γνώμη! Θετική σκέψη και αγάπη....και όλα θα πάνε καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα υπάρξουν στιγμές που σίγουρα θα φρικάρεις, είναι λογικό, είναι συνηθισμένο, είναι αυτό που συμβαίνει! απλά θα το αποδεχτείς, θα σηκώσεις τα μανίκια και θα βουτήξεις! και ολα θα πάνε καλά! αν συνειδητοποιήσεις έγκαιρα ότι είναι φάση και θα περάσει, δεν θα διαρκέσει για πάντα, τότε θα εισαι και εσύ πιο κουλ και με τα παιδια και με τον εαυτό σου! εγώ άργησα να το συνειδητοποιήσω τότε, υπήρξε μεγάλο διάστημα που αισθανόμουν ανεπαρκής και κακή ως μαμά, αλλά τελικά μόλις το πήρα χαμπάρι και ηρέμησα, η καθημερινότητα μας βελτιώθηκε αισθητά!

      Διαγραφή
  31. Όλα θα πάνε καλά μανούλες, αγάπη και θετική διάθεση! Πολύ όμορφη και αληθινή η ανάρτησή σου Μάχη. Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Η ανάρτηση αυτή έχει ενδιαφέρον για δύο λόγους. Πρώτον, είναι σαν να την έχει γράψει ή έστω σκεφτεί η κάθε γυναίκα που έχει δύο παιδιά (και αυτό είναι και λίγο τρομακτικό). Και δεύτερον, γιατί διαβάζοντας τα σχόλια βλέπεις πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα για πολλές από εμάς περίπου 2 χρόνια μετά. Περιμένω εναγωνίως την επικαιροποίηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι θα γίνει η επικαιροποίηση γιατί πολλά έχουν αλλάξει από τότε

      Διαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...