23.1.13

Η ''τιμωρία'' και η μαιευτική του Σωκράτη!

Από το σχολείο ακόμα θυμάμαι που μας έλεγαν οι φιλόλογοι ότι δεν είναι ωραίο να αρχίζεις ένα κείμενο με αρνητική πρόταση, αλλά σαν πνεύμα αντιλογίας (=στριμάδι) που είμαι, εγώ σήμερα έτσι θα αρχίσω:

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΙΑ!

Δεν είναι ότι δεν το θεωρώ σωστό. Για την ακρίβεια δεν έχω αποφασίσει αν είναι σωστό ή όχι. Και όταν λέμε ''τιμωρία'' τι ακριβώς εννοούμε? Γιατί αυτή η λέξη χωρά πολλές ερμηνείες: από τον αποκρουστικό και κατακριτέο -για μένα- ξυλοδαρμό, μέχρι την στέρηση μικρών χαρών για τα αγγελούδια μας σε α ν τ ι π ο ι να για την ''κακή'' συμπεριφορά τους!

Δεν θα αναλύσω εδώ και τώρα, τι είναι για μένα ''τιμωρία'' και αν είμαι υπέρ ή κατά, γιατί πολύ απλά το ψάχνω ακόμα. Για τον λόγο αυτό και δεν βάζω το παιδί μου τιμωρία. Δεν μπορώ να εφαρμόσω κάτι στο αγγελούδι μου που δεν έχω αποφασίσει αν είναι εποικοδομητικό με κάποιο τρόπο. Το σίγουρο για μένα είναι ότι τα παιδιά θέλουν όρια, όχι τόσο και μόνο για να πειθαρχούν όσο για να αισθάνονται τα ίδια ασφαλή. 

Μέχρι στιγμής δεν έχουν υπάρξει πολλές φορές που να ξέφυγε η ταλιμπανούλα από αυτά τα όρια και να πρέπει με κάποιο τρόπο να την συνετίσω. Ίσως και γι αυτό δεν έχω εντρυφήσει ακόμα πάνω στο θέμα ''τιμωρία''. 

Όσο μεγαλώνει όμως υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι αρχίζει να ''ξεφεύγει''. Αν σε όλο αυτό , προσθέσουμε και το γεγονός ότι είναι -όχι απλά μοναχοπαίδι- αλλά και το μόνο μωρό σε μια οικογενειακή πολυκατοικία, καταλαβαίνετε ότι, ναι!, είναι και κακομαθημένη! Που σημαίνει ότι πρέπει να είμαι διπλά προσεκτική.

Τις προάλλες λοιπόν και ενώ καθόμασταν όλοι στο σαλόνι μας και ενώ από ώρα είχε γκρίνια του τύπου ''θέλω να γίνεται το δικό μου και η μαμά αδιαφορεί και δεν μου κάνει όλα τα χατήρια'', άρχισε με πείσμα και έντονα νεύρα να χτυπάει τα χέρια της πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Όσοι με διαβάζετε θα έχετε δει ότι το τραπεζάκι του σαλονιού μας είναι τετράγωνο με δυο προθήκες διαγώνια που καλύπτονται από τζάμι!!! Διόλου ακίνδυνο δηλαδή!!!! Το ταλιμπανούλι λοιπόν μέσα στα νεύρα και στην γκρίνια και δια ασήμαντον αφορμή που λένε, έχει πέσει και κοπανιέται πάνω στο τζάμι του τραπεζιού! Και εκείνη ακριβώς την ώρα νιώθω να με κατακλύζει από την μια κρύος ιδρώτας στη σκέψη ότι μπορεί να σπάσει το τζάμι και να κατακρεουργήσει τα χέρια της, και από την άλλη ένας διακαής πόθος να της ρίξω δυο στον πωπό της κακομαθημένης! 


Αντ' αυτών, σαν τέρας ψυχραιμίας (που συνήθως δεν είμαι), την αρπάζω αγκαλιά και την πηγαίνω στο δωμάτιο της. Εκεί -και ενώ μέσα μου έβραζα αλλά με ηρεμότατη φωνή- της είπα ότι ενώ είναι καλό παιδί (έχουμε διαβάζει και αυτά τα καταραμένα τα άρθρα που λένε ότι ακόμα και τα αρνητικά πρέπει να παρουσιάζονται στο παιδί με θετικό τρόπο, και άντε πάνω σε αυτή τη ψυχολογία να βρεις τις σωστές λέξεις), ενώ λοιπόν είναι καλό παιδί, το να κοπανάει τα χέρια της πάνω στο τραπεζάκι δεν είναι κάτι που το κάνουν τα καλά παιδάκια και ότι επίσης -όπως έχουμε πει 1000αδες φορές- μπορεί το τζάμι να σπάσει και να κόψει τα χεράκια της και να πρέπει να πάμε στη γιατρό για τσιμ τσιμ μετά (= εμβόλιο που το έχει από τα πιο φοβιστικά της!)

Της είπα λοιπόν ότι θα κάτσει στο δωμάτιο της μέχρι να ηρεμήσει και μετά μπορεί να έρθει στο σαλόνι που ήμουν και εγώ. Επί μισή ώρα το σκασμένο το ρώταγα φωνάζοντας από το σαλόνι: ''έγινε καλό παιδάκι η Τένια?'' (το ''Τένια'' για την ιστορία είναι δική της σύντμηση του Κατερίνα, και μάλιστα το υποστηρίζει παθιασμένα, δηλαδή την φωνάζουμε με το βαπτιστικό της και αυτή απαντάει όλο νεύρα ''Τένια''...ασχολίαστο!). Επί μισή ώρα απαντούσε ''ΟΧΙ'' το σκασμένο! Τέτοιο πείσμα! Τελικά και ενώ μάλλον εγώ μέσα μου στεναχωριόμουν περισσότερο, αποφάσισε κάποια στιγμή να απαντήσει θετικά, και να τρέξει να ρθει στο σαλόνι να πέσει στην αγκαλιά μου! (μάλλον η δική μου ανακούφιση ήταν μεγαλύτερη!)

Εκεί ξεκίνησε μια κουβέντα με βάση την μαιευτική του Σωκράτη! Άρχισα δηλαδή να την ρωτάω γιατί χτύπαγε τα χεράκια της στο τραπέζι και γιατί νομίζει ότι η μαμά την έβαλε στο δωμάτιο της και γιατί είναι επικίνδυνο να χτυπάει τα χεράκια της στο τραπέζι. Σίγουρα θα αναρωτιέστε: ''τι συζητάει η τρελή με 23 μηνών παιδί'', αυτή ήταν και η αρχική δική μου σκέψη, έλα όμως που η ταλιμπανούλα με διέψευσε πανηγυρικά! Όχι μόνο απαντούσε σε όλα όσα την ρώταγα αλλά φάνηκε πεντακάθαρα ότι είχε καταλάβει πολύ καλά και γιατί πήγε στο δωμάτιο της και γιατί δεν πρέπει να χτυπάμε τα χέρια στο τραπέζι γενικά αλλά και ειδικά πάνω στα τζαμάκια!


Δυο μέρες αργότερα, όπως καθόμασταν και βλέπαμε μπι μπι (=dvd) άφησε με περίσσεια δύναμη το ποτήρι με το νερό της πάνω στο τζάμι. Με το που την κοίταξα άρχισε μόνη της το παραλήρημα: ''Τένια χτυπάει τζάμι κακό, σπάσει, πονάει χεράκι, τσιμ'' (εντάξει στο συντακτικό θέλουμε δουλειά ακόμη!)

Η ουσία είναι ότι φαίνεται να το έπιασε το νόημα!
Τώρα δεν ξέρω τι συνετέλεσε περισσότερο σε αυτό: η παραμονή στο δωμάτιο της (δηλαδή αυτό που εγώ λέω ''τιμωρία'') ή ο μετέπειτα διάλογός μας!

Πάντως αυτό με την τιμωρία ακόμα δεν μου κάθεται καλά....
Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας γι αυτό!





23 σχόλια:

  1. Καλημέρα Μαχούλα. Τελικά μου κόλλησε όλο Μαχούλα σε λέω:) Ενδιαφέρον θέμα θίγεις. Νομίζω ότι καλά το χειρίστηκες. Αν και δεν έχεις αποφασίσει ακόμα όπως λες η τιμωρία έπιασε στην Τένια σου. Γενικά είμαι υπέρ της συζήτησης, πράγμα που έκανες, όμως επειδή άνθρωπος είμαι δεν θα ισχυριστώ την ιδανική μαμά λέγοντας ότι μόνο αυτό κάνω. Ναι, έχω βάλει τιμωρία, ναι επίσης έχω βάλει και τις φωνές (οι οποίες έχουν φτάσει μέχρι το Σύνταγμα). Η αλήθεια είναι ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό και κάθε στιγμή δεν είναι ίδια. Στον μικρό μου δεν πιάνουν ιδιαίτερα οι φωνές, μάλλον τον εξαγριώνουν περισσότερο, όμως ούτε και η τιμωρία έχει το δικό σου αποτέλεσμα. Πιο πολύ η συζήτηση όπως είπα πιάνει. Τα κορίτσια πια έχουν μεγαλώσει, μόνο συζήτηση πλέον. Θέλει υπομονή και μεγάλες αντοχές ο καλός χειρισμός και τον τελευταίο καιρό οι γονείς δεν τα έχουν. Και αυτό είναι και κάτι που αντιμετωπίζω και στον παιδότοπο που εργάζομαι. Έχω δει απίθανες καταστάσεις και καλές και κακές....Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαχα για εμάς το dvd είναι ντι ντι.
    Και πάρτε το απόφαση, το παιδί σας έχει καλλιτεχνική φύση και είναι Τένια, τέλος!
    Για τα υπόλοιπα τι να σου πω. Το μόνο που έχω μάθει εγώ μια πενταετία που είμαι μαμά, είναι ότι πρέπει να έχω ΑΠΕΙΡΗ υπομονή και να μην ανεβαίνει απότομα ο τόνος της φωνής (όσο κι αν θέλω να ουρλιάξω κάποιες φορές...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα, έχοντας 3 παιδιά και τιμωρίες έχω ρίξει (εχουμε μια γωνιά που τη λέμε σκεφτούλη για να σκέφτονται τι κάνανε), και αγριοφωνάρες εχω πατήσει και με ντροπή παραδέχομαι οτι στον πισινό τους δεν είναι άχνωστο το μπερντακι. Δε θέλω να ξαναρίξω ξύλο, τις φωνές τις θεωρώ ισάξια μορφή βίας, αλλά νομίζω οτι δεν είναι κακό τις στιγμές που το παιδί παραλογίζεται να κάνει ένα ταιμ αουτ. Συνήθως λένε όσο χρονών είναι, τόσα λεπτά και η τιμωρία. Και είναι πολύ σημαντικό να συζητάς και να εξηγείς, όπως και έκανες. Θέλω όμως να παρατηρήσω κάτι, χωρίς παρεξήγηση. Την ρώταγες "έγινε καλό παιδί;" δηλαδή πρίν ήταν κακό παιδί; Πολλές φορές είναι δύσκολο αλλά προσπάθησε να περιγράφεις την πράξη ώς κακιά και όχι το παιδί. Δηλ αντι "τα καλά παιδάκια δεν..." πες "αυτο που κάνεις τώρα δεν είναι σωστό κτλ". Δεν σου κάνω την έξυπνη, έχω κάνει άπειρα λάθη, σου το λέω πραγματικά καλοπροαίρετα γιατι βλέπω οτι σε ενδιαφέρει και το ψάχνεις το πράμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δικιο εχεις
      ενω σκεφτηκα οτι δεν πρεπει να της το πω αρνητικα δηλαδη ''εισαι κακο παιδι''δεν σκεφτηκα αυτο που λες οτι δηλαδη ''εγινες καλο παιδι τωρα αρα πριν ησουν κακο''
      δεν με πειραζει να μου λετε γνωμες, τις φιλτραρω και οπου συμφωνω διορθωνομαι
      αλλωστε ειπαμε νεα μαμα, πελαγωμενη, ψαχνει...

      Διαγραφή
  4. Άσε Μάχη μου..όλες τα ίδια κάνουμε και σκεφτόμαστε...Κι εγώ δεν θέλω να τον χτυπάω-αν και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι να του δωσω καμιά στον κώλο- και δεν τον έχω χτυπήσει ποτέ.. Όμως τι περίεργο πράγμα που το πρώτο που σκεφτόμαστε είναι το ξύλο..Κι εγω επίσης αποφεύγω τα "καλά-κακά" παιδιά - αν και καμία φορά μου ξεφεύγουν (θα μάθω όμως που θα πάει..).Βέβαια οι γιαγιάδες του τα λένε..αλλά..τελοσπάντων.Εγώ πάντως τιμωρία τον βάζω στο κρεββάτι του..Έχει τα κάγκελα ακόμη και δεν μπορεί να βγει..Κυρίως όμως τον βάζω όταν αρχίζει και τσιρίζει και χτυπιέται επειδή δεν τον αφήνω να κάνει κάτι ή δεν του δίνω αυτό που θέλει..Τον βάζω λοιπόν μέσα κια του λέω οτι μολις ηρεμήσει θα τον πάρω..Και ηρεμεί...Που θα πάει θα μεγαλώσει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα κορίτσια! Φλέγον το ζήτημα και πραγματικά με προβληματίζει καθημερινά.. Εγώ εφαρμόζω το σύστημα της Ελπίδας, αλλά μπορώ να πω οτι τον τελευταίο μήνα μου έφερε αρνητικά αποτελέσματα.. δεν θέλει να ξανακοιμηθεί στο κρεββάτι του επειδή το έχει συνδυάσει με την "τιμωρία" που αποφεύγουμε να την λεμε έτσι.. την λέμε ταιμ αουτ, αλλά για το παιδί το ίδιο είναι.. Δεν τον έχουμε χτυπήσει ποτέ, αν και του χω βάλει κανα 2 φορές τις φωνές..Βέβαια αυτό τον πείσμωσε περισσότερο...οπότε πάλι δεν έπιασε... Γενικά και εγώ δεν είμαι υπέρ της τιμωρίας, αλλά όντας μοναχοπαίδι ομολογώ οτι μου έχει πάρει λίγο τον αέρα... Νεα μαμά, πελαγωμένη, ψάχνει και εγώ Μάχη μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γεια σου Μάχη! Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάρτησή σου. Τα παιδιά μπορεί ν΄αρχίσουν να κλαίνε και να φωνάζουν, αλλά ο μόνος τρόπος για να μάθουν τι είναι σωστό και τι λάθος είναι ο διάλογος.
    Υπομονή και συζήτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θέμα υψίστης σημασίας το σημερινό σου Μαχουλίτα! Μπράβο σου για την ηρεμία που επέδειξες και χειρίστηκες την κατάσταση χωρίς φωνές. Πιστεύω ότι η πιό σωστή αντιμετώπιση είναι η συζήτηση. Για κάθε ηλικία. Ακόμα και της Τένιας σου (χα χα χα), όσο κι αν φαίνεται μικρούλα, ξέρεις ότι τα καταλαβαίνει όλα και ακόμα περισσότερα! Όταν τους μιλάμε εμείς ήρεμα κ λογικά, ηρεμούν κι αυτά και το κυριότερο μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν κ εκείνα τις καταστάσεις με ηρεμία. Γίνονται καλύτεροι κατά την ενηλικίωσή τους. Όχι βέβαια οτι δεν υπάρχουν φορές που δεν ξεφεύγουν τα πράγματα και χρειάζεται να εφαρμοστεί τιμωρία. Έχουν πέσει κ κατι ξυλίτσεσ σε πωπό, δεν το κρυβω. Κυρίως όμως κόβουμε κάποια προνόμια όπως γλυκάκι, dvd, κούνιες, επίσκεψη σε φίλο/η. Έχω διαβάσει όμως ότι και αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Κάθε παιδί ειναι διαφορετικό και κάθε περίπωση ξεχωριστή. Δύσκολη η ζωή ενός γονέα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μαχούλα μου γλυκιά, εξαιρετικό το άρθρο σου! Έχει όλη τη σοβαρότητα που απαιτεί το θέμα που θίγεις αλλά η εξιστόρηση του συμβάντος με την κορούλα σου, δίνει αυτή την ξεχωριστή πικάντικη νότα που με έκανε αρκετές φορές να χαμογελάσω :)

    Στο θέμα μας τώρα. Το θέμα της τιμωρίας με έχει απασχολήσει και εμένα πολύ. Μέχρι στιγμής δεν έχει χρειαστεί να την εφαρμόσω βέβαια. Προσπάθω με λογάκια να της εξηγήσω ότι αυτό που κάνει δεν είναι καλό κλπ κλπ kαι μέχρι στιγμής πιάνει (εύχομαι να συνεχίσει να είναι τόσο υπάκουη και στο μέλλον).

    Αν όμως χρειαστεί, θα την εφαρμόσω την τιμωρία με το χαλάκι (χαχαχα). Γιατί πρέπει να καταλάβει ότι υπάρχουν και κάποια όρια. Χέρι πάνω της δε θα απλώσω ποτέ όμως. Ούτε στον αφράτο ποπούλη της. Χαχαχα!

    Ματς μουτς x

    P.S. Επειδή δεν ξέρω αν το είδες, σου απάντησα στο πρωινό σου σχόλιο - βλ. εδώ:
    http://my-lovable-baby.blogspot.gr/2013/01/emotions-thoughts-my-lovable-baby_22.html#comment-form

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Γειά σου μικρή και τριανταφυλλένια.Και μόνο που αναρωτιέσαι και ψάχνεις την καλύερη δυνατή λύση για εσάς είναι δείγμα του πόσο γενναία και ουσιώδης μαμά θέλεις να είσαι για το Ταλιμπανάκι που έχεις για παιδί!
    Το θέμα της τιμωρίας είναι μεγάλο...ή εξαιρετικά μικρό και απλό.
    Ναι έχω βάλει τιμωρία τα παιδιά μου και εξακολουθούν να τιμωρούνται αν ξεπεράσουν τα όρια που έχουμε θέσει ως οικογένεια.Τώρα το τι σημαίνει τιμωρία για τον καθένα είναι άλλο πράγμα.Οι λέξεις έχουν μια σχετικότητα. Για εμάς είναι η συνέπεια μιας πράξης. Θεωρούμε οτι είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι οι πράξεις ή οι λέξεις ή οι αποφάσεις τους, έχουν συνέπειες. Θετικές ή αρνητικές. Φροντίζουμε να θυμόμαστε τις θετικές και να αναλαμβάνουμε τις αρνητικές...Απλά!!

    Ομως τελικά όλα μπορεί να είναι σχετικά καθώς, ο καθένας ξέρει το παιδί του καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Και βέβαια καθως μιλάμε για ανθρώπους δεν είναι πάντα αναμενόμενο το αποτέλεσμα...έσω έτοιμη! Είναι μαγικός ο τρόπος που μας ξαφνιάζουν! Ξέρεις τον τρόπο...είναι μέσα σου! Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μη όντως μαμά, δεν μπορώ να σου εκφέρω γνώμη σαν τις πιο πάνω...
    Είμαι όμως μοναχοπαίδι... Και μάλιστα το πιο μικρό παιδί κ' από το ένα σόι κ' από το άλλο...
    Ποτέ μου δεν μπήκα "τιμωρία" κ' ποτέ μου δεν έφαγα ούτε ένα τόσο δα χαστουκάκι...
    Πάντα ήμουν αυτό που λέμε "καλό" παιδί (στην πορεία έγινα... στιμάδι!) αλλά όσες φορές έκανα κάτι που "δεν ήταν σωστό" πήγαινα κ' κλεινόμουν εθελοντικά στο δωμάτιό μου...
    Καταλάβαινα πως αν πχ έσπαγα ένα πιάτο στην κουζίνα ή ένα λουλούδι στην αυλή, αυτό δεν ήταν σωστό...
    Και προτιμούσα να μείνω στο δωμάτιό μου, μέχρι "να μου περάσει" (η στεναχώρια, το κλάμα κτλ) κ' μετά έβγαινα έξω κ' ζητούσα συγνώμη (κι ας μην είχε θεωρήσει κανένας άλλος τη ζημιά μου ως κάτι σημαντικό...)
    Θέλω να καταλήξω στο ότι οι γονείς μου είναι άνθρωποι που συζητούσαν μαζί μου...
    Το ότι δεν είσαι άνθρωπος της υπομονής κ' παρ' όλ' αυτά βρήκες τη δύναμη να της μιλήσεις κ' να της δώσεις να καταλάβει... Ε, αυτό λέει πολλά...
    Παιδί είναι... Θα χρειαστεί να επαναλάβεις την διαδικασία... Ίσως όχι για το τζάμι του τραπεζιού... Για κάτι άλλο...
    Πάντα να καταφέρνεις να βρίσκεις τη δύναμη να της μιλάς!!!
    Τα φιλιά μας!!! (Και στην... Τένια!!!)
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη ΟΝΤΑΣ μαμά, εννοούσα!!! Πηγαίνω στο... δωμάτιό μου!!!
      ;-)

      Διαγραφή
  11. Καλησπέρα (και ας άργησα!). Τι να πω και εγώ...δεν είμαι μαμά (ακόμη) και με φοβίζουν αρκετές φορές ποικίλες σκέψεις για την ευθύνη του να διαπαιδαγωγήσεις το παιδί σου. Τα λες παραπάνω από καλά αλλά πιθανόν να μην υπάρχει manual και αυτό που νιώθει και κάνει η μάνα να είναι το σωστό. Τι να πω,ακούω και εγώ τις υπόλοιπες να μαθαίνω....σιγά, σιγά. Καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. αχ, ούτε και γω είμαι μαμά.. πιστεύω όμως στα όρια που πρέπει να θέτει ο κάθε γονιός, αλλά και στο διάλογο.. ήταν πολύ όμορφο που της μίλησες και της εξήγησες το κάθε τι! νομίζω χρειάζεται υπομονή από τους γονείς να μάθουν τα παιδιά τους να συμπεριφέρονται σωστά. όμως το να τους μιλάς νομίζω είναι το καλύτερο! φιλάκια πολλά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μάχη μου για μένα η αγάπη του γονιού προς το παιδί πρέπει να είναι "σκληρή" αγάπη.Τονίζω το σκληρή χωρίς όμως να θέλω να παρεξηγηθώ από κάποιους.Εννοώ αυστηρή αγάπη με ξεκάθαρα όρια και κανόνες.Δεν αναφέρομαι βέβαια σε αδυσώπητους γονείς "τιμωρούς" - πως θα μπορούσα άλλωστε όταν αναφερόμαστε σε αθώες,αγνές ψυχούλες όπως τα παιδιά μας - αλλά σε γονείς που δεν "πέφτουν" εύκολα από κλάματα,πείσματα και παραπονιάρικα μουτράκια.Γονείς που όταν πρόκειται να δείξουν το καλό από το κακό δεν είναι εναλλακτικοί αλλά ξεκάθαροι,γονείς που ακολουθούν οι ίδιοι πρώτοι τους κανόνες του σπιτιού,εμπνέοντας τα παιδιά τους να κάνουν το ίδιο.Γονείς που ξέρουν να συγχωρούν αγκαλιάζοντας και μιλώντας με τρυφερότητα τα παιδιά τους,δείχνοντας τους το σωστό από το λάθος.Γονείς οπλισμένοι με τεράστια υπομονή και επιμονή ενισχύοντας τον δημιουργικό διάλογο.Όταν θα φτάσω σε σημείο λοιπόν να προσεγγίσω αυτό το πρότυπο γονέα νομίζω ότι η λέξη τιμωρία για μένα θα είναι έννοια μιας προϊστορικής κοινωνίας.Ως τότε όμως προσπαθώ να ρουφάω το παιδί μου και να μαθαίνω και εγώ η ίδια μαζί μ'αυτό.Τα φιλιά μου σε σένα και στην Τένια!(Τέλειο το βρίσκω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δεν ξέρω τι να πω σε σχέση με το θέμα τιμωρία! Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα εγώ σε κάθε περίπτωση!! Πιστεύω πως θα έκανα κάτι παρόμοιο, δηλαδή να ηρεμήσει μόνο του το παιδί σε ξεχωριστό δωμάτιο! Πολύ χάρηκα όταν διάβασα πως μετά το συζητήσατε και καταλάβαινε τι της έλεγες και τι έκανε που άξιζε τιμωρίας! Για μένα η συζήτηση είναι πολύ σπουδαία. Ακόμη κι όταν το παιδί είναι τόσο μικρό. Πιστεύω θα τη βρεις τη λύση. Υπομονή μόνο να έχεις γιατί αν κακομάθει από τόσο μικρούλα θα είναι όλο και πιο δύσκολο όταν της χαλάνε τα χατίρια (γνώμη μου πάντα)!
    Φιλάκια!!!!
    Υ.Γ. Πολύ μου αρέσει που από τόσο μικρή διάλεξε το όνομά της!!! Ωραίο το Τένια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αυτό δεν είναι ακρίβως τιμώρία. Για να μην νιώθεις άσχημα. Εσύ δεν νιωθεις την ανάγκη να μέινεις μόνη σου όταν θυμώνεις; Γι αυτο δεν ερχόταν. Και μένα που είναι ελάχιστα μεγαλύτερος τον τελευταιο καιρό όταν θυμώνει κατεβάζει μούρη, μου την λέει και μετα πάει σε άλλο δωμάτιο.Με τιμώρει εκέινος και καλά. Προχτές μισή ώρα εκλαιγε έλεγε κακός μαμα και θελω μαμαμελα (καραμέλα). Και δεν δέχεται εκείνη την ώρα να του μιλήσω. Αφού ηρεμήσει ερχεται αγκαλίτσα!
    Υπομονή. Θα δεις και άλλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πωπω, όσα λες πόσο με προβληματίζουν κι εμένα καθημερινά. Ναι, και σε μένα έχει τύχει να χρειαστεί να την βάλω τιμωρία (2-3) στο κρεβάτι της (πράγμα που κανονικά δεν κάνει για να μην το συνδυάσουν με κάτι αρνητικό). Ωστόσο η άτιμη καταλάβαινε αμέσως (τώρα είναι 18 μηνών και αυτά έγιναν πριν κανά δυο-τρεις μήνες) ό,τι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό, ηρεμούσε σχεδόν (την άφηνα σχεδόν για ένα με δύο λεπτά) αμέσως και αφού εξηγούσαμε τους λόγους που την είχαμε βάλει στο κρεβάτι, μας φιλούσε, μας χάιδευε και όλα μέλι γάλα. Και ξέρεις κάτι, έχει να κάνει κάτι που να σηκώνει τιμωρία (όπως να μας χτυπήσει ή να σέρνεται στα πατώματα και να χτυπιέται) πριν από τα χριστούγεννα... μεγαλώνει, συνειδητοποιεί τα όριά της. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ακούει πλέον πολύ περισσότερο. Σύμπτωση ή όχι, ανακουφίζομαι που δεν χρειάζεται να λάβω πιο δραστικά μέτρα. Ουφ!!! Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Καλημέρα Μαχούλα!!!
    Το θέμα τιμωρία εμένα μπορεί να μην με έχει απασχολήσει ακόμα σαν μαμά, το βρήκα όμως μπροστά μου πολλές φορές φέτος σαν δασκάλα! Και πίστεψέ με, ο πειρασμός να αρχίσω να φωνάζω, να πάρω τους δύο ταραξίες και να τους βάλω τον καθένα τιμωρία σε μια γωνιά ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ! Μιλάμε για τρελό τεστ υπομονής... Κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές, λοιπόν, σκεφτόμουν τι έπρεπε να κάνω.. Να λειτουργήσω με την τακτική της αμοιβής και τιμωρίας; Δηλαδή, κάτσε καλά και θα σου δώσω μια καραμέλα ή αν δεν κάτσεις καλά δε θα βγεις διάλειμμα; Και πάνω στο ζόρι μου είχα την τύχη να με επιβλέπει ένας εξαιρετικός άνθρωπος, μία δασκάλα με Δ κεφαλαίο, που ήταν υπεύθυνη για την πρακτική μου! Αυτό που συνεχώς μας έλεγε, λοιπόν, ήταν ότι αυτές οι συμπεριφοριστικές τεχνικές, όσο δελεαστικές και αν μοιάζουν, δεν πιάνουν! Είναι βραχυπρόθεσμα τα αποτελέσματά τους και μάλιστα η σύγχρονη παιδαγωγική διαφωνεί κάθετα με το συμπεριφορισμό (οι αμοιβές- τιμωρίες που έλεγα). Το παιδί χρειάζεται κίνητρα εσωτερικά, όχι εξωτερικά!
    Σκέψου κυρίως το γιατί χτυπούσε εκείνη την ώρα το τραπέζι η Κατερίνα; Μήπως στην πραγματικότητα ήθελε να σου τραβήξει την προσοχή;
    Εγώ πιστεύω πως η κουβέντα βοηθά πολύ σε τέτοιες περιπτώσεις! Πολλή πολλή συζήτηση με το παιδί και να προσπαθείς έμμεσα να του περάσεις αυτά που θέλεις (πχ. με ένα παραμύθι για ένα άτακτο παιδάκι). Από την ελάχιστη εμπειρία μου νομίζω ότι πιάνει!
    Βέβαια, ας μην το παίξω και φιλόσοφος. Είναι στιγμές που τα νεύρα χτυπάνε κόκκινο, και με το ζόρι κρατιέσαι! Άνθρωποι είμαστε και θα κάνουμε και λάθη... Μια τιμωρία δεν θα της κάνει και κακό, απλώς να μην το κάνεις συστηματικά.. Κοίταξε να αποφεύγεις τέτοιες πρακτικές όσο μπορείς..
    Αυτά τα λίγα από μένα...
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Σας διαβασα ολες με περισσεια προσοχη και πολυ ενδιαφερον! η αληθεια ειναι οτι αρχικα ειχα μπερδευτει πολυ. Η υποθεση της τιμωριας ειναι κατι αντιστοιχο με το co sleeping, οσο διαβαζεις τοσες μελετες θα βρεις υπερ και αλλες τοσες κατα. Μονο που εκει ενστικτωδως ισως, ήξερα από την αρχη ότι ήθελα το παιδι μαζι μου, διπλα μου και ευτυχως συμφωνουσε και ο αντρας μου σε αυτο!
    Στο θεμα της τιμωριας τωρα, η αληθεια ειναι οτι δεν ειναι στη φυση μου, ισως επειδη εγω δεν το γνωρισα σαν παιδι απο τους γονεις μου, ίσως γι αυτο και να μην ειναι στην κουλτουρα μου. Δεν θελω να τιμωρω το παιδι μου, ουτε σωματικα ουτε λεκτικα ουτε με την μορφη ''κατσε στη γωνια κοιταζονταςα τον τοιχο για 2 λεπτα στα 2 σου, για 3 στα τρια σου χρονια κλπ''
    Απο την αλλη, αυτο που θελω ουσιαστικα και που ξεκαθαριστηκε μεσα μου διαβαζοντας την απαντηση της Κατερινας απο τους αγαπημενους ΚαΠα, ειναι οτι θέλω: α) το παιδι μου να μαθει βιωματικα και σιγα σιγα να ξεχωριζει το καλο απο το κακο, και β)να αναγνωριζει ότι καθε πραξη του στη ζωη θα εχει εναν αντικτυπο, μια συνέπεια οπως λεει και η Κατερινα. Συμφωνω με το Αθηνουλι μου και τα οσα πολυ επιστημονικα εξεθεσε περι συμπεριφορισμου και περι αξιας του διαλογου, πρέπει ομως να αναγνωρισουμε οτι ο διαλογος γινεται σε δευτερο πλανο, δεν μπορει να γινει εκεινη την στιγμη που παιδι και γονιος ειναι εκτος οριων (ειτε ο ενας ειτε και οι δυο).
    Επομενως, συνεχιζω να ψαχνω την καταλληλη συμπεριφορα για τον δικο μας συνδυασμο μαμας-κορης και μεχρι να βρω τι γινεται ξερω οτι σε αναλογη περιπτωση θα πρεπει να μετραω μεχρι το δεκα για να συγκρατουμαι, και οταν ηρεμουμε να μιλαω με το παιδι, απο τωρα, και ας φανταζει νωρις, τουλαχιστον ετσι θα χτιστουν καποιες βασεις για το μελλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. "Τένια χτυπάει τζάμι κακό...." Αχαχαχαχα... λιώνω... Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που το αντιμετώπισες Μάχη μου όλο αυτό... Αν και δεν ήταν "τιμωρία" με την ακριβή σημασία! Από ότι έχω διαβάσει, το παιδί πρέπει να μαθαίνει τις συνέπειες τον πράξεών του, αλλά αυτό θα γίνει κυρίως μακροπρόθεσμα! Ο διάλογος είναι το παν εννοείται! Προσωπικά, δεν στρέφομαι σε τιμωρίες του τύπου "Δεν θα κάνεις το τάδε, για τιμωρία", από την αρχή είχα δει ότι με τα λόγια καταλάβαινε!
    Βέβαια κάθε παιδί έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, οπότε μάλλον κάθε Μαμά δεν έχει παρά να ακούσει την καρδιά της! Δεν υπάρχει συνταγή σ' αυτο! Εμπρός λοιπόν να μεγαλώσεις την Ταλιμπανούλα σου, νιώθοντας τη χημεία μεταξύ σας και όλα καλά θα πάνε! ♥
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Κι εγώ νομίζω ότι πολύ καλά το χειρίστηκες! Είναι τόσο δύσκολο αυτό το θέμα.. κι εγώ πολλές φορές μετανοιώνω που φωνάζω και αμέσως κατεβάζω τον τόνο της φωνής μου και προσπαθώ να κάνω διάλογο. Η υπομονή μάλλον είναι το κλειδί και ο διάλογος. Και όπως λες, να προσπαθούμε να μετρήσουμε ως το 10 πρώτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Γειά σας και από μένα . Το θέμα πολύ ενδιαφέρον , όπως και οι απόψεις των προλαλησάντων. Καλή μου μαμά της ταλιμπανούλας , πιστεύω ότι λειτούργησες με τον καλύτερο τρόπο. Πάντοτε πρέπει να συζητάμε με τα παιδάκια όσο μικρά και αν είναι , αντιλαμβάνονται περισσότερα απο όσα νομίζουμε.
    Βέβαια το κάθε παιδάκι είναι ξεχωριστή προσωπικότητα , άρα η μαμά γνωρίζει το παιδί και αποφασίζει ποιά τιμωριούλα θα εφαρμόσει. Τα κορίτσια μου έχουν μεγαλώσει πλέον , όμως αυτό τον τύπο τιμωρίας είχα υιοθετήσει και πολύ πολύ διάλογο. Είναι αναγκαίο να γνωρίζει το παιδί γιατί γίνεται το κάθε τι . Εν κατακλείδι ο διάλογος έχει θαυμαστά αποτελέσματα και κρίνω εξ ιδίων που με τα κορίτσια μου έχουμε σχέση ατέλειωτης αγάπης , εμπιστοσύνης . Είμαι σίγουρη ότι θα τα πας περίφημα με το αγαπημένο σου κοριτσάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...