24.9.12

Super Girl...

Είναι από εκείνες τις μέρες που όλα μοιάζουν βουνό. Ακόμα και το τόσο δα μικρό, το τόσο τοσοδούλι, παίρνει γιγαντόσωμες διαστάσεις και όλα μαζί σωρευτικά απλά σε βάζουν στόχο. Ή έτσι νομίζεις. Ή έτσι τελικά είναι!

Και θέλεις να βγεις και να ουρλιάξεις ENOUGH IS ENOUGH.
Αλλά δεν το κάνεις. Δεν ξέρεις γιατί, απλά δεν το κάνεις. Γιατί είσαι πολιτισμένο ον ίσως, γιατί έχεις αυτοκυριαρχία, γιατί δεν είναι πρέπον.... Ποιος ξέρει γιατί; απλά δεν το κάνεις να λυτρωθείς... 

Απλά συνεχίζεις.

Και τρέχεις.

Τρέχεις πίσω από την ουρά σου ευελπιστώντας ότι θα μαζέψεις τα αμάζευτα, θα σώσεις τα άσωστα! Γιατί είσαι γυναίκα και σαν γυναίκα είσαι και SUPER GIRL και τα προλαβαίνεις όλα. Και επειδή τα προλαβαίνεις όλα έχεις φορτωθεί και ένα κάρο ρόλους. Και συνήθως είσαι καλή σε όλους. Μέχρι που έρχονται κάτι τέτοιες μέρες που το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου. Και βλέπεις τα ποτήρια όλων των ρόλων σου μισοάδεια.... ενίοτε και εντελώς άδεια!

Είσαι γυναίκα. Αλλά δεν θυμάσαι από πότε έχεις να πας ένα κομμωτήριο, να πιείς έναν καφε με μια φίλη, να αγοράσεις κάτι όμορφο για τον εαυτό σου. Και αυτή είναι η θετική εκδοχή! Γιατί υπάρχει και η άλλη: 
ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ! 
και να αισθάνεσαι ντροπή που θυμάσαι, γιατί πολύ απλά η μνήμη εστιάζει στο πόσο καιρό έχεις ΠΑΨΕΙ να είσαι γυναίκα!

Είσαι επίσης εργαζόμενη! Ω ναι! Και τρέχεις να προλάβεις. Να προλάβεις ημερομηνίες, ραντεβού, παρουσιάσεις. Και ενώ τρέχεις και δεν φτάνεις, τσουπ η μνήμη που λέγαμε, σκάει σαν βόμβα για να σου θυμίσει ότι σου ξέφυγε εκείνο το deadline το τόσο σημαντικό, ότι δεν έκανες επαλήθευση σε εκείνη την έρευνα, ότι δεν τσέκαρες εκείνα τα στατιστικά! 

Είσαι και νοικοκυρά! και τώρα με την κρίση είσαι η μοναδική νοικοκυρά στο σπιτικό σου, που τις περισσότερες φορές σε βλέπει για ελάχιστες ώρες της ημέρας που αν αφαιρέσεις και αυτές του ύπνου γίνονται ακόμα πιο ελάχιστες! Για βοήθεια επί πληρωμή ούτε λόγος. Που να φτάσουν τα μισθά τα κουτσουρεμένα. Και κάνεις ότι μπορείς, ή καλύτερα ότι βλέπεις! Ναι ότι βλέπεις εσύ, όχι η πεθερά. Γιατί η πεθερά δεν έχει ούτε deadlines, ούτε κοινωνικές υποχρεώσεις, ούτε μωρά να της τραβάνε τον ποδόγυρο. Άρα βλέπει καλύτερα από σένα. Από σένα που έχεις να κοιμηθείς κανονικό 8ωρο, τουλάχιστον κάτι μήνες, που το μυαλό σου τρέχει πιο συνδυαστικά και από πρόγραμμα της access για να τα βγάλεις πέρα. Και πάλι νιώθεις ότι δεν επαρκείς. Γιατί δεν μαγειρεύεις φρέσκο φαγητό καθημερινά, γιατί δεν προλαβαίνεις να σιδερώσεις τα πάντα και οι ντάνες των ασιδέρωτων συναγωνίζονται το Έβερεστ, γιατί γιατί γιατί. Και να σου το ποτήρι το μισοάδειο και πάλι στο προσκήνιο...

Α! είσαι και μαμά! α όλα και όλα! εδώ τα πάντα είναι εντελώς γεμάτα! Ξεχειλιστά! 
Είναι? 
Προσπαθείς. Βάζεις τα δυνατά σου. Επαρκούν?
Είπαμε τα παιδιά δεν έρχονται με οδηγίες χρήσεως και εσύ δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό. Αλλά είναι αρκετός? 
Προσπαθείς να βρεις την χρυσή τομή μεταξύ άκρατης αγάπης, ατελείωτων φιλιών και γαργαλιστικών χαδιών και αυστηρότητας και διαπαιδαγώγησης χαρακτήρα. Γιατί από την μια σου λείπει το παιδί που το αφήνεις για να πας να δουλέψεις και νιώθεις και τύψεις γι αυτό, και από την άλλη δεν θέλεις να το κακομάθεις. 
Και έχεις να παίξεις και τον ρόλο του παιδαγωγού μέσα σε όλο αυτό, να ασχοληθείς με το παιδί όσο πιο ποιοτικά μπορείς γιατί για το ''ποσοτικά'' από την στιγμή που δουλεύεις, ξέρεις ότι είσαι χαμένος από χέρι. Και ξεκλέβεις χρόνο από την δουλειά, -ναι την κάνεις αυτή την ''κλοπή'' για το παιδί σου -, κατά τον πρωινό καφέ ή λίγο πριν το σχόλασμα, για να βρεις στο διαδικτυο ενασχολήσεις δημιουργικες για το παιδί και για σένα. Να περάσετε ποιοτικά έστω και τον λίγο χρόνο μαζί. 
Και όταν το πέρνει αποκαμωμενο ο ύπνος, απλά εύχεσαι να έχεις παίξει σωστά το ρολο του γονέα. Γιατί εδώ δεν είναι δουλειές και deadlines, είναι ανθρώπινοι χαρακτήρες και εσύ είσαι υπεύθυνος να τους χτίσεις και να τους εφοδιάσεις με τα καλύτερα υλικά. 

Και το κάνεις παρόλη την κούραση όλου του κόσμου, γιατί είναι η αγάπη σου πιο δυνατή! 

Και τότε σου έρχονται στο μυαλό σκηνές που αναγνωρίζεις ότι χωρίς να φταίει η αθώα ψυχή σήκωσες λίγο τα ντεσιμπελ της φωνής παραπάνω γιατί ήσουν εκνευρισμένη από την δουλειά, ή δεν έπαιξες τελικά εκείνο το παιχνίδι που τόσο ήθελε γιατί ήσουν κουρασμένη και δεν μπορούσες να σύρεις τα πόδια σου και προτίμησες να βάλεις ένα dvd για να σε αφήσει έστω και δέκα λεπτά ήσυχη...... και να σου πάλι το ποτήρι το μισοάδειο....εντελώς άδειο ίσως.

Είσαι και σύζυγος! και εδώ προσπαθείς. Να μην χαθείτε, να μην σας φάει η καθημερινότητα, να μην αλλάξει η ζωή σας σαν ζευγάρι με την έλευση του παιδιού. Και πέρα από την καθημερινότητα, και πέρα από τον ερχομό ενός παιδιού που λίγο πολύ δοκιμάζει όλα τα ζευγάρια, έχετε και οι δυο να αντιμετωπίσετε και τα άγχη που φέρνει μαζί της αυτή η κρίση. Και αγωνιάς μαζί με τον σύντροφό σου και αγχώνεσαι και απογοητεύεσαι... και βλέπεις και πάλι το ποτήρι το μισοάδειο.

Και άλλοι πολλοί ρόλοι που καλείσαι να παίξεις καθημερινά γιατί είπαμε, είσαι SUPER GIRL που λέει και το τραγούδι και τρέχεις και τρέχεις και τρέχεις............

..και έρχεται η νύχτα και όλα ηρεμούν και κάνεις απολογισμό...
..και πιθανότατα επειδή σαν ον είσαι και τελειομανής, βρίσκεις λάθη...
...και λες ότι αύριο θα τα διορθώσεις...τρέχοντας ίσως λίγο παραπάνω...αλλά θα τα διορθώσεις
Και εκεί τρως την μπούφλα! και ξαφνικά αναρωτιέσαι ''που είμαι εγώ;'' και έρχεται η καίρια αναπάντητη ερώτηση ''τι έκανα σήμερα για ΜΕΝΑ;'' 
Και γίνεται κραυγή, εσωτερική μεν, εκκωφαντική όμως!
Και δεν βρίσκεις καμια απάντηση....αλλά είπαμε:
Είσαι SUPER GIRL και αύριο θα το διορθώσεις ΚΑΙ αυτό!

...και πέφτεις για ύπνο...με την ελπίδα ....
να κοιμηθείς ένα 8ωρο γεμάτο...και ας ξέρεις ότι είναι μόνο ελπίδα....
ότι αύριο θα ναι μια καλύτερη μέρα...γιατί πριν απο σένα το είπε και η Σκάρλετ και κάτι παραπάνω θα ήξερε...
ότι δεν θα είναι μια μέρα που το σύμπαν θα συνωμοτεί εναντίον σου και όλα θα γίνουν όπως τα είπε ο Κοέλιο και όχι αντίστροφα
ότι θα τα καταφέρεις καλύτερα....γιατί είπαμε..

U  R  A  SUPER GIRL!

9 σχόλια:

  1. Τι υπέροχο κείμενο!!! Το πόσο με κάλυψες δεν περιγράφεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αν σε καλυψα διαβασε και εσυ αυτο:
    http://www.childit.gr/v2/index.php/mother/2314-i-kaliteri-mama-tou-kosmou

    μου χρειαζοταν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οκ.. το ομολογώ.. με άγχωσες...
    είναι σκέψεις που σε αυτή την φάση για μένα είναι θεωρητικές.. αναρωτιόμουν αν θα συμβούν..
    κι όταν βλέπω ότι συμβαίνουν γύρω μου, τότε με πιάνει ανησυχία... θα τα καταφέρω εγώ..
    Μα πες μου όμως αυτό που πιστεύω ακόμα...
    όσο μισοάδεια κι αν βλέπεις κάποιες φορές τα ποτήρια, οι μέρες που τα βλέπεις να ξεχειλίζουν δεν αξίζουν την υπομονή και το κουράγιο??

    Πάω να διαβάσω και το άλλο κείμενο που λες!

    [έχω και κάποια νέα για την σχολή που λέγαμε.. απλώς επειδή τρέχω στο γραφείο για να βγώ σε άδεια δεν έχω προλάβει να σου στείλω κάτι.. σε έχω όμως στο μυαλό μου]

    Πολύ καλημέρα σου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ωχ επρεπε να βαλω σημανση να μην διαβαστει απο εγκυους!
    σαφως και οι μερες που τα ποτηρια ειναι μισογεματα σου δινουν κουραγιο
    η μητροτητα ειναι μια νεα πραγματικοτητα και μια νεα προκληση
    θα υπαρξουν ολων των ειδων οι στιγμες οπως υπαρχουν και τωρα αλλωστε στη ζωη σου, μονο που τοτε θα χεις τον τελειοτερο λογο να κανεις υπομονη να περασουν οι μαυριλες
    και με μια αγκαλιτσα στο τοσοδουλικο ζεστο σωματακι η απελευθερωση ερχεται πολυ γρηγοροτερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μην αγχωνεσαι. Δεν ειναι αναγκη να τα κανεις ολα.Και οποιος καταλαβει. Εγω περασα αυτη τη διαθεση το Σαββατο. Μεχρι τη επομενη φορα απλα θα φοραμε τη στολη της supermοm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αχ, Μάχη μου! Και εγώ μία από τα ίδια αισθάνομαι ώρες ώρες.

    "Από όταν έγινα μάνα αισθάνομαι ότι αυτός ο ρόλος κυριαρχεί σε τέτοιο πρωταγωνιστικό βαθμό, που οι υπόλοιποι ρόλοι (γυναίκα, σύζυγος) στην ταινία της καθημερινότητάς μου αποκτούν ξαφνικά ρόλο κομπάρσου."

    Το παραπάνω είναι σπόσπασμα από το άρθρο: "Thoughts & emotions: Μήπως είμαστε Superman-άδες?" που είχα γράψει κάτι μήνες πριν στο blog μου.

    To άρθρο μπορείς να το βρεις εδώ:
    http://my-lovable-baby.blogspot.gr/2012/03/v-behaviorurldefaultvmlo.html

    Ας παίρνουμε η μία από την άλλη κουράγιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. το διαβασα το αρθρο σου
    μια χαρα τα λες και εσυ
    τελικα ολες το ιδιο νιωθουμε
    αλλα δεν μπορεις να κανεις και αλλιως

    κουραγιο κοριτσια
    σε ολες μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλώς σε βρήκα Μάχη μου!!! Είναι ακριβώς όπως τα γράφεις... σαν γυναίκες έχουμε πολλούς ρόλους και αυτό μας αξίζει!!! Πιστεύω πως μπορούμε να τα καταφέρουμε...σε όλα!!! Αρκεί να υπάρχει αισιοδοξία...και αγάπη!!! Φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. αχ βρε Μάχη,όπως πάντα στο μυαλό κάθε μάνας!Ρώτα κι εμάς τις παλιές.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...