5.7.12

Εκπαίδευση Τουαλέτας- Πότε?

Ένα από τα ζητήματα που απασχολεί κάποια στιγμή όλους τους γονείς είναι πότε και πώς να εκπαιδεύσουν το αγγελούδι τους να πηγαίνει τουαλέτα. Συνήθως, η προσπάθεια αυτή είναι επίπονη και αγχώδης τόσο για τους γονείς όσο και για τα ίδια τα παιδιά που ξαφνικά καλούνται να υιοθετήσουν μια νέα συνήθεια, τόσο ξένη ως προς αυτά.


Τα επιχειρήματα υπέρ της εκπαίδευσης τουαλέτας είναι γνωστά σε όλους όσους έχουν λάβει τον τίτλο του γονέα: 
''Μάθε το τώρα που είναι μικρό, μετά θα παιδευτείς''
''Οι πάνες είναι κακές για το περιβάλλον, άσε που χαλάς και ένα σκασμό λεφτά''
''Η Ελενίτσα μου πάει μόνη της για πιπί από όταν χρόνισε'' (!!!!!)

και τόσα και τόσα άλλα....                                   

Ωστόσο, πότε τελικά είναι η κατάλληλη ηλικία για να εκπαιδεύσουμε ένα παιδί να χρησιμοποιεί την τουαλέτα; 

Και όταν λέω ''κατάλληλη ηλικία'', δεν εννοώ η κατάλληλη για εμάς, για να βρούμε την βολή μας, για να γλυτώσουμε τα έξοδα της πάνας, ή για να σταματήσουν να μας σχολιάζουν σε σύγκριση με την μαμά της Ελενίτσας που την έμαθε να πηγαίνει στην τουαλέτα από ... μπουσουλώντας!!

Εννοώ πότε είναι η κατάλληλη ηλικία για το ίδιο το παιδί! Από άποψη ψυχολογικής και κυρίως σωματικής. Πότε ένα παιδί είναι σε θέση σωματικά, ψυχολογικά και νοητικά να μάθει τί και πώς πρέπει να κάνει;

Ο παιδίατρος ουρολόγος Steve Hodges επισημαίνει τους κινδύνους που ελλοχεύουν από μια πρόωρη εκπαίδευση τουαλέτας. Ενδεικτικά αναφέρει ότι ''τα παιδιά κάτω των 3 ετών θα έπρεπε να ασχολούνται με τις συνήθειες της τουαλέτας τόσο όσο ασχολούνται με το τί σπουδές θα ακολουθήσουν στο μέλλον''. Τονίζει ότι τα παιδιά αυτών των ηλικιών θα πρέπει να ουρούν και να αφοδεύουν ανεμπόδιστα, χωρίς το άγχος της χρήσης τουαλέτας.

Ένα παιδί είναι σε θέση να ελέγξει τους σφιγκτήρες του μετά την ηλικία των δυο ετών. Και από όταν όμως θα αρχίσει να τους ελέγχει, αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματάει τις δραστηριότητες που το γεμίζουν τόση χαρά, το παιχνίδι του ή τις ασχολίες του για να πάει στην τουαλέτα. Το αντίθετο μάλιστα! Θα προσπαθεί να κρατηθεί όσο γίνεται περισσότερο προκειμένου να μην διακόψει την ασχολία που για το ίδιο είναι σημαντική και συναρπαστική σε σύγκριση με την άχαρη διαδικασία της τουαλέτας. 

Η προσπάθεια για συγκράτηση  είναι καταστροφική για τον οργανισμό. Κάθε φορά που θα προσπαθεί να κρατηθεί ουσιαστικά θα εκπαιδεύει την ουροδόχο κύστη να αντιστέκεται, με αποτέλεσμα να γυμνάζονται οι αντίστοιχοι μύες και να γίνονται παχύτεροι και δυνατότεροι. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους δικεφάλους μηριαίους στο γυμναστήριο, μόνο που αυτούς τους θέλουμε γυμνασμένους. Αντίθετα, οι μύες της ουροδόχου κύστεως, όταν παχύνουν εξαιτίας της εκγύμνασης μέσω της αυτοσυγκράτησης, αρχίζουν και καταλαμβάνουν τον περισσότερο χώρο της ουροδόχου κύστεως, αφήνοντας λιγότερο ελεύθερο χώρο για την συσσώρευση των ούρων με αποτέλεσμα, από ένα σημείο και έπειτα το παιδί να ουρεί παρά την θέληση του, καθώς η ουροδόχος κύστη ενεργεί αυτόνομα προκειμένου να αδειάσει το περιεχόμενό της και να αφήσει το χώρο κενό για τους αναπτυγμένους μύες.

Η χρόνια κατακράτηση ούρων και κοπράνων δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος. Όσο πιο αραιά ουρεί ένα παιδί τόσο πιο πρόσφορο έδαφος βρίσκουν λοιμώξεις και βακτήρια να αναπτυχθούν στην ουροδόχο κύστη. Και δεδομένου ότι η κύστη απέχει μόνο λίγα εκατοστά από τον ορθό, μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε πόσο γρήγορα μπορεί να εξαπολυθεί η μόλυνση. 

Τα παιδιά που εκπαιδεύονται για την τουαλέτα από τα δυο τους χρόνια τείνουν να παρουσιάσουν περισσότερα προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος σε σύγκριση με τα παιδιά που εκπαιδεύονται αργότερα, και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν είναι ώριμα ακόμα ηλικιακά να συνδέσουν την αμεσότητα μεταξύ επιθυμίας για ούρηση και άμεσης πράξης. Επιπλέον, σύμφωνα με τον παιδίατρο-ουρολόγο, η κύστη χρειάζεται 3-4 χρόνια για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί επαρκώς και στην μέγιστη και βέλτιστη ανάπτυξή της συμβάλει η ανεμπόδιση ούρηση (σε πάνες). Έχει παρατηρηθεί ότι παιδιά που χρησιμοποιούν ακόμα πάνες δεν παθαίνουν ουρολοιμώξεις και άλλες λοιμώξεις του ουροποιητικού σε αντίθεση με παιδιά που πηγαίνουν μόνα τους τουαλέτα. Επίσης, παιδιά που εκπαιδεύτηκαν μετά τα 3 χρόνια ζωής τους να πηγαίνουν τουαλέτα παρουσιάζουν πολύ πιο σπάνια προβλήματα και παθήσεις του ουροποιητικού σε σύγκριση με παιδιά που εκπαιδεύτηκαν από τα δύο τους χρόνια.

Τα παιδιά που τώρα ξεκινούν να εκπαιδεύονται για την τουαλέτα θα πρέπει να είναι υπό συνεχή παρακολούθηση από ενήλικα, αναφορικά με την συχνότητα, την υφή, το χρώμα κλπ των ούρων και κοπράνων τους. Για παράδειγμα, κόπρανα ευμεγέθη και σκληρά κατ εξακολούθηση είναι δείγμα δυσκοιλιότητας. Μπορείτε επίσης να ξεκινήσετε την εκπαίδευση πριν καν βγάλετε την πάνα από το παιδί, με το να το εκπαιδεύσετε αρχικά να σας λέει αν έκανε κακά του. Μπορεί σε εσάς να φαίνεται μια άχαρη και άβολη συζήτηση, αλλά έχει παρατηρηθεί ότι για τα παιδιά είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικό.

Επίσης, όσο θετικά και αν αντιδρούν στην εκπαίδευση, θα πρέπει να ελέγχουμε συνέχεια να είναι στεγνά και να τα ενθαρρύνουμε να χρησιμοποιούν την τουαλέτα, τουλάχιστον κάθε δίωρο. Δεν είναι αρκετό απλά να το ρωτήσουμε αν θέλει να πάει τουαλέτα γιατί είναι πιθανότερο αν είναι ευχάριστα απασχολημένο να μας απαντήσει ότι δεν θέλει προκειμένου να μην διακόψει την δραστηριότητά του. Θα πρέπει εμείς να το διακόψουμε και να το πάμε στην τουαλέτα!


Πηγή: http://itsnoaccident.net/about-the-book/


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η γνώμη σας μου είναι πολύτιμη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...