Σελίδες

18.9.12

Μου ήρθε...Κουτί!

Μου αρέσουν οι Κυριακές.Τις λατρεύω στην κυριολεξία και ας έχω ένα σκασμό δουλειές.

Λατρεύω τα κυριακάτικα πρωινά. Τα λατρεύω γιατί χτίζουν οικογενειακές αναμνήσεις, θησαυρούς για την μετέπειτα ζωή.

Ωστόσο αυτή η Κυριακή είχε μια μελαγχολία. Όχι, δεν ήταν εξαιτίας του καιρού!

Ίσα ίσα που ο καιρός ήταν υπέροχος! Μου έλειψε το φθινόπωρο. Καθισμένοι από πολύ πρωί στη βεράντα με κατεβασμένες τις τέντες και το ψιλοβρόχι, με ελληνικό καφεδάκι και πρωινά εδέσματα, με την ταλιμπανούλα να παίζει πλημμυρισμένη από χαρά που είμασταν όλοι μαζί πρωί στο σπίτι και της κάναμε όλα τα χατήρια....Υπέροχες Κυριακές!

Η μελαγχολία όμως εκεί, ανένδοτη! Κάτι τα μισθά που δεν φτάνουν και δεν βγαίνουν, κάτι η ελπίδα που τρεμοσβήνει, κάτι ο φόβος που γεννά η κατάσταση που όλοι βιώνουμε... Ένιωθα ότι έπρεπε να κάνω κάτι να ξεφύγει το μυαλό. Επί ώρες σβούριζα με το σπίτι και τις οικιακές δουλειές αλλά το μυαλό δεν ξέφευγε...

Και η ταλιμπανούλα σαν να είχε καταλάβει ότι η μαμά και που γελάει και που παίζει, κάπως είναι και ήταν ήσυχη και γελαστή και έκανε τα ζουζουνιάρικα της...μέχρι και διαφορετικές κάλτσες επέμενε να φορέσει και γέλαγε και χαχάνιζε κοιτώντας τα νιάου στα καλτσωμένα ποδαρίνια..


Μια και δυο και αφού η διάθεση δεν ανέβαινε, έπρεπε να βρω να απασχολήσω τα χέρια με κάτι που θα συμπαρέσυρε και το μυαλό.

Από καιρό θέλω να βάλω τάξη στα διάφορα που έχω μαζέψει για τις κατασκευές μου αλλά που χρόνος?

Με πολύ προσπάθεια λοιπόν και αρκετή ...αυτοπίεση άρχισα να παρατηρώ ένα κάρο κουτιά που έχω μαζέψει από διάφορα πράγματα. Κουτιά που οι περισσότεροι πετάμε. Από παπούτσια, από κοσμήματα, από διαφημιστικά ποτήρια, από κονσέρβες, από ότι μπορείτε να φανταστείτε.

Και έτσι χωρίς καμιά προσδοκία, κάτι άρχισε να κινείται μέσα σε αυτό το σκουριασμένο μυαλό!

Κοίταγα την στοίβα από τα κουτιά, την ξανακοίταγα, σαν κάτι να γινόταν ξαφνικά.



Άρχισα να κάνω διάφορους συνδυασμούς, πολλούς συνδυασμούς. Ώσπου στο τέλος, ''τσάκωσα'' αυτό που περιπλανιόταν ώρα στο μυαλό.


Αυτό ήταν.
Το καπάκι από ένα κουτί παπουτσιών θα φιλοξενούσε μικρότερα κουτιά έτοιμα να αποθηκεύσουν μικροπράγματα που χρησιμοποιώ στις κατασκευές μου και έχω σκόρπια δεξιά και αριστερά και πάντα ψάχνω: μαρκαδόρους, ψαλίδια, αυτοκόλλητες ταινίες, ταινίες διπλής όψης, παραμάνες, βελόνες.....ότι τελοσπάντων θα μπορούσε να χωρέσει! 

Τώρα έμενε ο καλλωπισμός του! Καλό ήταν και έτσι αλλά όχι για τα δικά μου γούστα!

Κατά καιρούς αγοράζω διάφορα αυτοκόλλητα χαρτιά από όπου τα βρίσκω οικονομικά, κυρίως δηλαδή από σούπερ μάρκετ και το τζάμπο. Έτσι, χωρίς να ξέρω τι θα τα κάνω και που θα τα χρησιμοποιήσω. Ξέρετε, από αυτά τα αυτοκόλλητα που παλιότερα χρησιμοποιούσαν για να ντύσουν το εσωτερικό των συρταριών. Καιρός λοιπόν να αξιοποιηθούν!

Διάλεξα αυτό που θα έντυνα τα κουτιά μου.


Και ξεκίνησα... χωρίς καμία όρεξη και καμιά προσδοκία...

Πήρα τα δυο μαύρα κουτιά που είναι από διαφημιστικά ποτήρια και τα έντυσα. Η αρχική σκέψη ήταν να τα κόλλαγα μεταξύ τους αλλά βαριόμουν τόσο πολύ που απλά τα έβαλα δίπλα δίπλα και τα έντυσα με το αυτοκόλλητο.


Σειρά είχε το κουτί των παιδικών παπουτσιών. Μόνο που εδώ η έμπνευση αποφάσισε να με επισκεφτεί επιτέλους! Δεν θα το έντυνα εξωτερικά, τουλάχιστον όχι με το αυτοκόλλητο. Θα το έντυνα εσωτερικά! Δυσκολότερο, δεν λέω αλλά άξιζε η προσπάθεια. Παρατήρησα ότι το κουτί ξεκολλούσε πολύ εύκολα και μπορούσες να το κάνεις επίπεδο, να το ντύσεις και να το κολλήσεις ξανά μετά. Αυτό ήταν!


Το ξεκόλλησα, το έβαλα πάνω στο αυτοκόλλητο και το κόλλησα.


Πανέμορφο!


Και αφού οι μηχανές είχαν πάρει μπρος, σκέφτηκα ότι θα ήταν ομορφότερο να υπήρχε μια αντίθεση με το εξωτερικό του μέρος, να μην είναι τα ίδια. Βρήκα ένα ροζ ύφασμα από ένα παλιό μου μακό φουστάνι που δεν φορούσα πια. Καιρός για ανακύκλωση λοιπόν.


Άρχισα να ντύνω το εξωτερικό μέρος του κουτιού με το ροζ ύφασμα, χρησιμοποιώντας μια κόλλα σε σπρει. Εύκολα και γρήγορα!


Τα πάνω ''αυτάκια'' του κουτιού δεν τα πέρασα εσωτερικά όπως ήταν αρχικά ο σχεδιασμός του αλλά τα κόλλησα στην εξωτερική πλευρά για να είναι πιο όμορφο. Χρησιμοποίησα μανταλάκια που άφησα για αρκετές ώρες για να κολλήσει σταθερά.




Στα μικρότερα κουτάκια χρησιμοποίησα μόνο το αυτοκόλλητο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό τους.

Σειρά είχε το καπάκι του κουτιού παπουτσιών που ουσιαστικά παίζει το ρόλο δίσκου που συγκρατεί τα υπόλοιπα. Θα μπορούσα απλά να τα κολλήσω μεταξύ τους χωρίς να χρησιμοποιήσω το καπάκι, απλά νιώθω ότι το καπάκι προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα και το πλεονέκτημα ότι με αυτό τον τρόπο μπορείς να αποσπάς μόνο το κουτί που θέλεις και περιέχει τα πράγματα που χρειάζεσαι. Έτσι έχεις δυο εναλλακτικές: είτε να πάρεις όλο το δίσκο με τα πάντα πάνω και να κάνεις την δουλειά σου έχοντας όλα τα απαιτούμενα γύρω σου, είτε να αποσπάσεις μόνο ένα κομμάτι του που περιέχει αυτά που σου χρειάζονται.

Το καπάκι του κουτιού παπουτσιών λοιπόν έπρεπε να δένει με το σύνολο. Επομένως η επιλογή ήταν εύκολη: ροζ ύφασμα με την βοήθεια της κόλλας σπρει.




Και συναρμολογήθηκαν όλα τα κουτάκια μαζί...




Και γέμισαν από πραγματάκια πεταμένα δεξιά και αριστερά που έμεναν πάντα ''προσωρινά'' κάπου...






Στο μεταξύ τα καλτσωμένα ποδαρίνια ξύπνησαν και έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για το δημιούργημα της μαμάς...



Και βούταγαν συνεχώς τα μικρά χεράκια πραγματάκια και η μαμά ''μάλωνε'' αλλά γλυκά πλέον, χωρίς μελαγχολία. Με πολλές έννοιες μεν, με πολλά ''γιατί'' αλλά χωρίς μελαγχολία...
Γιατί έβλεπε αυτά τα καλτσωμένα ποδαρίνια και αυτά τα μικρά χεράκια και ήξερε ότι όσο άσχημες μέρες και να ρθουν έχει τον καλύτερο λόγο του κόσμου να πολεμήσει τα πάντα και για τα πάντα. Όπως ακριβώς έκανε τόσα χρόνια για να έρθουν αυτά τα μικρά χεράκια και να βουτάνε τα πράγματά της... Όπως ακριβώς έκαναν όλοι οι προγονοί μας για να έχουμε το δικαίωμα να μελαγχολούμε και την πολυτέλεια να φτιάχνουμε μικρά χαζά πραγματάκια που μας ανεβάζουν την διάθεση.


Και ύστερα η μαμά σκεφτόταν ότι μπορεί να μην είναι και χαζά αυτά τα πραγματάκια. Γιατί αν έστω και μια μαμά εμπνευστεί να φτιάξει κάτι αντίστοιχο για το παιδάκι της που ξεκίνησε το σχολείο, τόσο εύκολα και χωρίς κόπο τότε το όφελος θα ναι πολλαπλό: η μαμά θα περάσει ευχάριστα την ώρα της, το παιδάκι της θα χαρεί που του έφτιαξε κάτι η μανούλα του με τα χεράκια της και η οικογένεια θα σώσει έστω και κάποια λιγοστά χρήματα που θα ξόδευε για μολυβοθήκες και τα συναφή. Κάτι που έχει τόσα οφέλη για τόσο κόσμο δεν μπορεί να είναι χαζό και ας είναι μικρό και τοσοδούλικο.

Έτσι δεν είναι?

18 σχόλια:

  1. Τι όμορφες σκέψεις που κάνεις καλή μου!Τη ρούφηξα την ανάρτηση τόσο που δεν ήθελα να τελειώσει!Μη την φοβάσαι τη γλυκιά μελαγχολία που μας προβληματίζει δημιουργικά.Την άλλη να φοβάσαι,αυτή που μας δένει τα χέρια και το μυαλό!Τα ζήλεψα τα κουτάκια σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπράβο, μπράβο!!! Είδες, τελικά η όρεξη έρχεται σιγά σιγά, αλλα αποτελεσματικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ γλυκιές οι σκέψεις σου βρε Μάχη μου.Όμως έχουμε μπροστά μας ένα χειμώνα να μελαγχολήσουμε. Κάτσε πρώτα να μικρύνουν λίγο οι μέρες. Λίγο νωρίς το ξεκίνησες. Μπράβο σου όμως που τη μελαγχολία τη νίκησε η δημιουργία.Έτσι θα έρθουν και τα καλύτερα. Θα δεις !!! Καλή σου μέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μ' έχεις εκπλήξει ευχάριστα, Μαχούλα μου! Κάθε φορά και περισσότερο... Υπέροχες οι δημιουργίες σου, αλλά κι αυτά τα χεράκια στο τέλος που σκαλίζουν τα κουτάκια σου θα τα φάω... Συμφωνώ απολύτως με τη Μιράντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να στε καλα κοριτσακια μου!
    η μελαγχολια εχει γινει λιγο μονιμη τελευταια γι αυτο μην απορησετε αν δειτε πολλες κατασκευες

    ευχαριστω που περασατε!
    φιλακια σε ολες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ όμορφο! Και σαν σκέψη και σαν υλοποίηση! Και το αποτέλεσμα σε έβγαλε ασπροπρόσωπη!! Τέλειο έγινε!! Να την χαίρεσαι την μικρή Ταλιμπανούλα σου!!
    Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πανέμορφο!Κι εγώ να ήμουν η Ταλιμπανούλα σου θα έψαχνα να δω τι και τι έχει το κουτάκι!Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΚΑΛΩΣ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ!!!!!!
    Η ΜΑΜΑ ΕΦΤΙΑΞΕ ΜΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΖΗΛΕΨΑΜΕ...ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΙΣΩΣ ΦΤΙΑΞΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΤΙ ΜΕ ΤΑ ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΑ ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ....
    ΣΕ ΦΙΛΩ!!!!ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μπορώ να σε υιοθετήσω για τις μέρες που έχω πολλές ιδέες, αλλά ότι πιάνω το καταστρέφω??? :p
    Περιττό δε να σου πώ ότι κόντεψα να πάρω αγκαλιά την οθόνη για να πλησιάσω τα μπουτάκια και τα χεράκια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Σοφια μου καλως ηρθες! μακαρι τα κουτακια μου να γινουν εμπνευση για οικονομικα και ομορφα δημιουργηματα!

    Μαρθα μου ασε τις υιοθεσιες γιατι σε λιγο θα εισαι μαμα πληρους απασχολησης και δεν θα προλαβαινεις! στο λεω εκ πειρας!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλησπέρα!Τι όμορφη ανάρτηση! Πολύ ωραία τα έφτιαξες..Καλή συνέχεια με δύναμη και αισιοδοξία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Tι όμορφη ιδέα..πραγματικά όταν ασχολούνται τα χέρια,ταξιδέυει και το μυαλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τελειο ειναι Μαχη μου,σου αξιζουν πολλα μπραβο κ για την εμπνευση κ δημιουργια σου αλλα κ για τα πολυ ομορφα λογια σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μπράβο Μάχη μου!!Πολύ όμορφη η δημιουργία σου.....και ακόμα πιο πολλά μπράβο που βρήκες το κουράγιο να την κάνεις....γιατί εγώ βυθίζομαι στην μελαγχολία όταν με πιάνει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σε ευχαριστω πολύ! εγώ πάλι αν μελαγχολώ θέλω να κάνω κάτι για να ξεχνιέμαι

      Διαγραφή
  15. Τι σκαρφίστηκες μπράβο!!! Καμιά φορά η μελαγχολία μας κάνει πιο δημιουργικούς!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...