Σελίδες

15.3.13

Τα Terrible Twos μας χτύπησαν την πόρτα...

... και επειδή σαν -διαβασμένη και υποψιασμένη- μαμά δεν άνοιξα, τρυπώνουν από παντού!

Για τους περισσότερους γονείς ο όρος Terrible Twos είναι μια προσφιλής έννοια...για να το θέσουμε ευγενικά! Για όσους δεν τον γνωρίζουν ως όρο ή δεν είχαν ακόμα την τιμή να ... συναντηθούν μαζί του, Terrible Twos ονομάζεται εκείνο το στάδιο ανάπτυξης που εμφανίζεται κατά μέσο όρο στην ηλικία των δυο ετών (ή νωρίτερα ή αργότερα ανάλογα με το παιδί) και έχει ως χαρακτηριστικά του την άρνηση (το '' όχι'' είναι η αγαπημένη λέξη των παιδιών σε αυτή τη φάση) καθώς και τις εκρήξεις θυμού.


Ως όρος πρωτοεμφανίστηκε στην δεκαετία του 1950 και αν και δεν είναι δόκιμος για την ιατρική κοινότητα, ωστόσο ακόμα και οι επιστήμονες συμφωνούν ότι γενικότερα ένα παιδί από την ηλικία του ενός ως και τα τέσσερα έτη του δοκιμάζει τα όρια -τόσο τα δικά του όσο και των αγαπημένων προσώπων του- αλλά και βιώνει πολύ πιο έντονα διάφορα συναισθήματα, όπως οργή-θυμό-απογοήτευση, που με την σειρά τους οδηγούν σε εκρήξεις θυμού, τις περισσότερες φορές άνευ σοβαρού λόγου και αιτίας.


Τα δυο έτη χαρακτηρίζονται από κατακόρυφη αύξηση της περιέργειας αλλά και της κινητικότητας σε ένα παιδί. Αυτά και μόνο τα δυο χαρακτηριστικά είναι αρκετά για να κάνουν έναν γονιό να τρέχει νυχθημερόν! Αν σε αυτά προσθέσουμε και το γεγονός ότι το παιδί αρχίζει να βιώνει πρωτόγνωρα γι αυτό συναισθήματα τα οποία δεν ξέρει ούτε να κατονομάσει αλλά ούτε και να διαχειριστεί, καταλαβαίνουμε πολύ καλά γιατί τα παιδιά αντιδρούν με κλάμματα, ξεσπάσματα και εκρήξεις θυμού!

Όσοι διαβάσατε την ανάρτηση για τα δεύτερα γενέθλιά μας θα παρατηρήσατε ίσως ότι η ταλιμπανούλα μας έφερε λίγο τα πάνω κάτω. Σε διάστημα μιας εβδομάδας: 1) άλλαξε θέμα για το πάρτι της αφού επέμενε κλαίγοντας μέσα στο κατάστημα να αγοράσουμε την στολή της αρεσκείας της ενώ είχαμε πάει για άλλη, β) κατά την εβδομάδα προετοιμασίας του πάρτι έκανε διάφορα ''γουστόζικα'' σκίζοντας και καταστρέφοντας εκτυπώσεις και τελειωμένα projects μόνο και μόνο για να μου αποσπάσει την προσοχή από τις κατασκευές θεωρώντας προφανώς ότι την παραμελώ, και γ) το αποκορύφωμα βέβαια ήταν η ίδια η βραδιά του πάρτι που καταλήξαμε να έχουν έρθει οι καλεσμένοι και εμείς να είμαστε κλεισμένες στην κρεβατοκάμαρα και να μην θέλουμε με τίποτα να βγούμε έξω!

Έκτοτε έχουν ακολουθήσει πολλά ξεσπάσματα που φυσικά δοκιμάζουν τα νεύρα μας στο έπακρο και που όσο και αν διαβάζουμε δεν ξέρουμε πως να ανταποκριθούμε. Το θετικό είναι ότι μέχρι στιγμής έχουμε καταφέρει να συγκρατηθούμε γιατί έχουμε κατά νου ότι πρόκειται για ένα ΣΤΑΔΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ που το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με πρωτόγνωρα συναισθήματα και όσο και αν δοκιμαζόμαστε πρέπει να είμαστε εκεί για το παιδί μας.

Τα συνηθέστερα από τα ξεσπάσματά της (μέχρι στιγμής) είναι: 
α) να κλαίει ξαφνικά και γοερά ''στα καλά του καθουμένου'' και εμείς φυσικά να ''ψαχνόμαστε'' κάθε φορά τι έπαθε πάλι
β) να νευριάζει σε βαθμό που τεντώνει τα δάκτυλα και τις παλάμες της νευρικά και πατάει τσιρίδες (αχ εκεί πως το αντέχω με θαυμάζω...)
γ) εκεί που παίζουμε το παιχνίδι που η ίδια έχει επιλέξει, ξαφνικά να ''τα στήνει'' γιατί δεν παίζουμε το άλλο παιχνίδι και να διαμαρτύρεται εντόνως ότι θέλει το άλλο παιχνίδι και δεν θέλει αυτό κλπ
δ) ένα ακόμα σημείο δοκιμασίας για τα νεύρα μας: ο διάλογος μεταξύ άλλων ατόμων εκτός ταλιμπανούλας.....μεγάλο μαρτύριο! Δεν αφήνει άνθρωπο να σταυρώσει κουβέντα, πρέπει να μιλάς αποκλειστικά μαζί της, διαφορετικά αν μιλάω με τον άντρα μου ή την μάνα μου για παράδειγμα και δεν της δίνουμε σημασία, αρχίζει να μιλάει και να φωνάζει για να μας υπερκαλύψει και να της δώσουμε την δέουσα -κατά την γνώμη της- προσοχή!

Και πως αντιδρούν σε όλα αυτά?? 

Με περίσσεια αγάπη λένε τα manuals!! 

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας, δοκιμάζω τα πάντα που έχω διαβάσει κατά περίσταση. Δηλαδή έχουν υπάρξει φορές που της έχω εξηγήσει και ονοματίσει τα συναισθήματα της, εξηγώντας της πως δεν είναι κακό να νιώθει θυμό ή να έχει νεύρα πχ με την μαμά επειδή δεν της κάνει το τάδε χατήρι. Άλλες φορές, που είτε της έχω εξηγήσει αλλά συνεχίζει είτε νιώθω το αίμα μου να εκτοξεύεται στον εγκέφαλο, απλά φεύγω από το δωμάτιο και περιμένω την φάση (και τον εαυτό μου) να καταλαγιάσει. Τις περισσότερες φορές προσπαθώ να την πάρω αγκαλιά και να την κάνω να νιώσει ασφάλεια ακόμα και όταν με διώχνει.

Αυτό που δεν έχω δοκιμάσει γιατί όπως έχω ήδη πει δεν με βρίσκει σύμφωνη, είναι η τιμωρία ή έστω τα λεγόμενα time outs, του στυλ δηλαδή ''πήγαινε κάτσε στην γωνία να ηρεμήσεις/σκεφτείς τι έκανες και τα ξαναλέμε''. Πιστεύω ακράδαντα ότι στην ηλικία των δυο, η τακτική αυτή δεν έχει να προσφέρει κάτι ουσιαστικό υπό την έννοια ότι ακόμα και αν συμμορφωθεί το παιδί, αυτό θα γίνει απλά και μόνο από τον φόβο της τιμωρίας και της απομόνωσης και όχι γιατί ουσιαστικά θα έχει καταλάβει τι είναι σωστό και τι λάθος. Προσωπική μου άποψη σαφώς. Ίσως σε μεγαλύτερη ηλικία που θα καταλαβαίνει να έχει νόημα, τώρα το θεωρώ απλά ανούσιο και ψυχοφθόρο και για τις δυο μας.

Πάντως δεν έχω βρει κάποιον από τους τρόπους αντιμετώπισης πιο εποικοδομητικό από τους υπόλοιπους για να πω με ασφάλεια ότι αυτό είναι το σωστό ή έστω πιο σωστό από τα υπόλοιπα. 

Ξέρω ότι έχουμε μέλλον ακόμα και ότι θα χρειαστεί να κρατήσω την αναπνοή μου και να μετρήσω πολλές φορές ακόμα από μέσα μου πριν αντιδράσω. Ήδη έχω αυξήσει τον αριθμό του μετρήματος από το 10 στο 20 γιατί στο 10 δεν είχα ηρεμήσει. 
Ξέρω ότι δεν θα μιλήσω και θα απομακρυνθώ πολλές φορές ακόμα που θα νιώθω ότι το αίμα μου βράζει αλλά που ευτυχώς η λογική θα αναγνωρίζει ότι πρόκειται απλά για ένα στάδιο και ότι το παιδί μου ξαφνικά δεν με βλέπει σαν εχθρό του και θέλει να με δοκιμάσει αλλά και το ίδιο στρεσάρεται-πιέζεται- στεναχωριέται!

Υπομονή λοιπόν....αν και κάπου πήρε το μάτι μου κάτι για awful threes αλλά το προσπέρασα με μαεστρία.... ένα ένα βήμα την φορά....



photos via Pinterest





14 σχόλια:

  1. Καλή μου Μάχη, εδώ ομοιοπαθούσα!!!!!!!
    Η δική μου κορούλα είναι 3 ετών και οι εναλλαγές στη συμπεριφορά της καθ΄όλη τη διάρκεια της μέρας είναι εκρηκτικές!!!!! Εκεί που με αγαπά και με φιλάει, ξαφνικά αρχίζει και με διώχνει και μου λέει πως δεν με αγαπάει καθόλου..... αλήθεια πως συμπεριφέρεται μια μάνα σε μια τέτοια κατάσταση; Εγώ απλά της λέω πως την αγαπώ πολύ-πολύ και φαίνεται πως κάπως ηρεμεί....
    Υπάρχουν όμως φορές που τα νεύρα και οι τσιρίδες είναι το κάτι άλλο.
    Γι΄αυτό οπλίσου με υπομονή και πολύ αγάπη και όλα θα πάνε καλά :)!!!

    Tip για να παραμείνεις ήρεμη: Όταν φτάνω και εγώ στα όριά μου, βγαίνω έξω στον κήπο, παίρνω βαθιές ανάσες, κόβω και 2-3 βόλτες πάνω κάτω και μπαίνω μετά ήρεμη μέσα..... και συνήθως ξεπαγιασμένη γιατί από τα νεύρα μου ξεχνάω να βάλω καμιά ζακέτα χα, χα, χα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μάχη μου δυστυχώς δεν υπάρχει γιατρικό, το κάθε παιδί είναι μοναδικό και θέλει το χρόνο του και τον τρόπο του κι αυτά μόνο εσύ τα ξέρεις καλά γνωρίζοντας το παιδί σου καλύτερα απο τον καθένα. Υπομονή κι επιμονή κάθε ηλικία έχει τα δικά της. Φιλιά πολλά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό που δεν μπορείς να κάνεις μια συζήτηση με έναν ενήλικο ενώ είναι εκείνη μπροστά. Αυτό που πρέπει να έχουν την αμέριστη προσοχή μας...και έχουμε φτάσει τριών...το καλό είναι όμως οτι πλέον το αναγνωρίζει και μου λέει "είδες μαμά, τώρα δε σε διέκοψα" (έχει γίνει μία στις 100). Το μόνο που με κάνει να ηρεμώ είναι η σκέψη οτι αν πω κάτι που δεν εννοώ ξέρω οτι μετά θα με φάνε οι μαύρες τύψεις και κάπως με συγκρατεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. χα, χα, χα τι μου θύμησες!

    Ναι περάσαμε τα awful two και τα awful threes και τώρα στα four σου γράφω μέσα από το ίδρυμα (πλάκα κάνω).
    Η αλήθεια είναι ότι και εγώ είχα διαβάσει από πριν για την φάση αυτή και την περίμενα. Αν και όταν είσαι μέσα στον χορό είναι αλλιώς!

    Τα παιδιά στην ηλικία αυτή εκτός ότι νομίζουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου, προσπαθούν να δοκιμάσουν και την δύναμή τους. Πραγματικά πειραματίζονται οι μικροί επιστήμονες για να δουν μέχρι που μπορούν να φτάσουν και πόσο χρειάζεται για να εκραγείς. Είναι μια ατελείωτη μάχη, μεταξύ δικής τους επιμονής και δικιά μας υπομονής!

    Εγώ πάντως όρια έβαζα και τιμωρούσα κυρίως με το κλασικό: στο δωμάτιό σου για 3 λεπτά ή μέχρι να ηρεμήσεις αχ θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για την φάση αυτή που δεν περνάει ακριβώς αλλά κάνει fade out με τον χρόνο, με παραδείγματα και συμβουλές ...αλλά απόλαυσέ το χα, χα, χα.

    Πλέον όταν το βλέπω σε άλλα παιδιά απλά το διαδεσκεδάζω, φαντάσου ότι είναι μια μορφή επανάστασης, δεν είναι τρομερό; Sorry για την μεγάλη απάντηση....

    Καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΑΧΟΥΛΑ :-) ΕΓΩ ΤΙ ΝΑ ΠΩ Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΤΕΡΑ; ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙΣ (ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΑ) ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ Κ ΕΜΑΣ. ΑΡΝΗΣΗ, ΚΛΑΜΜΑΤΑ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ, ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΤΑΥΡΩΣΩ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΗΣ. ΧΘΕΣ ΜΟΥ ΕΧΥΣΕ ΕΠΙΤΗΔΕΣ 3 ΠΟΤΗΡΙΑ ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΥΠΟΥΛΟ ΤΡΟΠΟ. ΕΤΣΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΣΠΑΣΕΙ. ΠΡΟΧΘΕΣ ΑΡΝΙΟΤΑΝ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΦΟΥΣΤΑ ΜΙΝΥ ΜΑΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΝΥΧΤΗΣΑ ΝΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΦΤΙΑΞΩ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΣΚΕ ΠΑΡΤΥ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ. ΛΟΙΠΟΝ, ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΥΟ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΤΑΦΑΣΗ; Ε, ΘΑ ΤΙΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΑΖΙ Κ ΘΑ ΠΑΜΕ ΟΙ 4 ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΦΕ. ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΦΙΝΑ. ΘΑ ΜΑΣ ΥΠΑΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΑ :) ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ Κ ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΑΓΚΑΛΙΤΣΑ ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ. ΠΑΡΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΝΑΣ ΜΟΝΗ ΣΟΥ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΟΥΣΕΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ. ΚΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ :) ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΧΗ ΜΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΒΗΜΑΤΑΚΙΑ, ΠΡΙΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΓΝΩΜΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τάλι, στα 2 το παιδί σου δίνει την πρώτη ανάσα ανεξαρτησίας, ταυτόχρονα γίνεται κι αυτό πιο ανεξάρτητο... Τώρα θέλει την άπλα του, τα ποικίλλα ερεθίσματά του, την έντονη κινητικότητα. Εδώ είναι ο κόμπος! Στα πλαίσια της ζωής μας στην πόλη λίγα παιδιά έχουν αυτή τη δυνατότητα. Τα περισσότερα κουτουλάνε πάνω στους 4 τοίχους στους οποίους τα έχουμε εγκλωβίσει (όχι βέβαια επειδή το θέλουμε). Αντε ξαμόλα τα ελεύθερα μαζί με άλλα σε μια αλάνα για 3-4 ωρίτσες και σου λέω εγώ τι αγγελούδια γίνονται!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κι εμείς νομίζω ότι μπαίνουμε σε αυτό το στάδιο τώρα! Υπομονή γαϊδουρινή χρειάζεται! Κι εγώ ομολογώ δεν την έχω πάντα! Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι είναι φάση και θα περάσει! Ε;;; Μην μου πεις μας είπαν ψέμματα!
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αχ Μαχούλα μου γλυκιά!!! Νομίζω η κάθε μαμά ξέρει για το παιδί της τι ειναι καλύτερο αλλά σαφώς πάντα χρειάζεται να διαβάζουμε και να ενημερωνόμαστε γιατί δεν τα ξέρουμε όλα. Νομίζω πως μεγαλώνεις θαυμάσια το ταλιμπανάκι σου. Υπομονή και θα φτιάξουν όλα σιγά σιγά. Κάθε ηλικία έχει τα δικά της καλά και κακά. Στα δικά μας terrible twos, τους ειχα Χ2 γιατί ειχαν 1,5 χρόνο διαφορά. Μπορείς να καταλάβεις λοιπόν την κατάσταση! Χα χα χα. Καμιά φορά σκέφτομαι τις μαμάδες διδύμων ή και τριδύμων και συμπονώ:)
    Είναι τόσο συγκλονιστικός ο κόσμος της μητρότητας. Μας περνάει από τόσα πολλά στάδια που καθένα μας δυναμώνει ακόμα περισσότερο και μας γεμίζει εμπειρίες.
    Να μου φιλήσεις την ομορφη φαμίλια σου και να περάσετε ένα πανέμορφο 3ημερο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Διαβάζω με προσοχή τις αναρτήσεις και τα σχόλια για να μάθω τι με περιμένει όταν μεγαλώσει η Νικολέττα... Απ´ότι κατάλαβα γύρω στα δυό ξεκινάει η εφηβεία, σωστά;;; Χιχι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μάχη μου υπομονή!! Είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις... Προσωπικά πέρασα την απαρχή των terribe twos όταν γύρισα στο σπίτι από το μαιευτήριο, με το δεύτερο μωρό. Η Κωνσταντίνα ήταν ακριβώς 2 , εγώ ολομόναχη στο σπίτι με ένα νεογέννητο και ένα έξαλλο διχρονο. Όπως καταλαβαίνεις, μέχρι να σαραντίσω τα είχα δει όλα. Εντωμεταξύ, η δικιά μου ήταν από μωρό πολύ βολικό παιδάκι, οπότε όλη αυτή η κατάσταση -σε συνδυασμό και με μια άλφα ζήλεια για το μωρό- ήταν κάτι τελείως πρωτόγνωρο. Ζήτησα τότε από τον άντρα μου και μου βρήκε ένα βιβλίο, το οποίο είναι για μένα σχεδόν σαν ευαγγέλιο. Δεν συμμερίζονται όλοι την άποψή μου, αλλά εκείνη την περίοδο με έσωσε. Έχει μέσα τεχνικές και όχι θεωρίες. Σου λέει παραδείγματα και τι να κάνεις. Οι μέθοδοί του είναι εντελώς πατροπαράδοτες, αυτές δηλαδή με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει λίγο-πολύ όλοι μας. Και μάλιστα βελτιωμένες, γιατί τις έχει απαλλάξει από το στοιχείο της υπερβολής. Επίσης, εμένα προσωπικά, με απενοχοποίησε κιόλας, γιατί είχα φτάσει στο σημείο να μισώ και τον εαυτό μου, επειδή δεν άντεχα αυτή την κατάσταση. Αλλά όχι. Είναι προφανές και εντελώς δικαιολογημένο ότι θα θυμώσεις. Απλώς, όπως λέει μέσα, αυτό που θα κάνει τη διαφορά είναι α) να μην δείξεις στο παιδί ότι θύμωσες β) αν το δείξεις, γρήγορα δώστου να καταλάβει ότι δεν κρατάς καμία κακία, γ)ακόμα κι αν είσαι ακόμα θυμωμένη παίξτο άνετη, δ)σε κάθε περίπτωση να έχεις στο μυαλό σου ότι τα νήπια λειτουργούν με τη λογική τους σε ποσοστό μόνο 2%. Συμφωνώ μαζί σου για το time out. Θεωρώ κι εγώ ότι σε ένα παιδάκι 2 χρονών αυτό δεν έχει κανένα αντίκτυπο τελικά. Μπορείς όμως να βάλεις όρια με άλλους τρόπους. Ας πούμε, εμείς επειδή αγαπούσαμε πολύ την ταινία της Χιονάτης, όταν ήταν εξαιρετικά παράλογη ή έκανε μια μεγάλη αταξία, δεν έβλεπε την ταινία για μία ή δυο μέρες. Ή τέλος πάντων κάτι ανάλογο, που είχε μεγαλύτερη επίδραση πάνω της. Πλέον, τώρα που η Κωνσταντίνα είναι 3,5 και καταλαβαίνει πολύ καλύτερα την έννοια της συνέπειας των πράξεων, εφαρμόζω ενίοτε και σε καταστάσεις μεγάλης ανάγκης και το time out, το οποίο μπορώ να σου πω ότι δουλεύει. Πάντως , στις περισσότερες περιπτώσεις η υπομονή από μέρους της μανούλας και η απόσπαση της προσοχής της μικρούλας σου είναι τα μόνα όπλα. Αυτά τα ολίγα... Ελπίζω να μην σε κούρασα, αλλά σε νιώθω και σε καταλαβαίνω όσο δεν φαντάζεσαι... Μαζεύω κι εγώ δυνάμεις, γιατί η μικρή μου είναι 18 μηνών και έχει ήδη περάσει στη φάση άρνησης... Καλό κουράγιο και χαμόγελο!! Καλό τριήμερο να περάσετε! Φιλιά!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Βρε τι τραβάμε οι μανούλες. Σε καταλαβαίνω μόλις το περάσαμε το στάδιο, εις διπλούν. Φασαρίες, χαμός, κλάμματα και τσαντίλες πολλές. Ξέρω το κόλπο, κάνω οτι δεν ακούω. Γελάω και τραγουδάω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Βλέπουν οτι δεν τους δίνω σημασία (γιατί αυτό είναι που θέλουν) και σταματούν (με κοιτούν περίεργα, σαν να λένε πάει την χαζέψαμε την μάνα μας), έτσι νομίζουν χιχιχι!
    Αυτό που ξέρω πάντως είναι οτι πρέπει να είμαστε σταθεροί σε αυτά που λέμε, να τηρούμε αυτά που τους υποσχόμαστε και να βάζουμε όρια! Άντε να δω τι με περιμένει τώρα που θα κλέισουν τα 3...
    ΦΙΛΙΆ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλή Σαρακοστή Μάχη μου! Τι να πω...ακούω για να μαθαίνω....σε φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τα περάσαμε κι εμείς Μαχη μου!!! Επεφτε κατω η δικη μου απ' τα νευρα της κι εμενε ακινητη... μεχρι να ηρεμησει ή να γίνει το δικό της!! Υπομονή, όλα μες στο πρόγραμμα είναι. Μεγαλώνεις πολύ καλά την Ταλιμπανούλα!!!
    Φιλάκια πολλά!!!
    Υ.Γ. Πολύ όμορφη η ανακαινιση στο μπλογκοσπιτάκι σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. εισαι υπεροχη μανούλα Μάχη μου και μην ξεχνάς ότι συντομα θα λες και συ όπως όλες μας αυτό το 2-3 είναι δυσκολο που δεν μπορει να εκφρασει τα θέλω της που δεν έχει άισθηση του κινδύνου αλλα και πάλι θα αναπολείς τις μοναδικές αγκαλιές και της τρυφεράδες αυτής της ηλικίας συνεχισε είσαι υπέροχη σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...