Σελίδες

31.7.13

Προετοιμάζοντας το πρώτο παιδί για τον ερχομό του δεύτερου!

Η προετοιμασία ενός παιδιού για τον ερχομό ενός δεύτερου μέσα στην οικογένεια, είναι ένα μεγάλο θέμα με προσωπικές διαστάσεις για τον καθένα μας. Γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό όπως είναι και κάθε συνδυασμός γονέα - παιδιού μοναδικός και σίγουρα το όλο εγχείρημα φέρει πολύ προσωπικές εκφάνσεις! Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες πρακτικές, κάποια ''must do'' που ίσως διευκολύνουν λίγο την κατάσταση.




Όταν έμαθα πως ήμουν έγκυος, δεν σκέφτηκα καν πως θα το πω ή τι θα πω στην ταλιμπανούλα! Λόγω ιστορικού, το μυαλό μου ήταν περισσότερο στο να δω πως θα πάει η κύηση, συν ότι θεωρούσα το παιδί πολύ μικρό για να του πω το οτιδήποτε!



Όσο όμως ο καιρός περνούσε και η κύηση έδειχνε να πηγαίνει καλά, τόσο άρχιζε να με προβληματίζει το θέμα όλο και περισσότερο. Συνυπολογίζοντας ότι ξαφνικά ''έκοβα'' πράγματα που το παιδί περίμενε εναγωνίως από εμένα όπως πχ. οι αγκαλιές, τα σηκώματα, οι χοροί μέχρι τελικής πτώσεως, τα κυνηγητά μέσα στο σπίτι και άλλα παιχνίδια που τα συνηθίζαμε, έπρεπε κάπως να εξηγήσω στο παιδί γιατί συνέβαινε αυτό. Και κάπου εκεί άρχισα να το ψάχνω και να διαβάζω σχετικά άρθρα.

Το πρώτο ερώτημα που καλείται να απαντήσει ένας γονιός σε ανάλογη θέση είναι το ''πότε''. Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να το πούμε στο παιδάκι μας?


Αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ηλικία αλλά και την πνευματική ωριμότητα του παιδιού. Τα μικρά παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει ότι η μαμά περιμένει ένα άλλο μωρό και ενδεχομένως να μπερδευτούν περισσότερο στο άκουσμα ενός τέτοιου νέου, ιδίως από την στιγμή που δεν έχουν οπτική εικόνα του γεγονότος. Για τα παιδιά άνω των 4-5 ετών τα πράγματα είναι πιο απλά, ιδίως από την στιγμή που έχουν βιώσει άλλη εγκυμοσύνη στο συγγενικό ή φιλικό περιβάλλον.

Πέρα από την ηλικία και την ωριμότητα του παιδιού, πολλοί υποστηρίζουν ότι καλό είναι να περιμένουμε να περάσει το πρώτο (επικίνδυνο) τρίμηνο, ώστε η εγκυμοσύνη να είναι λιγότερο επισφαλής, προτού μιλήσουμε στο παιδί. Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι τα μικρά παιδιά είναι αθώα και απονήρευτα και ενδεχομένως ένα τέτοιο νέο να τους ξεφύγει σε άτομα εκτός οικογενείας. Αν λοιπόν δεν θέλουμε να μαθευτεί η εγκυμοσύνη καλύτερα να μην πούμε τίποτα στο παιδί. 

Το επόμενο ερώτημα είναι το ''πως''. Πώς ανακοινώνουμε ένα τέτοιο νέο στο παιδί?

Οι ειδικοί λένε απλά, λιτά και κατανοητά! Δεν είναι ανάγκη να μπούμε σε λεπτομέρειες, τα παιδιά είναι εντελώς αδιάφορα ως προς αυτές. Αρκεί μόνο μια λιτή δήλωση ότι η μαμά έχει ένα μωράκι στην κοιλίτσα και ότι θα έρθει την τάδε εποχή. Συνδυάζουμε βέβαια την εποχή με ένα γεγονός προσφιλές στο παιδί γιατί όπως ξέρουμε τα παιδιά δεν έχουν αίσθηση του χρόνου. ΑΝ και μόνο ΑΝ το ίδιο το παιδί εκδηλώσει ενδιαφέρον κάνοντας ερωτήσεις, απαντάμε στις ερωτήσεις του όσο πιο απλά και κατανοητά γίνεται.



Επί του πρακτέου, περίμενα να περάσει το πρώτο τρίμηνο και αυτό για τους λόγους του ιστορικού που προανέφερα και έπειτα μίλησα στο παιδί. Ξέρω ότι ηλικιακά το παιδάκι μου είναι πολύ μικρό, ήταν μόλις 21 μηνών τον Δεκέμβριο που μάθαμε για την εγκυμοσύνη, ένιωθα όμως ότι κάτι θα καταλάβαινε. Μετά τα δεύτερα γενέθλιά της λοιπόν και όταν πλέον είχε περάσει το πρώτο τρίμηνο, της εξήγησα ένα μεσημέρι που πέσαμε για ύπνο, σαν σε παραμύθι, ότι μια φορά και έναν καιρό η μαμά είχε στην κοιλίτσα της ένα εργοστάσιο που άναψε τις μηχανές του και ξεκίνησε να φτιάχνει ένα όμορφο μωράκι. Και όσο το εργοστάσιο δούλευε για να φτιάξει το μωράκι τόσο η κοιλίτσα της μαμάς μεγάλωνε για να χωράει το μωράκι, ώσπου το μωράκι μεγάλωσε πολύ και η μαμά πήγε στο γιατρό και έβγαλε το μωράκι έξω από την κοιλίτσα! Αυτό το μωράκι ήταν κοριτσάκι και ήταν η Τένια μου! Και τώρα το εργοστάσιο ξαναξεκίνησε τις μηχανές του και έφτιαχνε ένα άλλο μωράκι, αγοράκι αυτή τη φορά, για να έχει η Τένια παρέα στα παιχνίδια της, και όσο θα μεγάλωνε το μωράκι τόσο θα μεγάλωνε και η κοιλίτσα της μαμάς ώσπου και πάλι θα μεγάλωνε πολύ το μωράκι και θα πήγαινε η μανούλα στο γιατρό για να το βγάλει έξω και η μανούλα θα το φέρει στην Τένια για να παίζουν!

Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο...τα κατάλαβε όλα μια χαρά! Απο εκεί και πέρα ξεκίνησαν οι ερωτήσεις του τύπου ''πότε θα ρθει το μωράκι?'' και η απάντηση ήταν ''όταν θα κάνει πολύ πολύ ζέστη και θα πηγαίνουμε στην άμμο''. Πολλές φορές μάλιστα δείχνει και ενοχλημένη που το μωράκι αργεί τόσο.

Επόμενος προβληματισμός που προσωπικά δεν με απασχόλησε πολύ, ήταν οι επισκέψεις στον γιατρό. Θα πέρνουμε ή όχι το παιδί μαζί μας στον γυναικολόγο? 

Σε κάποια άρθρα που διάβασα έλεγε ότι το κάνουμε κάπως πειραματικά, δηλαδή πέρνουμε το παιδί μαζί μας μια φορά και αναλόγως πως θα αντιδράσει πράττουμε και στην συνέχεια. Προσωπικά δεν πήρα ποτέ μαζί μου την ταλιμπανούλα ούτε της έδειξα υπερήχους του μωρού ή dvd από τους μεγάλους υπερήχους. Θεωρώ ότι το παιδί είναι πολύ μικρό για κάτι τέτοιο και είναι εντελώς ανούσιο να το βάλω σε αυτή τη διαδικασία. Θα μπορούσα να την είχα πάρει ή και ενδεχομένως να συμβεί αν δεν έχω κάποιον να μου την κρατήσει, αλλά σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για συγκυρία και όχι για μια επίσκεψη που γίνεται επί τούτου, ώστε το παιδί να δει το αδερφάκι του στον υπέρηχο. Έχει έρθει μαζί μου σε διαγνωστικό κέντρο ή στον αιματολόγο για να δώσω αίμα, αλλά δεν υπήρχε κάποια σύνδεση της επίσκεψης με την εγκυμοσύνη.
Αν ήταν μεγαλύτερη ενδεχομένως και να έκανα αυτό το πειραματικό που προτείνεται. Ίσως...

Προετοιμασία για το μαιευτήριο:

Προσωπικά το μεγαλύτερο μου άγχος! Το έχω τόσο άγχος που πιστεύω ότι στο τέλος θα είναι όλα οκ και απλά θα με έχει φάει το άγχος (ή έτσι θέλω να εύχομαι). 
Λένε, λοιπόν, οι ειδικοί ότι καλό και φρόνιμο είναι να έχουμε προετοιμάσει το παιδί από πριν για το γεγονός ότι η μανούλα θα λείψει κάποιες μέρες για να πάει να φέρει το μωράκι στο σπίτι. 
Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές με το παιδί, της έχω εξηγήσει ότι  θα πρέπει να πάω κάποιες μέρες σε ένα νοσοκομείο (αρχικά της ανέφερα το Παίδων που το ξέρει γιατί το έχει επισκεφθεί δυο φορές) για να με βοηθήσει ο γιατρός να βγάλουμε τον μπεμπούλη από την κοιλίτσα και μετά θα μας εξετάσουν οι γιατροί να δουν αν είμαστε καλά και θα επιστρέψουμε στο σπιτάκι μας. 
Μάλιστα, ένα γεγονός που αρχικά μας λαχτάρισε, τελικά βοήθησε στο να πάρουν περισσότερο σάρκα και οστά όλα αυτά που λέγαμε: την 34η προς 35η εβδομάδα ένιωσα πολύ έντονες συσπάσεις που δεν σταμάταγαν με τίποτα με αποτέλεσμα να ζητήσει ο γιατρός να πάω άμεσα στο μαιευτήριο. Ήταν πρωινή ώρα, ο μπαμπάς μας έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι και έτσι γιαγιά + μαμά  + ταλιμπανούλα πήραμε τον δρόμο για το ΡΕΑ. Αφού ησυχάσαμε ότι τελικά δεν γεννάω εκείνη την ώρα και αφού πήραμε και τα απαραίτητα χαπάκια για τις συσπάσεις, κάναμε μια βόλτα μέσα στο μαιευτήριο όπου εξήγησα στην μικρή ότι εκεί γεννήθηκε και αυτή και εκεί θα πήγαινα ξανά σε λίγο καιρό να φέρω τον αδερφούλη της. Έκτοτε η ταλιμπανούλα περιμένει πότε θα γεννηθεί ο αδερφούλης της για να έρθει για καφέ και πορτοκαλάδα με τον μπαμπά και την γιαγιά στο νοσοκομείο και φυσικά να αγοράσει μπαλόνι (??!!!).
Πέρα από αυτό, την προετοιμάζω για τις νύχτες που θα περάσουμε χώρια γιατί για εμένα αυτό είναι το πιο αγχωτικό όπως έχω πει και εδώ. Την αφήνω να επιλέξει μόνη της αν θα κοιμηθεί με τον μπαμπά ή αν θα πάει στην γιαγιά (φυσικά κερδίζει ο μπαμπάς) και της εξηγώ ότι αν ξυπνήσει την νύχτα, δεν θα είμαι δίπλα της και να μην φοβηθεί και να ζητήσει ότι θέλει (νερό ή γάλα) από τον μπαμπά.




Άλλα SOS που μπορεί να βοηθήσουν:

Και όπως κάθε καλός μαθητής έτσι και εμείς έχουμε τα sos μας. Έχω ξεχωρίσει κάποια πράγματα να έχω κατά νου για παν ενδεχόμενο:

(α) Σημαντικές αλλαγές δεν συνάδουν με αυτή την περίοδο! 
Το οποίο σημαίνει ότι δεν πιέζουμε το παιδί να κάνει σημαντικές αλλαγές πχ. εκμάθηση τουαλέτας ή αλλαγή από κούνια σε κρεβάτι (γιατί πχ χρειαζόμαστε την κούνια για το δεύτερο), όταν βιώνει την εγκυμοσύνη της μαμάς. Όσο και αν μας κάνει εντύπωση, η εγκυμοσύνη μας ενδέχεται να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στο παιδί από ότι σε εμάς, ακόμα και αν δεν το εκδηλώνει ή αν το εκδηλώνει θετικά. 

Σε αυτό έχω να σημειώσω δυο παρατηρήσεις: 
1. Σχετικά με την εκμάθηση τουαλέτας: σε εμάς συνέπεσε το στάδιο αυτό  με την εγκυμοσύνη. Ήταν όμως κάτι που δεν ξεκίνησα εγώ. Μόνο του το παιδί είδε σε ένα κατάστημα την τουαλέτα που της γυάλισε, την ζήτησε, την αγοράσαμε και ξεκίνησε ουσιαστικά μόνη της! Δεν την ενθάρρυνα ούτε την αποθάρρυνα σε αυτό. Και φυσικά κάναμε και κάνουμε πολλά βήματα μπρος και πίσω. Υπάρχουν περίοδοι που φοράμε την πάνα μόνο στον ύπνο just in case και άλλες που ζητάει πάνα μέσα στην διάρκεια της ημέρας γιατί λέει ότι είναι νινί και μπεμπεκίζει (αυτό τώρα τελευταία). Την αφήνω όμως να πάρει το χρόνο της! 
2. Σχετικά με την κούνια: το έχω ζήσει με τις αδερφές μου. Έχουν μεταξύ τους διαφορά 13 μήνες ακριβώς. Όταν λοιπόν γεννήθηκε η 3η μου αδερφή, η μαμά μου έβαλε την δεύτερη σε ένα άλλο κρεβατάκι για να χρησιμοποιήσει την κούνια για το μωρό. Από την μέρα εκείνη, η δεύτερη ούτε έτρωγε ούτε έπαιζε ούτε τίποτα. Η μάνα μου δεν είχε καταλάβει ότι είναι ψυχολογικό, δεν έδιναν και σημασία τότε μάλλον, ώσπου είπε στο γιατρό ότι το παιδί δεν τρώει και είναι σαν μαραζωμένο και κουβέντα στην κουβέντα ήρθε στην επιφάνεια το θέμα της κούνιας. Ο γιατρός την συμβούλεψε να γυρίσει με το παιδί στο σπίτι και  να το βάλει να κοιμηθεί στην κούνια του. Το έκανε αμέσως και απο εκείνο το βράδυ το παιδί επανήλθε, και έτρωγε και έπαιζε!

(β) Σταθερή συμπεριφορά και προσωπικός χρόνος με το πρώτο παιδί!
Είναι πολύ σημαντικό να μην αλλάξει η συμπεριφορά μας προς το παιδί όταν με το καλό έρθουμε απο το μαιευτήριο, καθώς και να βρούμε χρόνο μέσα στην ημέρα αποκλειστικά για το πρώτο παιδί!
Αν σε εσάς ακούγεται δύσκολο, σε εμένα φαντάζει εξωπραγματικό ακόμα και σαν πρόταση όλο αυτό! Θυμάμαι τις πρώτες μέρες στο σπίτι με την ταλιμπανούλα που ήταν σκέτη κόλαση! Δεν ήξερα τι να κάνω και πως, και πριν καλά καλά το καταλάβω σήκωνα το κεφάλι και από ήλιο έβλεπα φεγγάρι! Όμως τώρα πια ελπίζω ότι δεν θα είναι έτσι! Θα είμαι πιο εκπαιδευμένη, δεν θα πελαγώνω με το παραμικρό και θα έχω δυο σημαντικούς βοηθούς, τον μπαμπά και την ίδια την ταλιμπανούλα! Γιατί εννοείται ότι το καλύτερο είναι να κάνεις το πρώτο παιδί συνένοχο! να νιώσει ότι είναι η μεγάλη, η βοηθός της μαμάς που την βοηθάει να ντύσουν-πλύνουν-ταίσουν το μωρό! 
Από εκεί και πέρα, θέλω και πρέπει να θυμάμαι ότι όοοοσα νεύρα και αν έχω είτε γιατί θα νιώθω ότι τίποτα δεν θα γίνεται σωστά είτε λόγω ορμονών, ΔΕΝ θα πρέπει να νιώσει το παιδί ότι ευθύνεται γι αυτά! Δεν ξέρω πως αλλά πρέπει να το χειριστώ σωστά!
Επίσης, έχω βολιδοσκοπήσει ποιες στιγμές μέσα στην διάρκεια της ημέρας είναι σημαντικές για την ταλιμπανούλα. Για παράδειγμα, το να της πω ή να της διαβάσω το παραμύθι που θέλει πριν τον βραδυνό ύπνο, είναι για αυτή μια ιεροτελεστία που αν δεν γίνει την βγάζει εκτός προγράμματος. Αυτό δεν θέλω να της το στερήσω! Επίσης τις τελευταίες μέρες συνηθίζουμε να μπαίνουμε και οι δυο στην μπανιέρα και να κάνουμε ντους (όχι μπανιο, ειμαι κατά), παίρνοντας πότε η μια πότε η άλλη το τηλέφωνο του ντους και καταβρέχοντας μας! αυτό την διασκεδάζει πολύ! το πόσα ''σ αγαπάω μανούλα'' έχω ακούσει μέσα στην μπανιέρα την ώρα του ντους, δεν λέγεται! Και αυτό είναι κάτι που όσο το επιτρέψει ο καιρός και ...ο μπαμπάς που θα απασχολεί τον πιτσιρικά, δεν θέλω να της το στερήσω!

(γ) Συμπεριφορά ευρύτερης οικογένειας και φίλων!

Είναι λογικό ότι όλοι θα έρθουν κάποια στιγμή να δουν το μωρό. Και εντάξει η ευρύτερη οικογένεια, ξέρει συνήθως από παιδιά και δεν ''πέφτει με τα μούτρα'' στο μωρό, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει και ένα νήπιο τριγύρω που εντελώς ξαφνικά ...εκθρονίστηκε! Οι φίλοι όμως, ενδεχομένως αν δεν έχουν και δικά τους παιδιά, να πέσουν σε αυτή την παγίδα! Δεν είναι ντροπή να τους ενημερώσουμε σχετικά ώστε να μην αισθανθεί παραγκωνισμένο το πρώτο μας παιδάκι!

(δ) Δώρα μεταξύ των αδελφών!

Συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια η πρακτική του δώρου. Αγοράζουν κάτι καλό οι γονείς για το μεγαλύτερο παιδάκι και το εμφανίζουν όταν γυρνάνε απο το μαιευτήριο δήθεν ότι το έφερε το μωράκι στο αδελφάκι του. 
Αρχικά είχαμε σκεφτεί και εμείς να το κάνουμε, μάλιστα είχαμε καταλήξει και στο δώρο. Μετά το ξανασκεφτήκαμε αφενός γιατί δεν μας φαίνεται σωστό να συνδεθεί η άφιξη με το δώρο (σαν δωροδοκία μου κάνει εμένα) και αφετέρου γιατί έχουμε πήξει στα παιχνίδια! Παρόλα αυτά είναι ένα θέμα που το έχουμε αφήσει ανοικτό ακόμα...ενδεχομένως να καταλήξουμε σε μια μέση λύση του στυλ κάτι πιο μικρό και οικονομικό από αυτό που αρχικά σκεφτόμασταν και να το δώσει πχ ο μπαμπάς όταν εγώ θα είμαι στο μαιευτήριο ώστε να απασχολείται! Ωστόσο η ίδια η ταλιμπανούλα μας έχει φάει να πάμε ''μπαμπο'' (jumbo) για να βρει κουδουνίστρα αυτοκινητάκι για τον αδερφούλη της! Και πριν αρχίσετε να σκέφτεστε ''τι γλυκό παιδί'' να σας πω ότι έχει ήδη μαζέψει όλες τις δικές της κουδουνίστρες και μασητικά και τα έχει κρύψει..... (έχει κάνει και άλλα, θα τα ''καρφώσω'' σε άλλη ανάρτηση).


Έτσι ακριβώς! αχ αυτή η αναμονή....

Αν μετά από όλα αυτά, έχετε όρεξη να διαβάσετε και άλλα επί του θέματος:
http://www.parenting.com/find/siblings
http://kidshealth.org/parent/emotions/feelings/sibling_prep.html#cat145
http://preschoolers.about.com/od/siblings/a/babysibling.htm








19 σχόλια:

  1. τα μικρά παιδιά καταλαβαίνουν πολύ περίσσοτερο από όσο πιστεύουμε(by the way,πολύ ωραίο αυτό με το εργοστάσιο)Και θα δεις πόσο όμορφα θα είναι όταν με το καλό γυρίσετε σπίτι σας με τον μπέμπη.Θα είναι πια η μεγάλη αδελφή που θα τον φροντίζει και θα τον προσέχει!Αντε και κοντεύεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μάχη μου τι ωραία ανάρτηση που έκανες και πόσο πολύ το έχεις ψάξει το θέμα!! Ελπίζω να αξιωθώ κι εγώ στο μέλλον να αγχωθω για το ίδιο ζήτημα! Με το καλό!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χα χα χα! Θεά η ταλιμπανούλα που έκρυψε κουδουνίστρες και μασητικά.
    Εντάξει είναι δύσκολο για τα μικρά παιδάκια να αντιληφθούν τι γίνεται. Όντως χρειάζονται πολλές και κατανοητές προτάσεις και αρκετή επανάληψη.
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όλα να πάνε καλά να έρθει και το νέο μέλος με υγεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πως περιμενω και εγω αυτη την στιγμη...οχι του αποχωρισμου, αυτη την εμπεδωσαμε 1,5 μηνα τωρα. Πως θα αντιδρασει...εχω αγχωθει τωρα τελευταια γιατι μιλωντας με πολλους γονεις, με παιδια διαφορετικων χαρακτήρων, οι πιο πολλοι μου ειπαν οτι σχεδον δεν αναγνωριζαν το παιδι τους μολις ηρθε το νεο μωρο...εννοωντας προς το ασχημο. Οι αντιδρασεις σε πολλες πριπτωσεις ακραιες. Δεν θελω να το σκεφτομαι. Θελω να πιστευω οτι ο μικρος μου θα χαρει με το νεο μωρακι (ουσιαστικα 22 μηνων ειναι και ο ιδιος) .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλό Μήνα και με το καλό να υποδεχτείτε οικογενειακώς το νέο μέλος!!!
    Πολύ σωστά όσα γράφεις. Με το δώρο εκ μέρους του νέου μωρού δεν είμαι σίγουρη ότι συμφωνώ γιατί μου μοιάζει με δωροδοκία... Αυτό που με αγχώνει κι εμένα περισσότερο (κι ας είμαι ακόμη μόνο στη σκέψη της δεύτερης εγκυμοσύνης) είναι η απουσία μου λόγω του τοκετού. Όμως, μήπως τελικά αγχωνόμαστε εμείς πιο πολύ και όχι τα παιδιά; Το σίγουρο είναι ότι μπορούν να αισθανθούν το άγχος μας και άθελά μας να τους το μεταδώσουμε. Οπότε προσπάθησε να δείχνεις χαλαρή με αυτό το θέμα. Εύχομαι να πάνε όλα καλά! Λίγο έμεινε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μάχη μου καταρχήν συγχαρητήρια, δεν ήξερα ότι ήσουν και πάλι έγκυος! Έχω μείνει λίγο μακριά από τις συνήθειές μου, λόγω μετακομίσεων και εγκυμοσύνης!!! Ναι είμαι έγκυος και γεννάω τέλος Αυγούστου! Πάρα πολύ χρήσιμο το post σου. Πραγματικά το "ρούφηξα" που λένε! Σ' ευχαριστώ πολύ, οι αγωνιές και ανησυχίες είναι πολλές και επέλεξα το βλέποντας και κάνοντας!!! Θα δούμε! Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. απιστευτο! που εισαι εσυ καλε;;; μας εθισες καλα καλα στις υπεροχες φωτο και στους υπεροχους χωρους σου και εξαφανιστηκες! περιμενω ποστ απο το νεο σπιτι πως και πως!
      συγχαρητηρια για την εγκυμοσυνη! μαζι θα γενναμε μου φαινεται!!!
      με το καλο!!!!

      Διαγραφή
  8. Δεν γινόταν να τα γράψεις αυτά τόσο όμορφα, μαζεμένα,νοικοκυρεμένα σε μια ανάρτηση, πριν 6 χρονια;;;; Χα χα χα
    Είσαι μια γλυκιά μανούλα, κάνεις το καλύτερο για τα παιδάκια σου. Το ξέρεις πως δεν ανησυχώ καθόλου για σενα και τα αγχη σου γιατι ξέρω πως θα τα πας περίφημα και η Κατερινούλα θα ειναι η καλυτερη μεγαλη αδελφουλα:)
    Αντε με το καλο Μαχαμαμαμουλα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάρτησή σου και σίγουρα θα βοηθήσει πολλές μαμάδες που θα ανατρέξουν σε αυτή στο μέλλον! Αχ, άντε, με το καλό και πάλι Μάχη μου!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολύ όμορφη ανάρτηση. Γιατί συνδυάζει την γνώση με την γλυκήτητα της προσωπικής εμπειρίας. Για το δωράκι να σου πω οτι το περιμένουν αλλα τελικά δεν παιζει και τόσο ρολο. Παντως καλό θα ηταν αν επιλέξετε να κάνετε να αγοράσει και η ταλιμπανούλα με τον μπαμπά της αφου εχει γεννηθει το μωρο κατι για τον αδερφό της. Αυτή η βόλτα με τον μπαμπά βοηθάει πολύ να νιώσουν πιο δεμένοι τώρα που θα λείπεις. Αν μάλιστα σου εχουν μείνει κάποια πραγματα που δεν έχεις αγοράσει κανε μία λίστα και ασε τους να τα κανουν οι δυό τους.
    Με το καλό κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Νομίζω ότι είναι τόσο καλό που έψαξες, διάβασες και ενημερώθηκες για όλη αυτή την όμορφη καινούρια αλλαγή στο σπίτι σας και την ψυχολογία της μικρής.. Κι εγώ είμαι υπέρ στο να μην αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους και να λέμε "έλα μωρέ, όπως γίνει..". Μπράβο βρε Μάχη που τα συγκέντρωσες όλα νοικοκυρεμένα και τα έγραψες κι εδώ! Αααααχ, άντε με όλο το καλό να τον υποδεχτούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πολύ χρήσιμη ανάρτηση Μάχη. Θα την "αποθηκεύσω" για την κατάλληλη στιγμή :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τι μου θύμισες! Όταν γυρίσαμε με το δεύτερο από το μαιευτήριο κράταγα το κάθισμα του αυτοκινήτου εγώ και η γυναίκα μου μια τσάντα με τα πράγματα από το μαιευτήριο. Επειδή όπως ήταν γυρισμένο το πορτ-μπεμπέ δε φαινόταν το μωρό, η "μεγάλη" βούτηξε την τσάντα με τα άπλυτα και άρχισε να ψάχνει ανάμεσά τους τον αδελφό της!!! Έτσι η συμβίωσή τους άρχισε με πολλά γέλια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αγαπημένη μου, όλα καλά θα πάνε και άδικα αγχώνεσαι, αλλά μπράβο σου που το έψαξες τόσο.
    Άντε κοπέλα μου με το καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Με το καλό το δεύτερο μωράκι σου!! Η ταλιμπανούλα με τις κουδουνίστρες της όλα τα λεφτά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πολύ προσεκτική και ευαίσθητη σε τέτοια θέματα, όπως μου αρέσει. Ακούω, προσέχω και μαθαίνω :) Ότι καλύτερο !!!!!!!!!!!!! Σε φιλώ και σε έχω στη σκέψη μου (το ξέρεις!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Πιστεύω ότι είσαι απόλυτα έτοιμη για τον ερχομό του δεύτερου μωρού. Νομίζω εξάλλου πως οι μανούλες έχουμε έμφυτη την ικανότητα να τα βολεύουμε όλα. Θα συμφωνίσω με όλα τα παραπάνω που έγραψες και θα τονίσω περισσότερο την παρατήρηση για τη συμπεριφορά φίλων και υπόλοιπης οικογένειας.Η αλήθεια είναι πως όντως "πέφτουν με τα μούτρα" στο νέο μέλος και καλό είναι να τους το επισημάνουμε. Μετά από τρία παιδάκια, το μόνο που έχω να πω είναι πως δεν πρέπει να αλλάξει όσο το δυνατόν ο ρυθμός της ζωής σας με τον ερχομό του μωρού. όπως και να έχει ,με τοκαλό να έρθει και όλα θα πάνε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...