2.2.14

Νυχτερινός τρόμος...κάθε μεσημέρι!

Πλησιάζει μεσημέρι. Ανυπομονώ. 
Είναι η ώρα που θα προσπαθήσω να τα κοιμίσω και τα δύο. Και μετά, αν - το τονίζω ΑΝ- είμαι τυχερή, θα κοιμηθούν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ κανά μισάωρο με μια ώρα, μέσα στο οποίο θα πρέπει να κάνω ότι προλαβαίνω. Κάθε μέρα το ίδιο άγχος, κάθε μεσημέρι το κυνήγι αυτού του πολύτιμου χρόνου.


Είναι μεσημέρι.
Ξαπλωμένοι και οι 3 στο διπλό κρεβάτι.
Κοιμίζω πρώτα τον μαχαραγιό. Γαλατάκι, ρέψιμο, νάνι.
Σηκώνομαι από την μια άκρη του κρεβατιού, βάζω το καγκελάκι, κάνω τον γύρο και ξαπλώνω δίπλα στην ταλιμπανούλα.
Είναι ακόμα ξύπνια. Περιμένει. Περιμένει την δική της ώρα με την μαμά. Όσο μα όσο κουρασμένη και αν είναι, είναι αδιαπραγμάτευτο κεκτημένο της αυτή η ώρα. Αγκαλιά, παραμύθι, χάδια και φιλιά, τα πόδια της πάντα κουλουριασμένα στην κοιλιά μου και αν είμαι τυχερή κοιμάται σχετικά εύκολα.
Σηκώνομαι σαν την γάτα και κατευθύνομαι στον πανικό. Πρέπει να συνεφέρω ότι προλάβω. Κάμποση ώρα μετά, είμαι στον νεροχύτη και προσπαθώ να κάνω το δωμάτιο να μοιάζει και πάλι με κουζίνα.

Ουρλιαχτά και στριγκλιές. Σαστίζω. 


Μια εσωτερική δύναμη με σπρώχνει σφαίρα στην κρεβατοκάμαρα. Αντικρίζω μια ταλιμπανούλα να στέκεται στα γόνατα, γυρισμένη προς το κεφαλάρι του κρεβατιού, με το χέρι τεταμένο να δείχνει κάτι κάπου αδιόριστα και να ψελλίζει ακατάληπτες λέξεις. Δεν θυμάμαι τι της λέω, προσπαθώ να την πάρω αγκαλιά και αντιστέκεται με γροθιές ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να προσπαθεί να δείξει κάπου. Ο μικρός έχει ξυπνήσει και κλαίει με λυγμούς. 

Τι να πρωτοκάνω; 

Τον αρπάζω αγκαλιά και προσπαθώ να ηρεμήσω την μικρή που μέσα σε αναφιλητά φωνάζει συνεχώς ''μανούλα''. ''Εδώ είναι η μανούλα'' να επιμένω να της λέω αλλά μιλάω σε ένα παιδί εκτός ελέγχου με μάτια κενά και με μια υπερφυσική, για την ηλικία του, σωματική δύναμη. 

Ξαφνικά ηρεμεί. Τόσο ξαφνικά όσο συνέβη, γίνεται και παρελθόν. Αφήνοντας την μάνα αποσβολωμένη με ένα μωρό στην αγκαλιά που συνεχίζει να κλαίει και ένα παιδί που τώρα δείχνει εντελώς ήρεμο να απολαμβάνει την αγκαλιά του Μορφέα.

Ηρεμώ και το μωρό και ξαπλώνω δίπλα της. Προσπαθώ από την ανάσα της να καταλάβω αν είναι όντως ήρεμη. Μα δεν μιλούν οι ανάσες...

Μετά από κάμποση ώρα πάει να αλλάξει πλευρό. Ανοίγει τα μάτια της, με κοιτάει με το γνωστό μου λατρεμένο της βλέμμα, ΄΄μανούλα?΄΄ ψελλίζει εντελώς ήρεμη πια. Καταλαβαίνω ότι η μπόρα έχει περάσει και προσπαθώ να εξηγήσω τι της συνέβη, τι ΜΑΣ συνέβη. 

Νιώθω μια τεράστια ορμή να πάρω τηλέφωνο την παιδίατρο, ξέρω όμως ότι έχω ένα μεμονωμένο περιστατικό και ελλειπή στοιχεία, οπότε συγκρατούμαι. Αναγνωρίζω από κάποια άρθρα και αναρτήσεις άλλων μαμάδων ότι όλο αυτό μοιάζει με νυχτερινό τρόμο, είναι όμως? ή μήπως είναι ένας απλός εφιάλτης? Μα η μικρή δεν βλέπει παιδικά με τέρατα και δεν βιώνει τρομαχτικά γεγονότα...

Αφού ξυπνάει προσπαθώ να την ''ψαρέψω''. Δεν θυμάται απολύτως τίποτα.

Η ίδια σκηνή επαναλαμβάνεται και το επόμενο μεσημέρι και το μεθεπόμενο και κάθε μεσημέρι πλέον. Ξέρω πια πως στα 40-45 λεπτά από  όταν θα κοιμηθεί, θα πεταχτεί και θα επαναληφθεί η ίδια ιστορία. Μάθαμε πλέον να ζούμε με τον νυχτερινό τρόμο που την επισκέπτεται κάθε μεσημέρι. Δοκίμασα να την κρατήσω ξύπνια το μεσημέρι αλλά τότε το κάνει στο πρώτο 40λεπτο του βραδυνού ύπνου.


Μίλησα με ειδικό και έμαθα ότι το παρουσιάζουν αρκετά παιδιά μετά την ηλικία των 2-2,5 ετών, ότι μπορεί να οφείλεται σε συναισθηματικό άγχος, έλλειψη επαρκούς ύπνου ακόμα και υψηλό πυρετό. Η διαφορά με τον εφιάλτη είναι ότι ο εφιάλτης συμβαίνει κατά το στάδιο REM του ύπνου (5ο στάδιο φάσης ύπνου) και το παιδί τον θυμάται μετά ενώ ο νυχτερινός τρόμος λαμβάνει χώρα σε βαθύτερη κατάσταση ύπνου εκτός REM, γνωστό και σαν τέταρτο επίπεδο ύπνου. Επίσης, στον εφιάλτη αν ξυπνήσεις θυμάσαι και ποιος είσαι και που βρίσκεται και τι είδες ενώ στον νυχτερινό τρόμο πέρα από την δυσκολία αφύπνισης, επικρατεί μια κατάσταση αποπροσανατολισμού του ατόμου.

Φυσικά το κύριο ερώτημα είναι πως θα τον ξεφορτωθούμε. ΆΓΝΩΣΤΟ!

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δημιουργήσουμε ένα ήρεμο περιβάλλον για τα παιδιά, να κοιμούνται επαρκώς και να μειώσουμε τις στρεσογόνες πηγές όπως πχ τα καρτούν βίας. 

Από εκεί και πέρα, κατά την διάρκεια του γεγονότος δεν ωφελεί σε τίποτα να προσπαθούμε να ξυπνήσουμε το παιδί. Είναι πολύ πιθανό να παρατείνουμε τον νυχτερινό τρόμο αντί να τον σταματήσουμε. Τουλάχιστον στην περίπτωση μας συνέβη. Τις πρώτες φορές που δεν ήξερα ακόμα, προσπαθώντας έντονα να την κάνω να καταλάβει ότι είναι ασφαλής, το μόνο που κατάφερνα ήταν να κρατάει περισσότερο αυτή η φρικαλέα κατάσταση. Τώρα πια, προσέχω να είναι ασφαλής ο χώρος γύρω της ώστε να μην έχει κανένα ατύχημα, έχω παρατηρήσει την ώρα που περίπου ξεκινάει το φαινόμενο και κάθομαι δίπλα της περιμένοντας να αρχίσει. Το μόνο που κάνω είναι να την αφήνω να ξεσπάει και όταν βλέπω ότι αρχίζει να μαλακώνει η ένταση την παίρνω αγκαλιά και ξανακοιμάται αμέσως. Ποτέ μα ποτέ ως τώρα δεν έχει δείξει να θυμάται τι γίνεται τα μεσημέρια.

Δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον και πόσο καιρό θα ζούμε ακόμα με αυτό. 
Εύχομαι όχι για πολύ ακόμα...








29 σχόλια:

  1. Είναι πολύ κοινό σύμπτωμα Μάχη. Το είχα διαβάσει σε καποια περίοδο που ξυπνούσε ο μικρός και έκλαιγε απαρηγόρητος. Νόμιζω πως ήταν νυχτερινός τρόμος, αλλά και πάλι δεν είχε τα μάτια του ανοιχτά και όταν τα άνοιγε ζητούσε νερό. Λογικά ήταν εφιάλτης αλλά όσο είχε κλειστά τα μάτια ήταν απαρηγόρητος και δεν συνεργαζόταν. Με φίλη που το συζήτησα συνέβαινε και στο γιο της και με τα χρόνια όπως ήρθε έφυγε. Ετσι κι εμείς έχουμε καιρό να το πάθουμε. Ξυπνάει σταθερά τη νύχτα και έρχεται στο κρεββάτι μας όμως. Τι να τα κάνουμε υπομονή χρειάζεται, κι αυτά δυσκολεύονται που μεγαλώνουν δεν είναι απλό πράμα.
    Τα φιλιά μου και όλα θα περάσουν σύντομα καλή μου και θα μείνει μια ιστορία να λέτε αργότερα και να μελαγχολείτε για τα χρόνια που πέρασαν τόσο γρήγορα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι ενώ ξεκίνησα να σε διαβάσω με χαλαρή διάθεση, δε μπορώ να σου περιγράψω πόσο με άγχωσες...
    Ελπίζω κι εγώ να μην κρατήσει για πολύ όλο αυτό, όχι επειδή το θεωρώ περίεργο, απλά για να έχετε εσείς την ηρεμία σας...
    Αγκαλιά και φιλί, κορίτσι μου!
    Καλό μήνα!
    ΣΜΟΥΤΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. δεν γνωρίζω αν κάτι τέτοιο είναι ανησυχητικό, αλλά σίγουρα χρειάζεται παρακολούθηση! μην αγχωθείτε κι εσείς, ψάξτε το και πράξτε ανάλογα.. εύχομαι πολύ σύντομα να ξεπεραστεί! καλό μήνα, φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. κι εμένα το κάνει μερικές φορές Μαχούλα !! Την πρώτη φορά τρελάθηκα!!! Δεν ήξερα τι να κάνω.. Ξέρω σχεδόν τι το προκαλεί στο Νικόλα... Ο φυσ. ορός.. Όταν είναι μπουκωμένη η μύτη του και πρέπει να την καθαρίσω.. σπαρταράει και τσιρίζει.. Και μετά το βλέπει εφιάλτη στον ύπνο του.. Ελπίζω να περάσει.. πολλά φιλιά και υπομονή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γλυκιά μου! Κανένα άγχος... Εχω γράψει κι εγώ για τον νυχτερινό τρόμο τον έχει ο Άγγελος. Ξέρω είναι δύσκολο και σε στρεσάρει όταν το ζεις, μα η αλήθεια είναι πως είναι κάτι που δεν χρειάζεται να σε κάνει να ανησυχείς... Έτσι όπως ήρθε θα φύγει. Καλή δύναμη μικρή μου. Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Διάβασα πολύ προσεχτικά το κείμενό σου και μου ήρθαν στο μυαλό οι δικές μας τρομαχτικές στιγμές.Για μια μεγάλη περίοδο το παθαίναμε κάθε βράδυ.Ούρλιαζε με ανοιχτά τα μάτια και ψέλλιζε ακαταλαβίστικα,μην ακούγοντας τίποτα και χωρίς να επικοινωνεί με το περιβάλλον ή μαζί μου.Κάποιες φορές του έπαιρνε παραπάνω χρόνο για να συνέλθει.Και πάλι όμως δεν ξυπνούσε.Απλώς τον ξανάπαιρνε ο ύπνος.Έφυγε από μόνο του μετά από λίγο καιρό.Καταλαβαίνω ότι σε στεναχωρεί και σε αγχώνει,αλλά μην του δώσεις περισσότερη σημασία από όσο πρέπει.Θα κάνει τον κύκλο του και θα φύγει όπως ήρθε,ξαφνικά και αναπάντεχα.Καλημέρα κοριτσάκι μου και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το έχει πάθει 2-3 φορές βράδυ πέρυσι κι εμένα η Μαρία στα 6 της. Την πρώτη φορά νόμιζα ότι ξυπνούσε αλλά μετά όταν διάβασα την ανάρτηση της Κάπα πρόσεξα τα συμπτώματα και μάλλον ήταν νυχτερινός τρόμος. Ενώ μιλούσε καθαρά και ήταν σαν να βλέπει κάτι που την πλησίαζε και την τρόμαζε, σαν να βλέπει τηλεόραση, δεν δεχόταν και δεν την ηρεμούσαν οι αγκαλιές μου. Πρέπει να είμαστε ήρεμες να τα χαϊδεύουμε και να είμαστε δίπλα τους μέχρι να τα ξαναπάρει ο ύπνος. Για να sου πω την αλήθεια την τελευταία φορά ενώ προσπαθούσα να την ηρεμήσω από μέσα μου την ξεμάτιαζα και ηρέμησε πολύ γρήγορα. Μπορεί να φαίνεται σε κάποιους αναχρονιστικό αλλά εγώ πιστεύω στο μάτι. Επίσης και στον Αγιασμό του σπιτιού. Μήπως να τα χωρίζεις τα παιδιά για να μην ξυπνάει τον μικρό τουλάχιστον;
    Περιμένουμε νέα σου!
    Kathy by anthomeli

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εύχομαι σύντομα να περάσει. Ευτυχώς εκτος από μεμονωμένες περιπτώσεις δεν ξυπνάνε απότομα από εφιάλτες. Νομίζω οτι συντομα θα ηρεμήσει και ολα θα ειναι μια χαρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κοριτσακι μου,εδω και καποιο καιρο εχουμε κι εμεις το ιδιω θεμα το παθαινει κατα καιρους ποτε μεσημερι ποτε το βραδυ,ειναι πολυ ασχημη εμπειρια και πιο πολυ για τους γονεις γιατι αυτα δεν καταλαβαινουν τπτ και δεν θυμουντε οπως ειπες τπτ,εγω εχω διαβασει πολλα στο νετ γιατι κι εγω δεν ηξερα και νομιζα πως το παρα εκανε με τα κλαματα και τον μαλωνα απο πανω,οταν καταλαβα ενιωσα πολυ ασχημα,συγκεκριμενα και σημερα το μεσημερι ειχαμε τα ιδια,ειναι πολυ ασχημο να βλεπεις το παιδακι σου ετσι και να μη μπορεις να κανεις κατι να το βοηθησεις,υπηρχε διαστημα μιας εβδομαδας που το παθαινε καθε βραδυ και με ειχε πιασει τοσο πολυ αγχος που δεν μπορουσα να ηρεμισω και να κοιμηθω και μολις αρχιζε ο "εφιαλτης" με επιαναν ταχυκαρδιες,ματια ανοιχτα σαν να με κοιτανε αλλα δεν με βλεπουν παω να τον αγγιξω και με διωχνει να μη ξερω τι να κανω..πραγματικα πολυ δυσκολη φαση,κουραγιο κοριτσακι μου θα μεγαλωσουν και θα περασει και αυτο,να σκεφτεσαι πως δεν ειναι κατι κακο ειναι ενα πολυ συνηθισμενο φαινομενο που καποια στιγμη περναει ειχα διαβασει διαφορα και καπου εγραφε και αυτο : οι νυχτερινοί τρόμοι δεν προκαλούν καμία αναπτυξιακή ή άλλη βλάβη στο παιδί και κάποια στιγμή το παιδί θα τους ξεπεράσει από μόνο του. Είναι συχνοί στα παιδιά και αποτελούν κομμάτι της υγιούς ψυχοκινητικής τους ανάπτυξης. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απο ότι βλέπω είναι πολύ κοινό το φαινόμενο! και εσείς Λενάκι μου; τελικά ακόμα και στον ύπνο βρίσκουν τρόπους να μας κοψοχολιάζουν!

      Διαγραφή
  10. Και εμείς τα ίδια περάσαμε πριν 2 χρόνια με την κόρη μου αλλά τώρα ηρέμησε.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δεν το έχω ζήσει και δεν ξέρω τι να σου πω Μαχάμα μου, αλλά είμαι σίγουρη πως το χειρίζεσαι άψογα γιατί ξέρω πόσο υπεύθυνη και άξια μαμούλα είσαι. Εύχομαι να φύγει γρήγορα όπως ήρθε!!!!!
    Φιλί μεγάλο, όχι σε σένα...στην ταλιμπανούλα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το έχουμε ζησει και εμείς πολλές φορες με το αγοράκι μας απο 2,5 ετών και τώρα ειναι 5 ετων. Το τελευταιο εξαμηνο έχουν αραιώσει παραα πολυ τα επεισοδια. Σε εμας συμβαινει περιπου στα 50-60 λεπτα του υπνου και συνηθως οταν ειναι να συμβει το βλέπω απο πριν γιατί γίνεται μούσκεμα στον ιδρώτα απο το μισάωρο και μετα αφου αποκοιμηθει.Αυτο που έκανα εγω και ειδα οτι βοηθάει ειναι το εξης. Αφου αποκοιμηθει και αν δω οτι ιδρώνει τότε στην μιση ωρα περιπου τον ανασηκώνω ελαφρά όπως ειναι κοιμισμενος, του μιλάω γλυκα και του αλλαζω πιτζαμουλα και φανελακι χωρις ομως να ξυπνησει τελειως. Ετσι ουσιαστικα κοβω αυτον τον βαθυ ύπνο και τελικά αποφευγω το νυχτερινο τρομο γιατί μετα κοιμάται ηρεμος. Ειναι ενα tip που ειχα διαβασει απο γιατρό που το ειχε συστησει σε οικογενεια με το ιδιο προβλημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aυτό ακριβώς κάνω και εγώ την τελευταία εβδομάδα. Αφού ξέρω ότι θα αρχίσει στα 40-45 λεπτά, κάθομαι δίπλα της, την παίρνω αγκαλιά και της λέω γλυκόλογα στο αυτάκι. Βέβαια έχει συμβεί να το κάνω, να περάσει η επικίνδυνη ώρα, να φύγω από δίπλα της και να ξεκινήσει αργότερα ο νυχτερινός τρόμος, αλλά τις περισσότερες μέρες έπιασε!

      Διαγραφή
  13. Ναι κι εμεις κοριτσακι μου δυστυχως, αυτο που εχω διαβασει ειναι πως καλυτερα να μη τους μηλας εκεινη την ωρα ουτε να τα αγγιζεις γιατι και δεν τα βοηθαμε αφου δεν μπορουμε να τα ηρεμισουμε αλλα και παρατeiνεται ετσι ο χρονος εκει δλδ που μπορει να περνουσε στο 10lλεπτο πχ μπορει να παει και 30 λεπτο και να σου πως απο οταν το διαβασα και το κανω οντως κραταει πιο λιγο,το μονο που πρεπει να προσεχεις ειναι να μην πεσει η να μη χτυπισει,μονο τοτε να επεμβεις ;) αχ ειναι πολυ δυσκολη φαση παντως,ευχομαι να περασει γρηγορα σε ολα τα παιδακια!!!Φιλακια πολλα Μαχουλα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. "Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δημιουργήσουμε ένα ήρεμο περιβάλλον για τα παιδιά, να κοιμούνται επαρκώς και να μειώσουμε τις στρεσογόνες πηγές όπως πχ τα καρτούν βίας."
    Γεια σας μανούλες,είμαι κ εγώ μανούλα κ με συνεπήρε η ιστορία αυτή. Το μόνο σχόλιο που ένιωσα την ανάγκη να κάνω είναι πάνω στο παραπάνω απόσπασμα κ είναι το εξής: οι "στρεσογόνες πηγές" κρίνονται διαφορετικά από εμάς σε σχέση με το πώς τις κρίνουν τα παιδιά. Για μένα, όσον αφορά τα παιδικά μάτια, "στρεσογόνα πηγή" μπορεί να χαρακτηριστεί κ όλη αυτή η διαδικασία που κάνεις μέχρι να κοιμήσεις τη μικρούλα σου..
    Αυτό που ταπεινά συστήνω είναι, αν είναι εφικτό βέβαια, να διαχωρίσεις τα παιδιά σου, όσον αφορά το χώρο του ύπνου. Αν μπορείς δηλ. να ζητήσεις τη βοήθεια κάποιου να έρθει να ασχοληθεί για λίγο με το μωρό την ώρα του μεσημεριανού ύπνου κ να δείξεις στη μικρούλα ότι είσαι ολοκληρωτικά διαθέσιμη μόνο για εκείνη, εκείνη την ώρα.
    Μπορεί κ να μην φανεί αποτέλεσμα με την πρώτη φορά αλλά έχω την αίσθηση ότι σε μία εβδομάδα περίπου θα έχετε αποτέλεσμα..
    Γιατί αν το δείτε με τα μάτια ενός μικρού παιδιού, είναι αρκετά στρεσογόνο το να έρχεται πλέον δεύτερο από εκεί που είχε συνηθίσει να είναι πρώτο.
    Ελπίζω να σας βοήθησα κ να μην σας κούρασα πολύ..
    Ελπίζω να έχετε αποτελέσματα κ περισσότερο για τη μικρούλα σας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που γράφεις! προφανώς και της έχει κακοφανεί που πλέον ο χρόνος μου μοιράζεται και ιδίως την ώρα του ύπνου που πριν ήταν ολοκληρωτικά δικός της, σίγουρα της κακοφαίνεται. Δυστυχώς για τον μεσημεριανό ύπνο δεν είναι εφικτό πάντα να υπάρχει κάποιος εδώ που θα ασχοληθεί με το μωρό. Το βράδυ που είναι και ο μπαμπάς εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά.

      Διαγραφή
  15. Ομοιοπαθούσα και εγώ με την κόρη μου... Το ξεκίνησε 1 μήνα μετά την γέννηση της αδερφής της, λίγο πριν τα 2 της.. συνέβαινε κάθε βράδυ, 1 ώρα περίπου μετά την ώρα που ξεκινούσε τον ύπνο της. Το απέδωσα σε έντονο στρες λόγω της εισβολής του νέου μέλους στην οικογένεια! Το ξεπέρασε ξαφνικά λίγο πριν κλείσει τα 3, μόλις ξεκίνησε να πηγαίνει στον παιδικό.. Άβυσσος η ψυχή....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτο το ποστ μου εδωσε κουραγιο, το περναμε εδω και χρονια με τον μεγαλο μου γιο, και μεσημερι και βραδυ παθαινει νυχτερινους τρομους, η στιγμη ειναι ακριβως οπως την περιγραφεις, γονατιστος και ανοιγει τα χερια να πιασει κατι αορατο και μακρινο, που μονο εκεινος βλεπει μ αυτο το γυαλινο και απλανες βλεμμα που με πανικοβαλλει!! Ειναι πολυ τρομαχτικη εμπειρια να βλεπεις το παιδι σου σ αυτη την κατασταση, απαρηγορητο και να μην μπορεις να το βοηθησεις. Το κανει απο πριν τα 2 του χρονια και τωρα που ειναι 4,5 ακομη το εχουμε συχνα, κυριως το μεσημερι. Παρατηρησα επισης κι εγω οτι ιδρωνει πολυ-εχει δηλ. να κανει αυτο με τον νυχτερινο τρομο? δεν το ειχα συνδεσει ως τωρα που το ανεφερε καποιος ομοιοπαθης γονιος. Διαβασα στο βιβλιο "κοιμησου μωρο μου" οτι τα συμπτωματα εξαλειφονται εντελως το αργοτερο στην εφηβεια, εχει να κανει με την αλλαγη ως τοτε στον εγκεφαλο. (ευχομαι να μην μας παρει τοσο πολυ καιρο βεβαια!) καλο κουραγιο σ ολες τις μανουλες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ευχομαι να το ξεπερασετε γρηγορα! Δεν εχω αναλογη εμπειρια αλλα φαινεται τοσο στρεσογονο να μη μπορεις να βοηθησεις το παιδι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Μάχη μου, ευτυχώς περνάει με την ηλικία... Το αντιμετωπίσαμε κι εμείς κάμποσες φορές, όχι στα 2 και 3 αλλά σε μεγαλύτερη ηλικία. Αυτό που δεν είχαμε καταλάβει ήταν ότι το παιδί, καθ'όλη τη διάρκεια του επισοδίου, κοιμόταν. Μπορεί να έπινε νερό ή να πήγαινε τουαλέτα αλλά κοιμόταν. Οι φωνές, οι άτσαλες κινήσεις πέρα-δώθε φανέρωναν την αγωνία που περνούσε στον ύπνο του. Στα όρη στ'αγρια βουνά, που έλεγε η γιαγιά μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Δεν έχω εμπειρία τέτοιου περιστατικού..ακόμα. Μου είχαν πει γενικότερα ότι συναισθηματικά θα υπάρξουν αλλαγές με το νέο μωρό μας και να προσέχω το βράδυ τον μεγαλύτερο γιο μου στον ύπνο γιατί εκεί εκδηλώνεται το υποσυνείδητο, φόβοι, άγχος κτλ. (όπως και στους μεγάλους). Προς το παρόν όλα οκ. Είμαι σε επιφυλακή γενικότερα. Μάχη μου υπομονή και όσο μπορείς να την ηρεμείς πριν ξεκινήσει. Είναι που είναι μικρούλια, συμβαίνει κάτι τέτοιο και σμπαραλιαζεσαι εντελώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Καλή δύναμη Μάχη & ευχές να είναι όλα γρήγορα περαστικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. κι εμεις το περασαμε αυτο σε αυτην την ηλικια,ευτυχως δεν συνεβαινε καθε μερα και το ξεπερασε συντομα.Εγω πηγαινα να την ηρεμησω και να την νανουρισω αλλα δεν γινοταν.. η παιδιατρος μου ειχε πει να την ξυπναω ,να συνερχεται και μετα να την ξανακοιμηζω..Εμεις τωρα εχουμε αλλο θεμα,καθε βραδυ θα ξυπνησει και θα ερθει στο κρεβατι μας γιατι λεει φοβαται!!τι φοβαται δεν ξερω...Υπομονη και θα περασει!!φιλια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Μαχούλα καλώς σε ξαναβρίσκω!
    Χθες το βράδυ έπεσα πάνω στο blog σου και σε θυμήθηκα γιατί έψαχνα στο ιντερνετ για τον νυχτερινό τρόμο!
    Νομίζω το ίδιο περάσαμε με την Δώρα χθες το βράδυ!
    ΉΤαν τρομακτικο πολύ.... Βέβαια εμάς βασανίστηκε γενικότερα όλη την νύχτα, αλλά μάλλον λόγω πυρετού.. Διάβασα κάπου ότι ο πυρετός μπορει να προκαλέσει νυχτερινούς τρόμους!
    Τρέμω στην ιδέα ότι φτάνει το βράδυ και μπορεί να περάσουμε πάλι τα ίδια.. :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Μάχη μου εμένα ο μικρός μου το έχει πάθει αλλά ελάχιστες φορές! Είναι τρομακτικό όταν το ζεις, και σε αφήνει με την ανησυχία για το τι συνέβη. Ευτυχώς ήταν κάτι σπάνιο. Θα πρότεινα κι εγω να τα κοιμιζεις χώρια. Εγώ τουλάχιστον αυτό εκανα με τα δικά μου, γιατί δεν υ[πήρχε περίπτωση να μη ξυπνίσουν το ενα το άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Καλησπέρα μανούλες! Τυχαία μπήκα στο site ψάχνοντας καιρό για τους...τρόμους στον ύπνο γενικά και τελικά από όσα βρήκα και δίαβασα μέχρι τώρα πιστέυω πως αυτό που συμβαίνει στο μικρό μου (27 μηνών τώρα) από...β ρ έ φ ο ς είναι νυχτερινός τρόμος!!! Κυρίως του συνέβαινε και συμβάινει τις μεσημβρινές ώρες, πολύ σπάνια, μέχρι τώρα, τη νύχτα και διαρκεί συνήθως πολύ λίγα λεπτά!Στην αρχή τα επεισόδια μπορεί να ήταν πάνω από δύο το μεσημέρι! Ήταν τρομακτικό, τώρα πια το χω συνηθίσει...συμβαίνει σχεδόν κάθε μέρα!!! Βέβαια μειώθηκαν τα επεισόδια σε ένα!Τι διαδραματίζεται; Ανασηκώνεται αφού στριφογυρίσει, τα μάτια στο πουθενά, καμιά φορά τα χέρια δείχνοντας κάπου, ψελλίζοντας τώρα πια και λέξεις και πολλές φορές ξεσπάζοντας σε έντονα κλάματα...αυτή περίπου τη σειρα και κάπως έτσι και για ελάχιστα λεπτά ως κάποια δευτερόλεπτα! Εγώ απλά πηγαίνω κοντά του...δεν τον ενοχλώ, συνέρχεται, νομίζω, τον θηλάζω και ξανακοιμάται! Δε μπορώ να καταλάβω τι στρες και τι άγχος θα μπορούσε να έχει ένα βρέφος (όπως προανέφερα), θα ταν δε θα ταν 2 μηνών δεν θυμάμαι καλά, το χω καταγάψει με κάμερα ώρα μεσημεριού, αφού και μαζί του ήμουν συνέχεια και τι να πω ήρεμο περιβάλλον και τα σχετικά καλά καμωμένα! Το μόνο που μου ρχεται στο μυαλό πια όλο και πιο βεβαια είναι το "άγχος της γέννησης", όπως λέει και ο ψυχίατρος Γιοσωφατ (και όχι μόνο αυτός)...Ισως βγήκε λίγο βίαια ο μικρός μου στον έξω κόσμο, μια χαρά ήταν στην κοιλίτσα της μαμάς... Σας κούρασα με την κάπως πιο ακραία περίπτωσή μας νυχτερινού τρόμου! Εύχομαι για όλες τις μανούλες και τα μικρά τους να ναι όλα περαστικά με κουράγιο και υπομονή! Ευχαριστώ για το βήμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες την ιστορία σου, δεν μπορώ να καταλάβω τι το δημιουργεί σε τόσο μικρό παιδι ειλικρινά! θα σου πω μονο ότι σε εμάς όσο ξαφνικά εμφανίστηκε τόσο ξαφνικά εξαφανίστηκε! είναι τώρα πάνω από μήνας που δεν έχω καταγράψει κανένα επεισοδιο! εύχομαι να το ξεφορτωθείτε γρήγορα και δια παντός!

      Διαγραφή
  25. ...το "τραύμα της γέννησης" ήθελα να γράψω... και πάλι ευχαριστώ για το βήμα και την άμεση ανταπόκρισή σας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...