Σελίδες

15.7.12

Ενδυναμώστε την σχέση σας με τα παιδιά σας!

Η καθημερινότητα όλων μας είναι δύσκολη και απαιτητική. Μας ρουφά την ενέργεια και η μέρα μοιάζει πάντα λίγη για να διεκπεραιώσουμε όλα αυτά που ''πρέπει''  να γίνουν.

Για όσους όμως είμαστε ήδη γονείς, προτεραιότητά μας είναι τα παιδιά μας. Για αυτά παλεύουμε και αγωνιζόμαστε καθημερινά. Για την στέγαση τους, την τροφή τους, την μόρφωση τους.  Είναι όμως μόνο αυτά τα απαραίτητα;;

Σαφώς και όχι!



Πρωταρχικά και πάνω από όλα είναι το δέσιμο που έχουμε με τα παιδιά μας. Ο αόρατος αυτός δεσμός, που αν και φυσικός και δεδομένος -τουλάχιστον για τους νορμάλ ανθρώπους...- θέλει και αυτός την τροφή του. Δεν αρκεί να γνωρίζουν ότι είμαστε εκεί για αυτά, για ότι και αν θελήσουν επειδή ακριβώς τους το είπαμε με λόγια. Πρέπει να το γνωρίζουν βιωματικά, να το αισθάνονται στο πετσί τους και να το ξέρουν με την καρδιά ότι ο μπαμπάς και η μαμά, ότι μα ότι και αν συμβεί, θα ναι πάντα εκεί, άγρυπνοι φρουροί.

Ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί τρόποι αρωγοί μας στο έργο αυτό:

1. Αγκαλιές, αγκαλιές, αγκαλιές!!
Σύμφωνα με την Virginia Satir:
''Χρειαζόμαστε 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, 8 για να διατηρηθούμε και 12 για να αναπτυχθούμε''



Αγκαλιές λοιπόν! Οποιαδήποτε ώρα και στιγμή! Το πρωί που ξυπνάμε, το βράδυ καθώς προσπαθούμε να κοιμήσουμε το αγγελούδι μας, κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, παντού και πάντα αγκαλιές. Η πράξη της αγκαλιάς λειτουργεί διττά για το παιδάκι μας: αφενός το ηρεμεί ψυχολογικά και το κάνει να αισθάνεται ασφάλεια, προστασία και σιγουριά, έννοιες τόσο απαραίτητες για ένα υγιές μεγάλωμα, και αφετέρου σωματικά παράγονται ενδορφίνες, οι  ορμόνες της χαράς!

2. Παιχνίδι
Το παιχνίδι είναι το πρώτο απαραίτητο εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας γονιός για να διαμορφώσει τον χαρακτήρα του παιδιού του. Πήρε αρκετά χρόνια στην κοινωνία ως ολότητα να καταλάβει πόσο απαραίτητο και σημαντικό είναι, αλλά επιτέλους το κατάλαβε. 

Μέσα από το παιχνίδι δημιουργούνται ευκαιρίες για να χτίσεις ένα παιδικό χαρακτήρα, όχι με  εργαλεία την στείρα γνώση και την παπαγαλία, αλλά με χαρά, διασκέδαση και ψυχαγωγία. Μέσα από το παιχνίδι μπορείς να διδάξεις στο παιδί σου έννοιες όπως η συνεργασία, η αλληλεγγύη, το μοίρασμα, το δούναι, η διευθέτηση τεταμένων καταστάσεων (πόσες φορές δεν τσακώνονται τα μικρά γιατί θέλησαν το ίδιο παιχνίδι την ίδια ακριβώς στιγμή;), ο διάλογος και τόσα άλλα!

Τέλος, κατά την διάρκεια του παιχνιδιού το παιδί πέρα από το ότι διασκεδάζει και μαθαίνει τόσα πράγματα, ικανοποιεί και μια περαιτέρω ανάγκη: αυτή της απόλυτης προσοχής σου! Αισθάνεται ότι είναι σημαντικό για σένα που τα αφήνεις όλα μόνο και μόνο για να ...μουτζουρώσετε μαζί μια κόλλα χαρτί! 

3. Προσοχή στον μεταβατικό χρόνο
Τι εννοούμε όταν λέμε μεταβατικό χρόνο; Τον χρόνο που χρειάζεται ένα παιδί για να μεταβεί από μια κατάσταση σε μια άλλη. Από μια δραστηριότητα σε μια άλλη.

Ο χρόνος αυτός διαφέρει κατά πολύ από αυτόν που χρειάζεται ένας ενήλικας ή ένα μεγάλο παιδί. Για τα μικρά παιδιά, δεδομένου ότι η έννοια του χρόνου είναι κάτι ασαφές για αυτά, υπάρχει μια δυσκολία στο να μεταβούν γρήγορα και άμεσα από μια κατάσταση σε μια άλλη. Έτσι το επόμενο πρωινό που θα ξυπνήσετε αργοπορημένη και θα φωνάζετε στο αγγελούδι σας να ετοιμαστεί γρήγορα γιατί θα αργήσετε στην δουλειά, μη το κατηγορήσετε αν κάθεται και σας κοιτά σαστισμένο ή ακόμα χειρότερα συνεχίσει ανενόχλητο την προηγούμενη ασχολία του. Τα παιδιά θέλουν τον χρόνο τους και τον τρόπο τους. Θέλουν να χουχουλιάσουν λίγο με την μανούλα στο κρεβάτι για να μπορέσουν να μεταβούν από την κατάσταση του ύπνου στην κατάσταση δραστηριότητας όπως ντύνομαι, πλένω δόντια κλπ. Δώστε του αυτό το χρόνο μεταξύ δραστηριοτήτων ακόμα και αν το κόστος είναι 5 λεπτά πιο πρωινό ξύπνημα και το παιδάκι σας θα σας το ανταποδώσει αναγνωρίζοντάς το.

4. Ιδιαίτερος χρόνος
Και μια που πιάσαμε τον χρόνο, τα παιδιά χρειάζονται να περνάμε μαζί τους ιδιαίτερο χρόνο. Ακόμα και αν έχουμε πέντε παιδιά, θα πρέπει να βρούμε έστω δέκα λεπτά μέσα στην ημέρα που θα τα περνάμε αποκλειστικά με καθένα από αυτά χωρίς να είναι κανείς άλλος παρόν. Τα παιδιά χρειάζονται να νιώσουν αυτή την μοναδικότητα, ότι είναι το κέντρο σας, και ας γνωρίζουν ότι το ίδιο θα κάνετε στην συνέχεια με το αδερφάκι τους. 

Καλή ιδέα θα ήταν επίσης να το κάνετε σαν παιχνίδι μεταξύ σας. Δηλαδή την μια μέρα στον ιδιαίτερο χρόνο του κάθε παιδιού θα κάνετε ότι θέλει αυτό, ενώ την επόμενη θα κάνετε ότι θέλετε εσείς. Έτσι μπορεί το παιδί να αποφασίσει την δική του μέρα να παίξετε ένα από τα αγαπημένα του παιχνίδια που όμως γνωρίζει ότι εσείς το βαριέστε, ενώ στην δική σας μέρα μπορείτε να το εκμεταλλευτείτε και να κάνετε επανάληψη εκείνη την προπαίδεια του 8 που όλο λάθος κάνει! 

5. Βραδυνή κουβεντούλα
Κάθε βράδυ, την ώρα που ετοιμάζετε το παιδί για να κοιμηθεί, αφιερώστε κάμποση ώρα στο να κάτσετε μαζί του. Χουχουλιάστε μαζί του στο κρεβατάκι του, αγκαλιάστε το και μιλήστε του.  Πείτε του πόσο το αγαπάτε και πόσο σημαντικό είναι για εσάς. Δεν είναι ντροπή να μαθαίνουμε έμπρακτα στα παιδιά μας να εκφράζουν τα συναισθηματά τους. 

Αν το παιδάκι είναι μεγαλύτερης ηλικίας και μπορείτε να κάνετε διάλογο μαζί του, ξεκινήστε να του μιλάτε για την μέρα σας, για το τί σας συνέβη, τι ήταν καλό και τι όχι και ωθήστε το σιγά σιγά να αρχίσει και αυτό να σας μιλάει για την μέρα του. Πόσες καταστάσεις θα είχαν προβλεφθεί και αποφευχθεί αν όλοι οι γονείς μιλάγαμε αλλά και ακούγαμε τα παιδιά μας!!! Πόσες ψυχούλες θα είχαν σωθεί!! 

Μάθετε το να σας εμπιστεύεται, ακούστε το όσο παιδικά και αν είναι αυτά που θα σας πει. Για το ίδιο είναι σημαντικά και είναι εξίσου σημαντικό να νιώθει ότι και εσείς τα παίρνετε στα σοβαρά. Και αν ακόμα σας παρουσιάσει κάτι που το απασχολεί και που φαίνεται άλυτο στο μυαλουδάκι του, ακόμα και αν δεν έχετε πρόχειρη την λύση, υποσχεθείτε του ότι θα το σκεφτείτε! Και μείνετε πιστοί σε αυτή σας την υπόσχεση. Την επόμενη μέρα κιόλας ξανασυζητήστε το μαζί του και παρουσιάστε την λύση που βρήκατε. 
Έτσι έχετε καταφέρει και να δημιουργήσετε διάλογο με το παιδί σας, και να σας εμπιστευτεί κάτι που το απασχολεί αλλά και να εμπλουτίσετε ακόμα περισσότερο την εμπιστοσύνη του αυτή εφόσον δεν αθετήσατε την υπόσχεσή σας και του βρήκατε λύση! 

6. Παρευρεθείτε σε όλες τις εκδηλώσεις/δραστηριότητές του


Προσπαθήστε να είστε παρόν σε όλες τις εκδηλώσεις ή δραστηριότητες που πέρνει μέρος το παιδί σας. Για το ίδιο είναι πάρα πολύ σημαντικό και άκρως σοβαρό. Θυμηθείτε ότι στον δικό του κόσμο δεν υπάρχουν ραντεβού, προθεσμίες, αμοιβές και απολύσεις. Αν πείτε ότι θα παρευρεθείτε, πρέπει να πάτε. Τα παιδιά βιώνουν την απογοήτευση σε πολύ μεγαλύτερες και σοβαρότερες διαστάσεις από ότι οι ενήλικες. Και αν δικαιολογηθείτε στον εαυτό σας λέγοντας ''έλα μωρέ, θα πάω την επόμενη φορά'' θυμηθείτε ότι ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Στην τελική, έχετε μόνο 900 εβδομάδες μέχρι να το δείτε, ενήλικα πια, να ανοίγει την πόρτα και να πετάει με τα δικά του φτερά!!   (Αχχχχχ βαααχχχχ βαθύτατο!!)





30 σχόλια:

  1. τι ωραιες οι θεωριες.
    σαν τις διαφημισεις βουτυρου για πρωινο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω 2 παιδιά επομένως δεν γράφω θεωρητικά και άσχετα αλλά μόνο εμπειρικά και Προσωπικά. Και όπως και με τις διαφημίσεις που πάντα υπάρχει το κοντρόλ και τις αλλάζεις έτσι και στα μπλογκς μπορείς να επιλέξεις τι θα διαβάσεις. Πχ εγώ επέλεξα αφού τσέκαρα να μην σε διαβάζω. So simple και χωρίς χολή.

      Διαγραφή
    2. Για όνομα του Θεού προς τι το σχόλιο της διαφήμισης βουτυρου; Προσθέτει στο γνωστικο κομμάτι του θέματος;!

      Διαγραφή
    3. Για όνομα του Θεού προς τι το σχόλιο της διαφήμισης βουτυρου; Προσθέτει στο γνωστικο κομμάτι του θέματος;!

      Διαγραφή
    4. Τωρα αν εγω πω το γνωστό ρητό Να ήταν η ζήλια ψώρα θα γέμιζε όλη η χώρα, θα μου πείτε οτι λαικιζω; Ζάπινγκ ζάπινγκ δεν θα σε παρεξηγήσει κανεις!

      Διαγραφή
    5. Γύρισα σπίτι από την δουλειά μου στις 10.00 το βράδυ. Πολύ κουρασμένη και πολύ προβληματισμένη, όπως όλοι οι αληθινοί άνθρωποι. Πρόλαβα όμως να αγκαλιάσω τα παιδιά μου πολλές φορές, να τα φιλήσω, να τα μυρίσω. Να ακούσω πως πέρασαν την μέρα τους, τι τους είπε η δασκάλα τους, να τους πω ότι τα αγαπώ πολύ και πως είναι ότι πιο σημαντικό στην ζωή μου. Μου έδειξαν τις ζωγραφιές τους και τα Α που πήραν στα τεστ του σχολείου, τους διάβασα το παραμύθι που μου ζήτησαν. Τώρα που αποκοιμήθηκαν με το πιο γλυκό χαμόγελο στα χείλη, πάω κι εγώ να κουρνιάξω στην αγκαλιά του αγαπημένου μου. Και πίστεψέ με, το σπίτι μου αυτή τη στιγμή δεν θυμίζει σε τίποτε διαφήμιση βούτυρου, το πάτωμα είναι γεμάτο παιχνίδια, το τραπέζι έχει ακόμα επάνω ψίχουλα και τις κούπες από το βραδινό γάλα και τα ασιδέρωτα πιάνουν ταβάνι! Το χαμόγελο όλων μας είναι αληθινό, ακόμα και εάν δεν ζούμε την τέλεια ζωή, στο τέλειο σπίτι χωρίς προβλήματα. Οι αγκαλιές και η φροντίδα δεν σκηνοθετούνται.

      Διαγραφή
  2. Μάχη μου συμφωνώ μαζί σου! Τα παιδιά χρειάζονται και πολλές αγκαλιές και ποιοτικό χρόνο μαζί τους και ιδιαίτερο χρόνο και κουβεντούλα για να γίνουν άνθρωποι ανεξάρτητοι, με προσωπικότητα και ισορροπημενοι! Φιλιααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολυ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά, πολύ! και δεν υπάρχουν πουθενά ούτε οδηγίες χρήσης ούτε μαγικές συνταγές! νομίζω ομως οτι οι αγκαλίες και ο γλυκός λόγος μόνο θετικά αποτελέσματα θα φέρει

      Διαγραφή
  3. Τι υπέροχο άρθρο Μάχη μου. Έτσι είναι όπως τα λες. Λευκοί καμβάδες τα παιδιά μας και κυρίαρχοι υπεύθυνοι για αυτά πρώτα από όλους εμείς... Σε φιλώ γλυκά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο δίκιο έχεις Μάχη! Όλα αυτά πρέπει να είναι νόμοι μέσα σε ένα σπίτι. Πρέπει να ξοδεύουμε όση φαιά ουσία έχουμε μέχρι να τα εμπεδώσουμε και να τα εφαρμόζουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ΄θεμα είναι να φτάσουμε σε σημείο που θα γίνονται αβίαστα, σαν προέκταση του εαυτόυ μας, και θέλει μεγάλη υπομονή και πολυ δουλειά αυτο, γιατί μας τρώειη καθημερινότητα και ο αγώνας επιβίωσης, ιδιώς σε αυτούς τους καιρούς κρίσης που ζούμε

      Διαγραφή
  5. Πόσο αληθινό!!! Υπέροχο το άρθρο σου!!! Δουλεύοντας στην εκπαίδευση έχω δει παιδιά που έχουν ανάγκη απο αγκαλιά και λόγια γλυκά... Εκεί αναρρωτιέμαι γιατί ορισμένοι γίνονται γονείς και μετά δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα τα παιδιά νομίζω έχουν αναγκη απο αγκαλιες και γλυκά λόγια, ίσως να διαφέρει ο βαθμός που τα χρειάζονται -πχ η κόρη μου αν ήταν δυνατόν θα ήθελα να καθόμαστε όλη μέρα αγκαλιασμένες, αντίθετα ο γιος μου δεν τις πολυθέλει τις αγκαλιές, μόνο όταν ειναι για νάνι κουρνιάζει σαν γατάκι στην αγκαλιά μου.

      Διαγραφή
  6. Έτσι ακριβώς!! Ποιοτικό χρόνο και αγκαλιές...πολλές αγκαλιές!!!!!!!!
    φιλιά Μάχη μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. οταν κάποιος γράφει γεμάτος αγαπη ..τότε διαβάζεις την αγάπη αυτη και την εισπράττεις μέσα σου.. σε αγκαλιάζει οπως τα παιδικά χέρια ..με συγκίνησες και με άγγιξες πολύ Μαχη μου!!!! τυχερά τα αγγελούδια σου ♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω αν ειναι τυχερά, ξέρω πως αυτό που θέλω περισσότερο από όλα στην ζωή, είναι να αισθάνονται, να το ξέρουν με την καρδιά τους οτι η μαμά τα λατρέυει!

      Διαγραφή
  8. Όλα τα παραπάνω είναι αυτό ακριβώς που χρειάζονται τα παιδιά! Η ζωή δεν είναι σαν τις διαφημίσεις και όσοι είναι γονείς το γνωρίζουν! Μάχη μου με αγχωσες πόσες βδομάδες είπαμε μέχρι την ενηλικίωση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ και είχα αγχωθεί όταν το πήρα χαμπαρι, είχα πετυχει ένα άρθρο που έλεγε αναλυτικά πόσες εβδομάδες, πόσα σκ και πόσες ώρες είναι μέχρι την ενηλικίωση των παιδιών και πραγματικά τότε είχα φρικάρει τόσο που -ιδίως οι εβδομάδες- μου έμειναν καρφωμένες στο μυαλό

      Διαγραφή
  9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αποδεδειγμένες θεωρίες θα πω εγω! Υπέροχο το άρθρο σου Μαχη, οι αγκαλιές και ο διάλογος βοηθούν τα παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς ανασφάλειες, δεν μπορω να φανταστώ την καθημερινότητα μας χωρίς αγκαλιές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα έτσι δεν είναι? ακόμη και όταν τσακώνονται, όταν τα κάνουν όλα ρημαδιό, όταν γκρινίαζουν, μπορει προς στιγμήν να τσιτώνω, έχω εκπαιδευτεί πια να συγκρατούμαι και να λέω θα περάσει, αλλά ακριβώς το επόμενο δευτερολεπτο θέλω να τα τρελάνω στα φιλιά! άλλωστε, η γκρίνια και ο μεταξύ τους καβγάς τις περισσότερες φορές είναι μεσον για να κερδίσουν την μαμά, αυτό έχω καταλάβει. Αν τα πάρω και τα δυο αγκαλιά εκείνη την ώρα, και τους δείξω ότι η μαμα τα αγαπάει εξίσου, ηρεμούν.

      Διαγραφή
  11. Μάχη, όλα ορθά και εύστοχα. Πολύ καλό το άρθρο, γεμάτο τρυφερότητα και αγάπη. Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη (με ό,τι αυτό συνεπάγεται: προσοχή, διάλογο, παιχνίδια δημιουργικά, αγκαλιές κλπ)... να τη δείχνεις 48ώρες το 24ωρο... και πάλι δε θα φτάνει! Επιθυμούν και ζητούν από σένα τα πάντα! Και έχουν δίκιο, γιατί διψούν για ζωή και η ζωή θέλει αγάπη για να είναι στρωτή...

    Ας μη λησμονούμε, όμως, ότι γίνονται και λάθη διότι και οι γονείς είναι άνθρωποι (χωρίς να χαρακτηρίζονται από τελειότητα)... και αυτό είναι αποδεδειγμένο. Τη σημερινή εποχή με τις δυσκολίες της, οι γονείς έχουν να αντιμετωπίσουν σωρεία προβλημάτων... σαν εκπαιδευτικός βλέπω και παρατηρώ πολλά... συχνά ο απολυμένος γονιός νιώθει μισός γονιός, ο άρρωστος γονιός νιώθει μισός γονιός, ο χωρισμένος γονιός νιώθει μισός γονιός, ο γονιός που πολεμάει με τη μελαγχολία νιώθει μισός γονιός και πάει λέγοντας. Αυτοί οι γονείς δυσκολεύονται πολλές φορές να διαχειριστούν ορθά τις καταστάσεις και τη γενικότερη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Δε δέχονται εύκολα βοήθεια, ούτε είναι συνεργάσιμοι για κοινές λύσεις.

    Ας μη γινόμαστε επικριτικοί με κανέναν, λοιπόν, γιατί όντως για όλες τις παραπάνω περιπτώσεις γονιών που ανέφερα, τα πάντα περί διαπαιδαγώγησης είναι απλές θεωρίες... και έχουν επιχειρήματα για αυτό (ακόμη και αν κανείς διαφωνεί με τη στάση τους και την επιχειρηματολογία τους). Ιδίως την άκρως "επικίνδυνη" και "πονηρή" εποχή που ζούμε, είναι πιο ορθό θεωρώ, να μη κρίνουμε εύκολα αλλά να αναλογιζόμαστε τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να εκφράζεται έτσι και να μιλάει για "ωραίες θεωρίες". Αν μπορούμε να ΣΥΝ- ΠΑΡΑ - ΣΤΑΘΟΥΜΕ σε κάποιον, να το κάνουμε. Αλλιώς η σιωπή, είναι προτιμότερη.

    Με εκτίμηση
    Αποστολία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αποστολια όλα δεκτά και κατανοητά. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω από τι ορμωμενη μου λες να μην είμαστε επικριτικοί. Αναφέρεσαι στοην Απάντηση μου στο πρώτο σχολιο; αν ναι, νομίζω ότι δεν ήταν η δική μου στάση επικριτική αλλά της σχολιαστριας. Αν μη τι άλλο είχε γερή δόση ειρωνιας. Και ξέρεις δεν με πειράζει η κριτική, ακόμη και η πολύ κακή, με ενοχλεί ομως η ειρωνια και ένα σχόλιο δύο γραμμών που στάζει χολή. Αν διαφωνείς με κάτι στήριξε το επιχειρηματολογοντας, όχι με ειρωνια. Όσο αφορά αυτούς τους γονείς που περιγράφεις ξέρεις τι πιστευω; ότι όλοι μας λίγο πολύ Υπάρχουν στιγμές που είμαστε έτσι. Τέλειος γονιός δεν υπάρχει και προσπαθώ να κοιτάω την δική μου καμπούρα πρώτα και μόνο.

      Διαγραφή
    2. Η παγίδα του γραπτού λόγου είναι ότι δύσκολα μπορεί να αποτυπώσει το ύφος του γράφοντα. Ο θαυμασμός, η ειρωνεία, η επίκριση, η απογοήτευση και κάθε είδους συναισθηματική χροιά του γράφοντα δύσκολα φαίνονται. Πρέπει να είναι κανείς δεξιοτέχνης της γραφής και του ορθού λόγου, για να καταφέρει να τα εκφράσει εύστοχα, ώστε να τα κατανοούν ορθά και οι αναγνώστες. Ειλικρινά και με σεβασμό το λέω, δεν κατανοώ εμφανή ειρωνεία και χολή στη γράφουσα. Μπορεί να έχει χίλια δυο κίνητρα να γράφει ό,τι γράφει. Π.χ. υποθετικά (και εφόσον δε γνωρίζουμε τη γράφουσα) μπορούμε να πούμε ότι πιθανό να εκφράζει και απογοήτευση ή θυμό από πιθανή δύσκολη κατάσταση με τα παιδιά της. Μπορεί να εκφράζει και ειρωνεία. Υποθετικά και πάλι μπορούμε να πούμε χίλια δυο πράγματα. Είναι δύσκολο να μπούμε στην ψυχοσύνθεση της στιγμής που γράφει και του τι βιώνει τότε. Γι ' αυτό και κάνω αναφορά στη σιωπή.

      Το άρθρο είναι πολύ καλό και είναι κρίμα, να χαλιέσαι και εσύ και οι υπόλοιπες αναγνώστριες για κάτι που δεν είναι σαφές.

      Όταν σπούδαζα (στο παιδαγωγικό της φιλοσοφικής) και έκανα πρακτική σε σχολείο τα πάντα ήταν "βουνό". Όταν επιστρέφαμε για ανατροφοδότηση στη σχολή, το πρώτο που λέγαμε στους καθηγητές μας ευθαρσώς ήταν ακριβώς αυτό: "Ωραία και καλά όλα αλλά μόνο στη θεωρία". Δεν είχαμε διάθεση ειρωνείας αλλά πολλή απογοήτευση και πολλές φορές θυμό, για όσα δε μπορούσαμε να καταφέρουμε αλλά επιβάλλονταν να κάνουμε, για να ενδυναμώσουμε τη φλόγα της εκπαίδευσης που έκαιγε μέσα μας. Όταν ωρίμασα στην τάξη, διαπίστωσα ότι η θεωρία απαιτεί δουλειά, για να μη μείνει θεωρία. Όταν επέστρεψα ξανά στο πανεπιστήμιο, ώριμη πια καθώς θεωρούσα, για άλλη μια φορά, είπα: "πάλι νέες θεωρίες". Και η καινούργια εφαρμογή τους σε άλλη βαθμίδα εκπαίδευσης (στο νηπιαγωγείο), νέο βουνό. Πάλι απογοήτευση... πάλι θυμός για τις αποτυχίες. Πάλι τα ίδια συναισθήματα. Τα περί "απλών θεωριών χωρίς εφαρμογή" τα γράφαμε μάλιστα και στις αξιολογήσεις των καθηγητών. Ειλικρινά χωρίς δόση ειρωνείας ή χολής. Αλλά η φλόγα... φλόγα σταθερή. Λαμπροί καθηγητές-παιδαγωγοί μας αποδέχτηκαν άνευ όρων, "έσκυψαν", μας "αγκάλιασαν", μας ενθάρρυναν, και με εν-συναίσθηση μας οδήγησαν στην πράξη των θεωριών. Η τυχόν επίκριση τους, πιθανό και να έσβηνε τη φλόγα.

      Από όσα έζησα ορμώμενη, λοιπόν, έγραψα ό,τι έγραψα και από ειλικρινή σεβασμό για τις ιδέες σου στο άρθρο σου.

      Υ.Γ. είμαι μια νέα μαμά, που πολλές φορές ανατρέχω στα όσα έμαθα θεωρητικά στις σχολές γονέων και στους συλλόγους θηλασμού και όταν απογοητεύομαι λέω και εγώ "πω πω τι θεωρίες"... αλλά γνωρίζω ότι πρόκειται για δύσκολες στιγμές απλά και ότι απαιτείται σκληρή εργασία.Δε θα ήθελα να φανταστώ τι θα γίνει αν βρεθεί ένας να με επικρίνει για το θυμό ή την απογοήτευση μου ή να παρανοήσουν τα όσα εκφράζω... Έτσι, λοιπόν όλα ανθρώπινα, όλα δεκτά.

      Με εκτίμηση
      Αποστολία

      Διαγραφή
  12. Μετά από έξι χρόνια με δύο παιδια και γω, έχω να πω πως κάθε ένα από τα σημεια που θίγεις Μάχη μου είναι απόλυτα σωστά. Μπορεί να μην καταφέρνουμε σε καθημερινή βάση να τα κάνουμε όλα μα όλα, αλλά είμαι σίγουρη πως όταν το φιλί και η αγκαλιά είναι πια συνήθεια, το παιδί θα μας "συγχωρήσει" τις πιο κακές μας μέρες, όπως κάνουμε και εμείς εξάλλου, τις άσχημες στιγμές τους. Πολύ σε ευχαριστώ για αυτή την ανάρτηση! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπαμε, η καθημερινότητα είναι αδυσώπητη! αλλά να σου πω κάτι? μέχρι στιγμής λέμε πόσο καλό κάνει η αγκαλιά και τα χάδια και τα παιχνίδια στα παιδιά, εγώ όμως έχω παρατηρήσει πόσο καλό κάνει και σε εμένα! πόσο με αδειάζει από τα προβλήματα και με ηρεμεί, και τελικά πόσο μεγάλη ασφάλεια νιώθω ΕΓΩ μεσα στην μικρή αγκαλιά τους!

      Διαγραφή
  13. Μάχη μου να σου πω κάτι; Εγώ πιστεύω πως ως γονείς πάντα πρέπει να ακούμε, να διαβάζουμε και γενικά να παίρνουμε ερεθίσματα και ιδέες από πολλές πλευρές. Όταν βρίσκουμε κάτι ενδιαφέρον - όπως το άρθρο σου - πάντα υπάρχει κάτι θετικό να πάρουμε από αυτό (ακόμα και αν δεν μπορούμε άμεσα να το εφαρμόσουμε). Μπορούμε να το κρατήσουμε σε μιαν άκρη και όταν έρθει η στιγμή να το αξιοποιήσουμε...και αυτό είναι για μένα πολύτιμο!
    Έτσι και αλλιώς χρυσοί κανόνες με τα παιδιά δεν υπάρχουν και καθένας από εμάς έχουμε μάθει να ακολουθούμε και το ένστικτό μας αλλά και να λειτουργούμε και διαφορετικά ανάλογα την περίσταση και ακόμα και το παιδί (αν έχουμε παραπάνω από ένα).
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μάχη αυτά που αναφέρεις στην αναρτηση σου είναι η ελπίδα μου οτι παρόλα τα λάθη που κάνω ως μητέρα, κάτι κάνω σωστά! Και ελπίζω μεγαλώνοντας να το καταλάβουν και αυτά!
    Μπορεί μερικές φορές να φαίνεται πολύ καλό για να είναι αληθινό, αλλά η αλήθεια είναι οτι η ευτυχία κρύβεται στα μικρά πράγματα, και τα παιδιά δε θέλουν μεγάλα πράγματα για να είναι ευτυχισμένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...